ਗਭਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿ ਇਤ੍ਯ੍ ਏष ਸ੍ਤਵ ਇष੍ਟਃ ਸਦਾ ਰਵੇਃ
ਕਿਰਨਾਂ ਹਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਇੱਕੀ ਨਾਂ ਰਵੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸਤਵ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਦਸ਼੍ ਚੈਵ ਧਨਵृਦ੍ਧਿਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ ਸ੍ਤਵਰਾਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ 'ਸਤਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯ ਏਤੇਨ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦ੍ਵਿਸਂਧ੍ਯੇ ऽਸ੍ਤਮਨੋਦਯੇ ਸ੍ਤੌਤਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ, ਦੋ ਵਾਰ (ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ), ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਸਂ ਵਾਚਿਕਂ ਵਾਪਿ ਦੇਹਜਂ ਕਰ੍ਮਜਂ ਤਥਾ ਏਕਜਪ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ
ਮਨ ਵਿਚ, ਬੋਲ ਵਿਚ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਜਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਹੋਮਸ਼੍ ਚ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਧੂਪਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਘ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਬਲਿਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ, ਹਵਨ, ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਧੂਪ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਲੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀ।
ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇ ਦਾਨੇ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪੂਜਿਤੋ ऽਯਂ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਭੋਜਨ ਦੇਣ, ਦਾਨ ਕਰਨ, ਨਮਸਕਾਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ੍ਤੁਵੀਧ੍ਵਂ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇਸ ਸਤਕਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾ ਕਰੋ ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਪੁਨਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਧਾ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਃ
ਜੋ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ।
ਸ ਕਥਂ ਤੇਜਸੋ ਰਸ਼੍ਮਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਗਰ੍ਭੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਸਂਭੂਤੋ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਜਾਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਃ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ, ਕਿਰਣਾਂ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਈ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਹਿ ਸੁਤਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਬਭੂਵੁਃ षष੍ਟਿਃ ਸ਼ੋਭਨਾਃ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਦਿਤਿਰ੍ ਦਨੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਨਤਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਠ ਵਧੀਆ ਧੀਆਂ ਸਨ; ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਦਨੂ, ਵਿਨਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਾਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕਨ੍ਯਾਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਦਕਸ਼ ਨੇ ਉਹ ਤੈਰਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇਵਤੇ ਜਣੇ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਦਿਤਿਰ੍ ਦਨੁਸ਼੍ ਚੋਗ੍ਰਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਨ੍ ਵਿਨਤਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸੁषੁਵੁਃ ਸ੍ਥਾਨੁਜਙ੍ਗਮਾਨ੍
ਦਿਤੀ ਤੇ ਦਨੂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਜਣੇ; ਵਿਨਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅਨੇਕ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਪੁਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰੈਃ ਪੌਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਕਾਦਿਭਿਃ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਏਤਜ੍ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇषਾਂ ਤਾਸਾਂ ਚ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ।
ਤੇषਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾ ਰਾਜਸਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਾਮਸਾਸ਼੍ ਚ ਗਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਸਾਤਵਿਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਰਾਜਸਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਮਸਿਕ ਗਰੁੱਪ ਵੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਯਜ੍ਞਭੁਜਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣਾਏ।
ਤਾਨ੍ ਅਬਾਧਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾਃ ਸਾਪਤ੍ਨ੍ਯਾਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ ਤਤੋ ਨਿਰਾਕृਤਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਦੈਤੇਯੈਰ੍ ਦਾਨਵੈਸ੍ ਤਥਾ
ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹ-ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਦਿਤਿਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਚ੍ਛਿਨਦ੍ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਸਂਪੀਡਿਤਾਨ੍ ਭृਸ਼ਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ।
ਆਰਾਧਨਾਯ ਸਵਿਤੁਃ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਏਕਾਗ੍ਰਾ ਨਿਯਤਾਹਾਰਾ ਪਰਂ ਨਿਯਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਤੇਜਸਾਂ ਰਾਸ਼ਿਂ ਗਗਨਸ੍ਥਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਇਕਾਗਰਤਾ, ਨਿਯਤ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸਖਤ ਨਿਯਮ ਰੱਖ ਕੇ; ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਤੇਜ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਕਾ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਬਿਭ੍ਰਤੇ ऽਤੁਲਮ੍ ਧਾਮ ਧਾਮਵਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਧਾਮਾਧਾਰਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸੁਖਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਾਨਣ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਦਾ ਆਧਾਰ।
ਜਗਤਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਯ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਗੋਪਤੇ ਆਦਦਾਨਸ੍ਯ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ; ਜਦ ਤੂੰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗ੍ਰਹੀਤੁਮ੍ ਅष੍ਟਮਾਸੇਨ ਕਾਲੇਨਾਮ੍ਬੁਮਯਂ ਰਸਮ੍ ਬਿਭ੍ਰਤਸ੍ ਤਵ ਯਦ੍ ਰੂਪਮ੍ ਅਤਿਤੀਵ੍ਰਂ ਨਤਾਸ੍ਮਿ ਤਤ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਅੱਠ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਰਸ ਲੈਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮੇਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਨਮਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਗੁਣਾਤ੍ਮਨੇ ਯਦ੍ ਰੂਪਮ੍ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮ੍ਨਾਮ੍ ਐਕ੍ਯੇਨ ਤਪਤੇ ਤਵ
ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਜੋ ਰੂਪ ਤੂੰ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਏਕਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਰਯੀਸਂਜ੍ਞਂ ਨਮਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਭਾਵਸੋ ਯਤ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਂ ਰੂਪਮ੍ ੴ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਭਿਸਂਹਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਥੂਲਂ ਸ੍ਥੂਲਮ੍ ਅਮਲਂ ਨਮਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਨਾਤਨ
ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਾ ਨਿਯਤਾ ਦੇਵੀ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਨਿਸਚਲ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਜਨ ਬਣਾਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਪਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ ਅਗਾਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਕੂਟਂ ਤੇਜਸੋ ऽਮ੍ਬਰਸਂਵृਤਮ੍ ਭੂਮੌ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਭਾਸ੍ਵਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਦृਸ਼ਮ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਾਧ੍ਵਸਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਤੇਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੁੱਚਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਜਗਦਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੋਪਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਤੇ ਦਿਵਾਕਰ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਕ ਵਿਭੋ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਪਾਹਿ ਮੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਹੇ ਗੋਪਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਦਇਆ ਕਰ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਸਕਾਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਤਃ ਸ ਤੇਜਸਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਵਿਰ੍ਭੂਤੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਤਪ੍ਤਤਾਮ੍ਰੋਪਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿਚੋਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤਪਦੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਤਸ੍ਯਾਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਸ੍ਵਾਨ੍ ਵृਣੁष੍ਵੈਕਂ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤੋ ਯਮ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ
ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ, ਨਮ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਣਤਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਾ ਤੁ ਜਾਨੁਪੀਡਿਤਮੇਦਿਨੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮ ਕੇ, ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।