ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਨ ਸ ਹੀਯਤੇ ਦੀਪਦਾਤਾ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਦੀਪੇਨ ਦੀਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਦਿਤਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸਦਾ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤੈਲਂ ਵਾ ਤਿਲਗੋਦਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯੇ ਚ ਦੀਪੇ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤਿਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਲ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਦਾਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਂ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਚਤੁष੍ਪਥੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਵਿਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਲ੍ਪੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ ਚੌषਧੀਰਸੈਃ ਵਸਾਮੇਦੋਸ੍ਥਿਨਿਰ੍ਯਾਸੈਰ੍ ਨ ਤੁ ਦੇਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਪਹਿਲਾ ਦੀਵਾ ਹਵਿਸ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਦੂਜਾ ਜੜੀਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ; ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ ਜਾਂ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਭਵੇਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਗਤਿਰ੍ ਦੀਪੋ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਧੋਗਤਿਃ ਦਾਤਾ ਦੀਪ੍ਯਤਿ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਨ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਦੀਵਾ ਉਪਰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਜ੍ਵਲਮਾਨਂ ਸਦਾ ਦੀਪਂ ਨ ਹਰੇਨ੍ ਨਾਪਿ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ ਦੀਪਹਰ੍ਤਾ ਨਰੋ ਬਨ੍ਧਂ ਨਾਸ਼ਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤਮੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਜਲਦਾ ਦੀਵਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਚੁਰਾਉਣਾ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਦੀਵਾ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੰਧਨ, ਨਸ਼ਟ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਦਾਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਦੀਪਮਾਲੇਵ ਰਾਜਤੇ ਯਃ ਸਮਾਲਭਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਗੁਰੁਚਨ੍ਦਨੈਃ
ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨਰਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਧਨੇਨ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਮਿਸ਼੍ਰੈ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪੈਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਨਰਃ
—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਉਦਯੇ ऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਦਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਲ੍ ਲਭੇਤ੍ ਉਦਯਾਤ੍ ਪਰਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ੍ਤਮਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੇ ਸਦਾ ਅਰਘ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਸਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਗਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਸਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਇਹ ਵਰਤ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।
ਜਪਨ੍ਨ੍ ਅਭਿਮੁਖਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ ਆਦਿਤ੍ਯਵ੍ਰਤਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ—ਇਹ ਆਦਿਤਿਆ ਵਰਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਸਹਿਤਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ ਉਦਯੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਵੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਅਰਘ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਅਰਘਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਧੇਨੁਅਨਡ੍ਵਾਹਵਸੁਧਾਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪ੍ਰਦਾਤਾ ਲਭਤੇ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨੁਗਂ ਫਲਮ੍
ਸੋਨੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਅਰਘਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੌ ਤੋਯੇ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਸ਼ੁਚੌ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਤਥਾ ਪਿਣ੍ਡ੍ਯਾਂ ਦੇਯਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਅਰਘਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਮੂਰਤੀ 'ਤੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਪਸਵ੍ਯਂ ਨ ਸਵ੍ਯਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਭਿਮੁਖਃ ਸਦਾ ਸਘृਤਂ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਵਾਪਿ ਰਵੇਰ੍ ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਖੱਬੇ ਨਾ ਸੱਜੇ, ਘੀ ਜਾਂ ਗੁਗਲ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਸਮੇਤ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਚ ਦੇਵਦਾਰੁਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚੌਕੋਣੇ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਦੇਵਦਾਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਗਰੁਧੂਪਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ ਅਯਨੇ ਤੂਤ੍ਤਰੇ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਅਥਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨੇ
ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਰਾਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵਿषੁਵੇषੂਪਰਾਗੇषੁ षਡਸ਼ੀਤਿਮੁਖੇषੁ ਚ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਅਤੇ ਅਠਸਠ ਮੁਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਏਵਂ ਵੇਲਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯਤੇ ਯੋ ऽਰ੍ਕਂ ਸੋ ऽਰ੍ਕਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਕृਸਰੈਃ ਪਾਯਸੈਃ ਪੂਪੈਃ ਫਲਮੂਲਘृਤੌਦਨੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੌਲ, ਦੂਧ, ਪੂਏ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ, ਘੀ ਅਤੇ ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ।
ਬਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਘृਤੇਨ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨਸ੍ ਤਾਪੈਰ੍ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਦਧ੍ਨਾ ਤੁ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਨ੍ ਨਰਃ
ਦੂਧ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਹਰੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਜਲਂ ਭਾਨੋਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ਼ੁਚਿਤਾਪਨ੍ਨਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਧ੍ਵਜਂ ਵਿਤਾਨਂ ਵਾ ਪਤਾਕਾਂ ਚਾਮਰਾਣਿ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਭਾਨਵੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਿਮ੍ ਇष੍ਟਾਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਛਤਰੀ, ਝੰਡਾ, ਚੰਨ, ਪਤਾਕਾ ਜਾਂ ਚਮਚਮਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੰਜਿਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਜੋ ਵੀ ਵਸਤੂ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਕੇ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਸਂ ਵਾਚਿਕਂ ਵਾਪਿ ਕਾਯਜਂ ਯਚ੍ ਚ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਦ੍ ਅਸ਼ੇषਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਹੇਨਾਪਿ ਯਦ੍ ਭਾਨੋਃ ਪੂਜਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍ ਯਥੋਕ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਰ੍ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ ਨ ਤਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਹੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਏਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਦਤਸ੍ ਤੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ऽਥ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ ਯ ਇਚ੍ਛੇਨ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਤੁਂ ਦੇਵਤਾਂ ਕਾਂ ਯਜੇਤ ਸਃ
ਘਰਵਾਲਾ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਭਿਖਾਰੀ—ਜੋ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਕੁਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕੁਤੋ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਪਰਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯੇਨ ਨ ਚ੍ਯਵਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਲਈ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਜੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਰੇ ਕਿ ਮੁੜ ਨਾ ਡਿੱਗੇ?