ਸਰ੍ਵਤਃਪਾਣਿਪਾਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਃ ਸਰ੍ਵਤਃਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਂਲ੍ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਨ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਘੇਰ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਜੋ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕਃ ਏਕਸ਼੍ ਚਰਤਿ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵੈਰਚਾਰੀ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨੱਕ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਖੇਤ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣੀਹ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਤੇषਾਂ ਚੈਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਤਾਨਿ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ ਸਰੀਰ ਖੇਤ ਹਨ; ਉਹ ਯੋਗ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਤ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਚ ਪੁਰੇ ਸ਼ੇਤੇ ਪੁਰੁषਸ੍ ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਅਪ੍ਰਕਟ ਨਗਰ ਵਿਚ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਗਤ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਨ ਯੋਗ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਹੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਬਹੁਰੂਪਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਤਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ ਚੈਕਃ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇਕੋ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਪੁਰਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪੁਰੁषਸ਼ਬ੍ਦਂ ਹਿ ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਕਃ ਸਨਾਤਨਃ ਸ ਤੁ ਵਿਧਿਕ੍ਰਿਯਾਯਤ੍ਤਃ ਸृਜਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਸਦੀਵੀ, 'ਮਹਾ-ਪੁਰਖ' ਨਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਰਚਨਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਧਾ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਧਾ ਕੋਟਿਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏष ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਰੀ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪਤਿਤਂ ਤੋਯਂ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਾਦ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਯਥਾ ਭੂਮੇ ਰਸਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਥਾ ਗੁਣਰਸਾਤ੍ ਤੁ ਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਿਆ ਪਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਮੁਤਾਬਕ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਯਥਾ ਵਾਯੁਰ੍ ਦੇਹੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਹਿ ਪਞ੍ਚਧਾ ਏਕਤ੍ਵਂ ਚ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਵਾਯੂ, ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਇਕਤਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੈ—ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ ਚ ਯਥਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਲਭਤੇ ਪਰਾਮ੍ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਤਥਾ ਮੁਨੇ ਸੋ ऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿषੁ ਤਥਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਸਥਾਨ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਿਚ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦੀਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੀਪ ਏਕਃ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ ਤਥਾ ਰੂਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ ਏਕਃ ਸਂਪ੍ਰਸੂਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਵੇ ਜਲਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸ ਬੁਧ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦਾ ਭਵਤਿ ਕੇਵਲਃ ਏਕਤ੍ਵਪ੍ਰਲਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਬਹੁਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੱਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਇੱਕਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਗਤਿ ਭੂਤਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਰਮੇਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਗਸ਼੍ ਚ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼—ਚਲਦੀ ਜਾਂ ਅਡੋਲ—ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਉਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਭਾਵਸ੍ਥਾ ਯਾ ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਡਿਆ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਯੋਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਯੋ ऽਸੌ ਸਦਸਦਾਤ੍ਮਕਃ ਲੋਕੇ ਚ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਯੋ ऽਸੌ ਦੈਵੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਣਨ-ਸਥਾਨ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਤ੍ਮਨਾ ਸ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਵਡਿਆ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ; ਉਹੀ ਅਸਲ ਸੱਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਹਿਨਃ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤੇਨੋਦ੍ਦਿष੍ਟਫਲਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਨਾਮੂਰ੍ਤਿਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਗਤਿਸ਼੍ ਚੈषਾਂ ਦਦਾਤਿ ਸਃ
ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਿ-ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਮੰਜਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਸਰ੍ਵਗਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਕਥ੍ਯਤੇ ਏਵਂ ਮਤ੍ਵਾ ਯਥਾਜ੍ਞਾਨਂ ਪੂਜਯਾਮਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇ ਚ ਤਦ੍ਭਾਵਿਤਾ ਲੋਕ ਏਕਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਏਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਂ ਤੇषਾਂ ਯਦ੍ ਏਕਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਉਹ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਗੁਹ੍ਯਸਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ਸ੍ ਤਵ ਨਾਰਦ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਅਸ੍ਮਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤ੍ਵਯਾਪਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਭਾਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਸੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸੁਰੈਰ੍ ਵਾ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਪੁਰਾਣੈਰ੍ ਵਰਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕ, ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਵਡਿਆ ਦਾਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸਭ ਉੱਚੀ ਸੱਤ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪੁਰਾਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਰਦਾਯ ਤੁ ਭਾਨੁਨਾ ਮਯਾਪਿ ਚ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਕਥਾ ਭਾਨੋਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਸੀ; ਹੁਣ, ਵਡਿਆ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ, ਮੈਂ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਇਦਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਖ੍ਯੇਯਂ ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਦਿਤ੍ਯਭਕ੍ਤਾਯ ਇਦਂ ਦੇਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਵਡਿਆ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ; ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਨੀ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯਸ਼੍ ਚੈਤਚ੍ ਛ੍ਰਾਵਯੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ ਨਰਃ ਸ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਚਿषਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮੁਚ੍ਯੇਤਾਰ੍ਤਸ੍ ਤਥਾ ਰੋਗਾਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੇਮਾਮ੍ ਆਦਿਤਃ ਕਥਾਮ੍ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਰ੍ ਲਭਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਗਤਿਮ੍ ਇष੍ਟਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਰੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਮੰਜਿਲ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਲਭਤੇ ऽਧ੍ਵਾਨਮ੍ ਇਦਂ ਯਃ ਪਠਤੇ ਮੁਨੇ ਯੋ ਯਂ ਕਾਮਯਤੇ ਕਾਮਂ ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਤਤਂ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਵਿਃ ਸ ਚ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਿਯਮਕ ਤੇ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਮੂਲਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸੂਰਜ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮਤਾਂ ਚੈਵ ਤੇਜੋ ऽਯਂ ਸਾਰ੍ਵਲੌਕਿਕਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਚਮਕ ਹੈ, ਇਹ ਰੁਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ, ਮਹੇਂਦਰ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਵਰਗਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।