ਕਥਂ ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਦੇਵਤਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪੂਜਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਸਮਾਧਿਂ ਚ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧਤ
ਅਰਘਾ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਭਗਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣੋ ਜਦ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨਸਾ ਭਾਵਨਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਇष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਧਿਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਤਤ੍ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਪੂਜਯੀਤ ਵਾ ਅਗ੍ਨਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜੋ ਉਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਭਗਤ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ ਤਨ੍ਮਨਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਦੇਵਪੂਜਾਰਤਃ ਸਦਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਦ੍ ਭਵੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਦਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।
ਦੇਵਾਰ੍ਥੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨਿ ਯਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਨਾਦ੍ ਵਾ ਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਤਰੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ।
ਨਾਭ੍ਯਸੂਯੇਤ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਨ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਦੇਵਤਾਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਵ੍ਰਤਚਾਰੀ ਚ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਤਰੋ ਨਰਃ
ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਂਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਸ੍ਵਪਞ੍ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਉਨ੍ਮਿषਨ੍ ਨਿਮਿषਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਤਰੋ ਨਰਃ
ਚਲਦਿਆਂ, ਖੜ੍ਹਿਆਂ, ਸੌਂਦਿਆਂ, ਸੁੰਘਦਿਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲਦਿਆਂ ਜਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਂ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਜਾਨਤਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਧਿਨਾ ਚੈਵ ਸ੍ਤਵੇਨ ਮਨਸਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹਰ ਸਮੇਂ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਭਗਤੀ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਿਯਮੋ ਯਸ੍ ਤੁ ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦੀਯਤੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਪਾਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਿਤਰ ਸਭ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮੁਪਾਹृਤਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਦੇਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨ੍ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਿਯਮਾਚਾਰਸਂਯੁਤਾ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਭਾਵ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਿਯਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਪਵਿਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਿਜਪ੍ਯੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯਾਪਿ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਉਪਵਾਸੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਸਤਕਾਰ, ਜਪ, ਭੇਟ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੱਥਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟੇਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਯੋ ऽਸੌ ਰਵੇਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਮਨਸਿ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਹਾਰੋ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਯੋ ऽਰ੍ਚਯਤੇ ਰਵਿਮ੍ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਚਾਰੀ ਚ ਭਵੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਖਾ ਕੇ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਜਾਂ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਿਆਂ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਥਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਸੱਤਵੀਂ ਜਾਂ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਪਦ੍ਮਪ੍ਰਭੇਣ ਯਾਨੇਨ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਕ੍ਲੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਭ ਪਵਿਤਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਅਰ੍ਕਸਂਪੁਟਸਂਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਉਦਕਂ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯੇਤ੍ ਪੁਨਃ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਪ੍ਤਨਿਯਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਕ੍ਰਮ ਵਧਾ ਕੇ ਚੌਵੀਹਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯ੍ ਏषਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਕਸਪ੍ਤਮੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਯਦਾਦਿਤ੍ਯਦਿਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਅਰਕਸਪਤਮੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਦਨ ਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਸਪਤਮੀ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਆਵੇ, ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮੀ ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ ਫਲਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਹੋਮ ਉਪਵਾਸਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਵਿਜਯਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਿਨ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਤਪ, ਹੋਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਸਭ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਯਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਯੇ ਚਾਦਿਤ੍ਯਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਵਿਜਯਾ ਸਪਤਮੀ ਤੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਭ ਕੰਮ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯਜਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹਾਸ਼੍ਵੇਤਂ ਤੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਯੇषਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੈਵੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
—ਤੇ ਮਹਾਂਸ਼ਵেতਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਸਦਾ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਕੁਲੇ ਜਾਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਯਾ ਰਕ੍ਤਯਾ ਵਾਪਿ ਪੀਤਮृਤ੍ਤਿਕਯਾਪਿ ਵਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਚਿੱਟੀ, ਲਾਲ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਉਪਲੇਪਨਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ ਤੁ ਕੁਸੁਮੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਜੋ ਉਪਲੇਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ ਸੋਪਵਾਸੋ ਯਃ ਸ ਕਾਮਾਨ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ ਲਭੇਤ੍ ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਤਿਲਤੈਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ—