ਲਵਣਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ ਤੀਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਾਲੁਕਾਕੀਰ੍ਣੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਰੇਤ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ, ਉਹ ਦੇਸ਼ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਬਕੁਲੈਃ ਕਰਵੀਰੈਃ ਸਪਾਟਲੈਃ ਪੁਂਨਾਗੈਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਬਕੁਲੈਰ੍ ਨਾਗਕੇਸਰੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ, ਕਰਵੀਰ, ਪਾਟਲਾ, ਪੁੰਨਾਗਾ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ।
ਤਗਰੈਰ੍ ਧਵਬਾਣੈਸ਼੍ ਚ ਅਤਿਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸਕੁਬ੍ਜਕੈਃ ਮਾਲਤੀਕੁਨ੍ਦਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਮਲ੍ਲਿਕਾਦਿਭਿਃ
ਟਗਰ, ਧਵਾ, ਬਾਣਾ, ਅਤਿਮੁਕਤ, ਕੁਬਜਕਾ, ਮਾਲਤੀ, ਕੁੰਦ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੱਲਿਕਾ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲ ਹਨ।
ਕੇਤਕੀਵਨਖਣ੍ਡੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ ਕਦਮ੍ਬੈਰ੍ ਲਕੁਚੈਃ ਸ਼ਾਲੈਃ ਪਨਸੈਰ੍ ਦੇਵਦਾਰੁਭਿਃ
ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ, ਕਦੰਬ, ਲਕੁਚਾ, ਸਾਲ, ਫਣਸ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ।
ਸਰਲੈਰ੍ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੈਸ਼੍ ਚ ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ ਚ ਸਿਤੇਤਰੈਃ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ ਚ ਆਮ੍ਰੈਰ੍ ਆਮ੍ਰਾਤਕੈਸ੍ ਤਥਾ
ਸਰਲ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਚੰਦਨ (ਸਫੈਦ ਤੇ ਹੋਰ), ਅਸ਼ਵਥ, ਸਤਪਰਨ, ਆਮ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ।
ਤਾਲੈਃ ਪੂਗਫਲੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਾਰਿਕੇਰੈਃ ਕਪਿਤ੍ਥਕੈਃ ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਤਾਲ, ਸੁਪਾਰੀ, ਨਾਰੀਅਲ, ਕਪਿੱਥ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਰਵੇਃ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਜਗਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਯੋਜਨਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੇ ਚੌਥਾਈ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਦਿਵਾਕਰਃ ਕੋਣਾਦਿਤ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਉਥੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਕੋਣਾਦਿਤ੍ਯ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਕृਤੋਪਵਾਸੋ ਯਤ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਕਰਾਲਯੇ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ, ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ, ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ, ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਮਕਰ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਸ਼ੌਚੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਦੇਵਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਸਾਗਰੇ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ।
ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਾਸਸੀ ਧੌਤੇ ਪਰਿਧਾਯ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧੋਏ ਹੋਏ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੀਰੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹੋਦਧੇਃ ਉਪਵਿਸ਼੍ਯੋਦਯੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਸਵਿਤੁਸ੍ ਤਦਾ
ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲਿਖ੍ਯ ਪਦ੍ਮਂ ਮੇਧਾਵੀ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਵਾਰਿਣਾ ਅष੍ਟਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਕੇਸਰਾਢ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਕਰ੍ਣਿਕਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਕੇਸਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਤਣ੍ਡੁਲਤੋਯਂ ਚ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਯੁਤਮ੍ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪਂ ਸਦਰ੍ਭਂ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਤਾਮ੍ਰਭਾਜਨੇ
ਤਿਲ, ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਲਾਲ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਰਾਭਾਵੇ ऽਰ੍ਕਪਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਟੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲਾਦਿਕਮ੍ ਪਿਧਾਯ ਤਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਜੇ ਤਾਮਬਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿਲ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਂਡਾ ਦੂਜੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰਨ੍ਯਾਸਾਙ੍ਗਵਿਨ੍ਯਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ ਹृਦਯਾਦਿਭਿਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੱਥ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰ ਕੇ, ਦਿਲ ਆਦਿ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਚਾਗ੍ਨਿਦਲੇ ਧੀਮਾਨ੍ ਨੈਰृਤੇ ਸ਼੍ਵਸਨੇ ਦਲੇ ਕਾਮਾਰਿਗੋਚਰੇ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ, ਨੈਰਤਿ (ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ) ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਵਿਮਲਂ ਸਾਰਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਦ੍ਮਮ੍ ਆਵਾਹ੍ਯ ਗਗਨਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਵਧੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਰਭੂਤ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਵਾਲਾ ਪੂਜ ਕੇ, ਕਮਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਨੂੰ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਿਕੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤੋ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੱਥ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤਪਦ੍ਮੋਪਰਿ ਰਵਿਂ ਤੇਜੋਬਿਮ੍ਬੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਰਕ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਰੁਣਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਤੇਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍ ਸੁਰੂਪਂ ਵਰਦਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਸਭ ਉੱਤਮ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਸਿਨ੍ਦੂਰਸਂਨਿਭਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਧਰਣੀਂ ਗਤਃ
ਉਦਿਆਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ, ਗਾੜ੍ਹੇ ਸਿੰਧੂਰ ਵਰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਕਚਿਤ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਭਾਂਡਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਕਾਗਰਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਾਮ੍ਨੈਵਾਰ੍ਘਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਰਵਿਰ੍ ਯਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਚੁਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਭਕਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਸੂਰਜ।
ਅਗ੍ਨਿਨਿਰृਤਿਵਾਯ੍ਵੀਸ਼ਮਧ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾਦਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ ਹृਚ੍ ਛਿਰਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਿਖਾਵਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਅੱਗ, ਨੈਰਤਿ, ਹਵਾ, ਈਸ਼, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ, ਸਿਰ, ਚੋਟੀ, ਕਵਚ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਧੂਪਂ ਚ ਦੀਪਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਪ, ਸਤੁਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੂਦਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਯਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ — ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਯਤ ਸ਼ੂਦਰ —
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਸਤਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭਿਮਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੀਪਕਂ ਦੇਵਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਗਨੇਚਰਮ੍ ਯੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਖਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਸਕਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਦੀਯਤੇ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਰਘਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।