ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਕ੍ਲੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਭ ਪਵਿਤਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਅਰ੍ਕਸਂਪੁਟਸਂਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਉਦਕਂ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯੇਤ੍ ਪੁਨਃ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਪ੍ਤਨਿਯਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਕ੍ਰਮ ਵਧਾ ਕੇ ਚੌਵੀਹਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯ੍ ਏषਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਕਸਪ੍ਤਮੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਯਦਾਦਿਤ੍ਯਦਿਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਅਰਕਸਪਤਮੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਦਨ ਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਸਪਤਮੀ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਆਵੇ, ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮੀ ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ ਫਲਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਹੋਮ ਉਪਵਾਸਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਵਿਜਯਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਿਨ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਤਪ, ਹੋਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਸਭ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਯਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਯੇ ਚਾਦਿਤ੍ਯਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਵਿਜਯਾ ਸਪਤਮੀ ਤੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਭ ਕੰਮ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯਜਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹਾਸ਼੍ਵੇਤਂ ਤੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਯੇषਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੈਵੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
—ਤੇ ਮਹਾਂਸ਼ਵেতਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਸਦਾ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਕੁਲੇ ਜਾਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਯਾ ਰਕ੍ਤਯਾ ਵਾਪਿ ਪੀਤਮृਤ੍ਤਿਕਯਾਪਿ ਵਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਚਿੱਟੀ, ਲਾਲ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਉਪਲੇਪਨਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ ਤੁ ਕੁਸੁਮੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਜੋ ਉਪਲੇਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ ਸੋਪਵਾਸੋ ਯਃ ਸ ਕਾਮਾਨ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ ਲਭੇਤ੍ ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਤਿਲਤੈਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ—
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਨ ਸ ਹੀਯਤੇ ਦੀਪਦਾਤਾ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਦੀਪੇਨ ਦੀਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਦਿਤਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸਦਾ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤੈਲਂ ਵਾ ਤਿਲਗੋਦਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯੇ ਚ ਦੀਪੇ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤਿਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਲ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਦਾਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਂ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਚਤੁष੍ਪਥੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਵਿਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਲ੍ਪੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ ਚੌषਧੀਰਸੈਃ ਵਸਾਮੇਦੋਸ੍ਥਿਨਿਰ੍ਯਾਸੈਰ੍ ਨ ਤੁ ਦੇਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਪਹਿਲਾ ਦੀਵਾ ਹਵਿਸ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਦੂਜਾ ਜੜੀਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ; ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ ਜਾਂ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਭਵੇਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਗਤਿਰ੍ ਦੀਪੋ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਧੋਗਤਿਃ ਦਾਤਾ ਦੀਪ੍ਯਤਿ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਨ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਦੀਵਾ ਉਪਰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਜ੍ਵਲਮਾਨਂ ਸਦਾ ਦੀਪਂ ਨ ਹਰੇਨ੍ ਨਾਪਿ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ ਦੀਪਹਰ੍ਤਾ ਨਰੋ ਬਨ੍ਧਂ ਨਾਸ਼ਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤਮੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਜਲਦਾ ਦੀਵਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਚੁਰਾਉਣਾ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਦੀਵਾ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੰਧਨ, ਨਸ਼ਟ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਦਾਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਦੀਪਮਾਲੇਵ ਰਾਜਤੇ ਯਃ ਸਮਾਲਭਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਗੁਰੁਚਨ੍ਦਨੈਃ
ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨਰਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਧਨੇਨ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਮਿਸ਼੍ਰੈ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪੈਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਨਰਃ
—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਉਦਯੇ ऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਦਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਲ੍ ਲਭੇਤ੍ ਉਦਯਾਤ੍ ਪਰਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ੍ਤਮਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੇ ਸਦਾ ਅਰਘ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਸਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਗਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਸਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਇਹ ਵਰਤ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।
ਜਪਨ੍ਨ੍ ਅਭਿਮੁਖਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ ਆਦਿਤ੍ਯਵ੍ਰਤਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ—ਇਹ ਆਦਿਤਿਆ ਵਰਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਸਹਿਤਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ ਉਦਯੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਵੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਅਰਘ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਅਰਘਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਧੇਨੁਅਨਡ੍ਵਾਹਵਸੁਧਾਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪ੍ਰਦਾਤਾ ਲਭਤੇ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨੁਗਂ ਫਲਮ੍
ਸੋਨੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਅਰਘਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੌ ਤੋਯੇ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਸ਼ੁਚੌ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਤਥਾ ਪਿਣ੍ਡ੍ਯਾਂ ਦੇਯਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਅਰਘਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਮੂਰਤੀ 'ਤੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਪਸਵ੍ਯਂ ਨ ਸਵ੍ਯਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਭਿਮੁਖਃ ਸਦਾ ਸਘृਤਂ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਵਾਪਿ ਰਵੇਰ੍ ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਖੱਬੇ ਨਾ ਸੱਜੇ, ਘੀ ਜਾਂ ਗੁਗਲ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਸਮੇਤ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਚ ਦੇਵਦਾਰੁਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚੌਕੋਣੇ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਦੇਵਦਾਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਗਰੁਧੂਪਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ ਅਯਨੇ ਤੂਤ੍ਤਰੇ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਅਥਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨੇ
ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਰਾਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵਿषੁਵੇषੂਪਰਾਗੇषੁ षਡਸ਼ੀਤਿਮੁਖੇषੁ ਚ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਅਤੇ ਅਠਸਠ ਮੁਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਏਵਂ ਵੇਲਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯਤੇ ਯੋ ऽਰ੍ਕਂ ਸੋ ऽਰ੍ਕਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਕृਸਰੈਃ ਪਾਯਸੈਃ ਪੂਪੈਃ ਫਲਮੂਲਘृਤੌਦਨੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੌਲ, ਦੂਧ, ਪੂਏ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ, ਘੀ ਅਤੇ ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ।
ਬਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਘृਤੇਨ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।