ਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮੁਪਾਹृਤਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਦੇਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨ੍ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਿਯਮਾਚਾਰਸਂਯੁਤਾ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਭਾਵ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਿਯਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਪਵਿਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਿਜਪ੍ਯੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯਾਪਿ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਉਪਵਾਸੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਸਤਕਾਰ, ਜਪ, ਭੇਟ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੱਥਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟੇਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਯੋ ऽਸੌ ਰਵੇਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਮਨਸਿ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਹਾਰੋ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਯੋ ऽਰ੍ਚਯਤੇ ਰਵਿਮ੍ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਚਾਰੀ ਚ ਭਵੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਖਾ ਕੇ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਜਾਂ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਿਆਂ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਥਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਸੱਤਵੀਂ ਜਾਂ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਪਦ੍ਮਪ੍ਰਭੇਣ ਯਾਨੇਨ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਕ੍ਲੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਭ ਪਵਿਤਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਅਰ੍ਕਸਂਪੁਟਸਂਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਉਦਕਂ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯੇਤ੍ ਪੁਨਃ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਪ੍ਤਨਿਯਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਕ੍ਰਮ ਵਧਾ ਕੇ ਚੌਵੀਹਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯ੍ ਏषਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਕਸਪ੍ਤਮੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਯਦਾਦਿਤ੍ਯਦਿਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਅਰਕਸਪਤਮੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਦਨ ਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਸਪਤਮੀ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਆਵੇ, ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮੀ ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ ਫਲਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਹੋਮ ਉਪਵਾਸਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਵਿਜਯਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਿਨ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਤਪ, ਹੋਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਸਭ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਯਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਯੇ ਚਾਦਿਤ੍ਯਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਵਿਜਯਾ ਸਪਤਮੀ ਤੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਭ ਕੰਮ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯਜਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹਾਸ਼੍ਵੇਤਂ ਤੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਯੇषਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੈਵੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
—ਤੇ ਮਹਾਂਸ਼ਵেতਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਸਦਾ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਕੁਲੇ ਜਾਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਯਾ ਰਕ੍ਤਯਾ ਵਾਪਿ ਪੀਤਮृਤ੍ਤਿਕਯਾਪਿ ਵਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਚਿੱਟੀ, ਲਾਲ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਉਪਲੇਪਨਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ ਤੁ ਕੁਸੁਮੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਜੋ ਉਪਲੇਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ ਸੋਪਵਾਸੋ ਯਃ ਸ ਕਾਮਾਨ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ ਲਭੇਤ੍ ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਤਿਲਤੈਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ—
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਨ ਸ ਹੀਯਤੇ ਦੀਪਦਾਤਾ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਦੀਪੇਨ ਦੀਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਦਿਤਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸਦਾ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤੈਲਂ ਵਾ ਤਿਲਗੋਦਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯੇ ਚ ਦੀਪੇ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤਿਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਲ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਦਾਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਂ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ ਚਤੁष੍ਪਥੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਵਿਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਲ੍ਪੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ ਚੌषਧੀਰਸੈਃ ਵਸਾਮੇਦੋਸ੍ਥਿਨਿਰ੍ਯਾਸੈਰ੍ ਨ ਤੁ ਦੇਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਪਹਿਲਾ ਦੀਵਾ ਹਵਿਸ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਦੂਜਾ ਜੜੀਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ; ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ ਜਾਂ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਭਵੇਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਗਤਿਰ੍ ਦੀਪੋ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਧੋਗਤਿਃ ਦਾਤਾ ਦੀਪ੍ਯਤਿ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਨ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਦੀਵਾ ਉਪਰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਜ੍ਵਲਮਾਨਂ ਸਦਾ ਦੀਪਂ ਨ ਹਰੇਨ੍ ਨਾਪਿ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ ਦੀਪਹਰ੍ਤਾ ਨਰੋ ਬਨ੍ਧਂ ਨਾਸ਼ਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤਮੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਜਲਦਾ ਦੀਵਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਚੁਰਾਉਣਾ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਦੀਵਾ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੰਧਨ, ਨਸ਼ਟ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਦਾਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਦੀਪਮਾਲੇਵ ਰਾਜਤੇ ਯਃ ਸਮਾਲਭਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਗੁਰੁਚਨ੍ਦਨੈਃ
ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨਰਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਧਨੇਨ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਮਿਸ਼੍ਰੈ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪੈਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਨਰਃ
—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਉਦਯੇ ऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਦਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਲ੍ ਲਭੇਤ੍ ਉਦਯਾਤ੍ ਪਰਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ੍ਤਮਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੇ ਸਦਾ ਅਰਘ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਸਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਗਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਸਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਇਹ ਵਰਤ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।
ਜਪਨ੍ਨ੍ ਅਭਿਮੁਖਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ ਆਦਿਤ੍ਯਵ੍ਰਤਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ—ਇਹ ਆਦਿਤਿਆ ਵਰਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।