ਪਰਾਸ਼ਰਸੁਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਪਰਾਸ਼ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ—
ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ऽਥ ਗੌਤਮਃ ਵਸਿष੍ਠੋ ਜੈਮਿਨਿਰ੍ ਧੌਮ੍ਯੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ऽਥ ਵਾਲ੍ਮਿਕਿਃ
ਕਸ਼ਯਪ, ਜਮਦਗਨੀ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੈਮਿਨੀ, ਧੌਮਯ, ਮਾਰਕੰਡੇ, ਅਤੇ ਵਾਲਮੀਕਿ—
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦੋ ਵਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਗਾਰ੍ਗ੍ਯੋ ऽਥ ਆਸੁਰਿਃ ਸੁਮਨ੍ਤੁਰ੍ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਨਾਮ ਕਣ੍ਵੋ ਮੇਧਾਤਿਥਿਰ੍ ਗੁਰੁਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਵਾਤਸ, ਗਾਰਗ, ਆਸੁਰੀ, ਸੁਮੰਤੁ ਭਾਰਗਵ, ਕਣਵ, ਤੇ ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਗੁਰੂ—
ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਸ਼੍ ਚ੍ਯਵਨੋ ਧੂਮ੍ਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿਤੋ ਦੇਵਲਸ੍ ਤਥਾ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਸ੍ ਤृਣਯਜ੍ਞਸ਼੍ ਚ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦੋ ऽਕृਤਵ੍ਰਣਃ
ਮਾਂਡਵਿਆ, ਚਯਵਨ, ਧੂਮਰ, ਅਸੀਤ, ਦੇਵਲ, ਮੌਦਗਲਿਆ, ਤ੍ਰਣਯਜ, ਪਿੱਪਲਾਦ, ਤੇ ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ।
ਸਂਵਰ੍ਤਃ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਰੈਭ੍ਯੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯੋ ਹਰਿਤਸ੍ ਤਥਾ ਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵਿਭਾਣ੍ਡਸ਼੍ ਚ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ ਤਥਾ
ਸੰਵਰਤ, ਕਉਸ਼ਿਕ, ਰੈਭਿਆ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਹਰਿਤ, ਸ਼ਾਂਡਿਲ, ਵਿਭਾਂਡ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਅਤੇ ਲੋਮਸ਼।
ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨਗਾਲਵੌ ਭਾਸ੍ਕਰਿਃ ਪੂਰਣਃ ਸੂਤਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਕਪਿਲਸ੍ ਤਥਾ
ਨਾਰਦ, ਪਰਵਤ, ਵਿਸ਼ੰਪਾਯਨ, ਗਾਲਵ, ਭਾਸਕਰੀ, ਪੂਰਨ, ਸੂਤ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਅਤੇ ਕਪਿਲ।
ਉਲੂਕਃ ਪੁਲਹੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਦੇਵਸ੍ਥਾਨਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਃ ਪੈਲਸ਼੍ ਚ ਕृष੍ਣਃ ਕृष੍ਣਾਨੁਭੌਤਿਕਃ
ਉਲੂਕ, ਪੁਲਹ, ਵਾਯੂ, ਦੇਵਸਥਾਨ, ਚਤੁਰਭੁਜ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਪੈਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਨੁਭੌਤਿਕ।
ਏਤੈਰ੍ ਮੁਨਿਵਰੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਵृਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ ਰਰਾਜ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਨ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਵੇਦਵਿਤ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯੈਵ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਮ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪੋਵਨਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਮੁਨੇ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰਾਣਾਗਮਭਾਰਤਮ੍ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਵਾਙ੍ਮਯਮ੍
ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣ, ਆਗਮ, ਮਹਾਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪੂਰਬ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਕष੍ਟੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੁਃਖਬਹੁਲੇ ਨਿਃਸਾਰੇ ਭਵਸਾਗਰੇ ਰਾਗਗ੍ਰਾਹਾਕੁਲੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਵਿषਯੋਦਕਸਂਪ੍ਲਵੇ
ਇਸ ਔਖੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਭਰੇ ਤੇ ਖਾਲੀ ਜੀਵਨ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਲਗAttachment ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮਗਰਮੱਛ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਵਰ੍ਤਕਲਿਲੇ ਦृष੍ਟੋਰ੍ਮਿਸ਼ਤਸਂਕੁਲੇ ਮੋਹਪਙ੍ਕਾਵਿਲੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਲੋਭਗਮ੍ਭੀਰਦੁਸ੍ਤਰੇ
ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਿਚ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਦ ਵਿਚ ਗੰਦਾ, ਲੋਭ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਤੇ ਔਖੇ ਖੱਡ ਵਿਚ,
ਨਿਮਜ੍ਜਜ੍ ਜਗਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਮ੍ ਅਚੇਤਨਮ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਗਤ ਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ, ਆਸਰਹੀਨ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸ।
ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਂਸਾਰੇ ਭੈਰਵੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ ਉਪਦੇਸ਼ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲੈ ਜਾ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਮ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਖੇਤਰ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੱਸ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਰਮ-ਖੇਤਰ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਲ ਨਰਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕਰ੍ਮ ਭੂਮੌ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਨਰਕਂ ਚ ਵਿਕਰ੍ਮਤਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਲਤ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਃ ਸੁਧੀਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਤ੍ ਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਵਿਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਆਸ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛਥ ਯਃ ਸਂਵਾਦੋ ऽਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਸੁਣੋ; ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਤੁ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੌੜੀ ਚੋਟੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਪ੍ਰਸਵਨਾਕੁਲੇ ਨਾਨਾਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰਮਣੀਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਸ਼ਿਲਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤੇ ਨਾਨਾਮੁਨਿਜਨਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਸ਼੍ਰਮਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍ ਜਗਤ੍ਪਤਿਂ ਜਗਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯਂ ਜਗਦਾਧਾਰਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਚਾਰ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗੈਃ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਾਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਵृਤਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਦਿਵਾਲਯੈਃ
ਉਹ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸੱਪ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੇਚਿਨ੍ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੇ ਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸਮਾਗਮੇ ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਿਲਸੇਵਿਤੇ
ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਦੱਖਣੀ ਹਵਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਂ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਇਮਮ੍ ਅਰ੍ਥਮ੍ ऋषਿਵਰਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਭਗਵਞ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਃ ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਂ ਮਹੀਤਲੇ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਖੇਤਰ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੋ।
ਤੇषਾਂ ਵਚਨਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ ਤੇ ਯਥਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੱਛ ਲਿਆ।