ਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹृਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਮਮ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਦੈਤੇਯੈਰ੍ ਦਾਨਵੈਸ਼੍ ਚ ਬਲਾਧਿਕੈਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਦਇਆ ਕਰ! ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਗੁਆ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਲੈ ਗਏ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਮ ਗੋਪਤੇ ਅਂਸ਼ੇਨ ਤੇषਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਯੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗੋਪਾਲ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ: ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਯਥਾ ਮੇ ਤਨਯਾ ਭੂਯੋ ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜਃ ਪ੍ਰਭੋ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਅਧਿਪਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰ
ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਬਾਰਾ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਸਕਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਸਕਣ, ਹੇ ਸੂਰਜ।
ਤਥਾਨੁਕਲ੍ਪਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਰਵੇ ਮਮ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਹਰ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮੰਗੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਕਰ; ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।
ਤਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਵਾਰਿਤਸ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਣਤਾਮ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਵਿਭੁਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅੰਧਕਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਨਮ ਹੋਈ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੇਨ ਤੇ ਗਰ੍ਭਃ ਸਂਭੂਯਾਹਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਹਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਆਵਾਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਾਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਸਾਪਿ ਤਪਸਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਖਿਲਵਾਞ੍ਛਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰਾਤ੍ ਤੁ ਸੁषੁਮ੍ਨਾਖ੍ਯੋ ਰਵੇਃ ਕਰਃ ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਕਾਮਪੂਰਣਾਯ ਸਃ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, 'ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ' ਨਾਮ ਦੀ ਕਿਰਨ ਆਈ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਵਾਸਂ ਸਵਿਤਾ ਚਕ੍ਰੇ ਦੇਵਮਾਤੁਸ੍ ਤਦੋਦਰੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਂਸ਼੍ ਚ ਸਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਨਿਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ, ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਚਛਰ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਧਾਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤਸ੍ ਤਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਪਪ੍ਲੁਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਗਰਭ ਧਾਰ ਰਹੀ ਹਾਂ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਧਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂ ਮਾਰਯਸਿ ਗਰ੍ਭਾਣ੍ਡਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਤ੍ਯੋਪਵਾਸਿਨੀ ਸਾ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਰ੍ਭਾਣ੍ਡਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਕੋਪਨਾ ਨ ਮਾਰਿਤਂ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਅੰਡਾ ਮਾਰਿਆ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਵੇਖ, ਇਹ ਅੰਡਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਸਿਰਫ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸੁਰਾਰਣਿਃ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤੇਜੋਭਿਃ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ ਵਚਨਕੋਪਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੰਡਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਉਦ੍ਯਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਵਰ੍ਚਸਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਆਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਆਦਰਾਤ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਉਹ ਅੰਡਾ ਦੇਖ ਕੇ ਜੋ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਤਦਾ ਗਰ੍ਭਾਣ੍ਡਾਤ੍ ਪ੍ਰਕਟੋ ऽਭਵਤ੍ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਸਵਰ੍ਣਾਭਸ੍ ਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਙ੍ਮੁਖਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਆਭਾष੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਤੋਯਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਾ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰਿਤਂਤੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਣ੍ਡਂ ਤ੍ਵਯਾਦਿਤੇਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਨੇ ਸੁਤਸ੍ ਤੇ ऽਯਂ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਾਖ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
‘ਇਹ ਅੰਡਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਮਾਰਤੰਡ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।’
ਹਨਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਂਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਹਰਾਨ੍ ਅਰੀਨ੍ ਦੇਵਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚੋ ਗਗਨਾਤ੍ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍
‘ਇਹ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਛੀਨਦੇ ਹਨ।’ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਯਾਤਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ ਚ ਹਤੌਜਸਃ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ ਆਜੁਹਾਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਦਾਨਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ ਚ ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਯੁਃ ਤੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਘੋਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਸਂਦੀਪ੍ਤਸਮਸ੍ਤਭੁਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਗਵਤਾ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡੇਨ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਮਾਰਤੰਡ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਜਸਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ ਤੇ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਸੜ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤੇਜਸਾਂ ਯੋਨਿਂ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਮ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਰਤੰਡ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਏ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਕਦਮ੍ਬਪੁष੍ਪਵਦ੍ ਭਾਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਧਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਵृਤੋ ऽਗ੍ਨਿਪਿਣ੍ਡਸਦृਸ਼ੋ ਦਧ੍ਰੇ ਨਾਤਿਸ੍ਫੁਟਂ ਵਪੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਮਾਰਤੰਡ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਉਹ ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਥਂ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਰੂਪਂ ਸਂਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਰਵਿਃ ਕਦਮ੍ਬਗੋਲਕਾਕਾਰਂ ਤਨ੍ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
‘ਸੂਰਜ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਦੰਬ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।’
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਨਾਮ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਸੰਜਨਾ ਨਾਮ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਗੋਪਤਿਃ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸੁਮਹਾਭਾਗੌ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬੱਚੇ ਜਣੇ: ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਯਮੁਨਾ।
ਯਤ੍ ਤੇਜੋ ऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਤੇਨਾਤਿਤਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੀਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਚਰਾਚਰਾਨ੍
ਮਾਰਤੰਡ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਤੇਜ ਇੰਨਾ ਵਧ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਗੋਲਕਾਕਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਮਹਤ੍ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਾਂ ਛਾਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਗੋਲ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਉਠੀ।
ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥੇਯਂ ਮਚ੍ਛਾਸਨਾਚ੍ ਛੁਭੇ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਦुआ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਰਹਿ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਇਮੌ ਚ ਬਾਲਕੌ ਮਹ੍ਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਸਂਭਾਵ੍ਯਾ ਨੈਵ ਚਾਖ੍ਯੇਯਮ੍ ਇਦਂ ਭਗਵਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।