ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍ ਸੁਰੂਪਂ ਵਰਦਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਸਭ ਉੱਤਮ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਸਿਨ੍ਦੂਰਸਂਨਿਭਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਧਰਣੀਂ ਗਤਃ
ਉਦਿਆਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ, ਗਾੜ੍ਹੇ ਸਿੰਧੂਰ ਵਰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਕਚਿਤ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਭਾਂਡਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਕਾਗਰਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਾਮ੍ਨੈਵਾਰ੍ਘਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਰਵਿਰ੍ ਯਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਚੁਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਭਕਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਸੂਰਜ।
ਅਗ੍ਨਿਨਿਰृਤਿਵਾਯ੍ਵੀਸ਼ਮਧ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾਦਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ ਹृਚ੍ ਛਿਰਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਿਖਾਵਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਅੱਗ, ਨੈਰਤਿ, ਹਵਾ, ਈਸ਼, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ, ਸਿਰ, ਚੋਟੀ, ਕਵਚ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਧੂਪਂ ਚ ਦੀਪਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਪ, ਸਤੁਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੂਦਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਯਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ — ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਯਤ ਸ਼ੂਦਰ —
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਸਤਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭਿਮਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੀਪਕਂ ਦੇਵਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਗਨੇਚਰਮ੍ ਯੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਖਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਸਕਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਦੀਯਤੇ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਰਘਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਗਨ੍ਧੈਰ੍ ਮਨੋਰਮੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਘਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦਦਾਤਿ ਯਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ ਲਭੇਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗਾਦ੍ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗੀ ਵਿਤ੍ਤਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਸੁਤਾਰ੍ਥੀ ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਯਂ ਕਾਮਮ੍ ਅਭਿਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਃ ਸੁਧੀਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸਾਗਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਨਰੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਨਾਰੀ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਲਯਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਪੁष੍ਪਮ੍ ਆਦਾਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਭਾਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਬੋਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੋਣਾਰ੍ਕਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਗਨ੍ਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ ਤਥਾ ਦੀਪੈਰ੍ ਧੂਪੈਰ੍ ਨੈਵੇਦ੍ਯਕੈਰ੍ ਅਪਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕੋਣਾਰਕ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਦੀਆਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤਵੈਃ ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੈਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ ਨਰਃ
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਵਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨ੍ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਕਾਮਗੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ
ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਉਹ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਸੱਤ ਆਗਲੇ ਵੰਸ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਃ ਪ੍ਰਵਰੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਕੁਲੇ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੋ ਭਵੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਚੈਤ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਦਮਨਭਞ੍ਜਿਕਾਮ੍
ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਵਿਚ, ਦਮਨਭੰਜਿਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਸ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਥਾਪਨੇ ਭਾਨੋਃ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਵਿषੁਵਾਯਨੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ sunrise, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ, ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰੇ ਰਵੇਸ੍ ਤਿਥੌ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ऽਥਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਤਿਥੀ ਜਾਂ ਪਰਵ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਯਾਤਰਾ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਆਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਃ ਯੇ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਮਾਰਿਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮਹੋਦਧੌ
ਉਹ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ,
ਗਨ੍ਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ ਤਥਾ ਧੂਪੈਰ੍ ਦੀਪੈਰ੍ ਨੈਵੇਦ੍ਯਕੈਰ੍ ਵਰੈਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ ਗੀਤੈਰ੍ ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਨਮਸਕਾਰ, ਸਤਿਕਾਰ, ਭਜਨ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ,
ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਮਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਵਾਜਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ ਉਪਗੀਯਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।