ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਾਸਸੀ ਧੌਤੇ ਪਰਿਧਾਯ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧੋਏ ਹੋਏ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੀਰੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹੋਦਧੇਃ ਉਪਵਿਸ਼੍ਯੋਦਯੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਸਵਿਤੁਸ੍ ਤਦਾ
ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲਿਖ੍ਯ ਪਦ੍ਮਂ ਮੇਧਾਵੀ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਵਾਰਿਣਾ ਅष੍ਟਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਕੇਸਰਾਢ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਕਰ੍ਣਿਕਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਕੇਸਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਤਣ੍ਡੁਲਤੋਯਂ ਚ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਯੁਤਮ੍ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪਂ ਸਦਰ੍ਭਂ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਤਾਮ੍ਰਭਾਜਨੇ
ਤਿਲ, ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਲਾਲ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਰਾਭਾਵੇ ऽਰ੍ਕਪਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਟੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲਾਦਿਕਮ੍ ਪਿਧਾਯ ਤਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਜੇ ਤਾਮਬਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿਲ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਂਡਾ ਦੂਜੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰਨ੍ਯਾਸਾਙ੍ਗਵਿਨ੍ਯਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ ਹृਦਯਾਦਿਭਿਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੱਥ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰ ਕੇ, ਦਿਲ ਆਦਿ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਚਾਗ੍ਨਿਦਲੇ ਧੀਮਾਨ੍ ਨੈਰृਤੇ ਸ਼੍ਵਸਨੇ ਦਲੇ ਕਾਮਾਰਿਗੋਚਰੇ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ, ਨੈਰਤਿ (ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ) ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਵਿਮਲਂ ਸਾਰਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਦ੍ਮਮ੍ ਆਵਾਹ੍ਯ ਗਗਨਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਵਧੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਰਭੂਤ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਵਾਲਾ ਪੂਜ ਕੇ, ਕਮਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਨੂੰ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਿਕੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤੋ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੱਥ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤਪਦ੍ਮੋਪਰਿ ਰਵਿਂ ਤੇਜੋਬਿਮ੍ਬੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਰਕ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਰੁਣਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਤੇਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍ ਸੁਰੂਪਂ ਵਰਦਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਸਭ ਉੱਤਮ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਸਿਨ੍ਦੂਰਸਂਨਿਭਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਧਰਣੀਂ ਗਤਃ
ਉਦਿਆਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ, ਗਾੜ੍ਹੇ ਸਿੰਧੂਰ ਵਰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਕਚਿਤ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਭਾਂਡਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਕਾਗਰਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਾਮ੍ਨੈਵਾਰ੍ਘਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਰਵਿਰ੍ ਯਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਚੁਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਭਕਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਸੂਰਜ।
ਅਗ੍ਨਿਨਿਰृਤਿਵਾਯ੍ਵੀਸ਼ਮਧ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾਦਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ ਹृਚ੍ ਛਿਰਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਿਖਾਵਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਅੱਗ, ਨੈਰਤਿ, ਹਵਾ, ਈਸ਼, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ, ਸਿਰ, ਚੋਟੀ, ਕਵਚ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਧੂਪਂ ਚ ਦੀਪਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਪ, ਸਤੁਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੂਦਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਯਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ — ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਯਤ ਸ਼ੂਦਰ —
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਸਤਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭਿਮਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੀਪਕਂ ਦੇਵਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਗਨੇਚਰਮ੍ ਯੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਖਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਸਕਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਦੀਯਤੇ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਰਘਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਗਨ੍ਧੈਰ੍ ਮਨੋਰਮੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਘਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦਦਾਤਿ ਯਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ ਲਭੇਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗਾਦ੍ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗੀ ਵਿਤ੍ਤਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਸੁਤਾਰ੍ਥੀ ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਯਂ ਕਾਮਮ੍ ਅਭਿਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਃ ਸੁਧੀਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸਾਗਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਨਰੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਨਾਰੀ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਲਯਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਪੁष੍ਪਮ੍ ਆਦਾਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਭਾਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਬੋਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੋਣਾਰ੍ਕਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਗਨ੍ਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ ਤਥਾ ਦੀਪੈਰ੍ ਧੂਪੈਰ੍ ਨੈਵੇਦ੍ਯਕੈਰ੍ ਅਪਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕੋਣਾਰਕ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਦੀਆਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤਵੈਃ ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੈਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ ਨਰਃ
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਵਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨ੍ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਕਾਮਗੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ
ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਉਹ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਸੱਤ ਆਗਲੇ ਵੰਸ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।