ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਜਨ੍ਤਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਾਵਨ੍ਤੋ ਨਰਕੌਕਸਃ ਪਾਪਕृਦ੍ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਜਿੰਨੇ ਜੀਵ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਾਮ੍ ਅਨੁਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਯਦ੍ ਯਥਾ ਤਥਾ ਤਥੈਵ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ
ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਪਾਪੇ ਗੁਰੂਣਿ ਗੁਰੁਣਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਨ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪੇ ਚ ਤਦ੍ਵਿਦਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਜਗੁਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਾਦਯਃ
ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ, ਛੋਟੇ ਲਈ ਛੋਟੇ—ਇਹ ਤਜਰਬੇਕਾਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਵਯੰਭੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਿ ਤਪਃਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕਾਨਿ ਵੈ ਯਾਨਿ ਤੇषਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਕृष੍ਣਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਤਪ ਕਰਮ ਹਨ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਪਾਪੇ ऽਨੁਤਾਪੋ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਪੁਂਸਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਕਂ ਹਰਿਸਂਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਅਸਲ ਪਛਤਾਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸਿਰਫ਼ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਨਿਸ਼ਿ ਤਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਦਿषੁ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਨਰਃ
ਸਵੇਰੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਸਂਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸਮਸ੍ਤਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਚਯਃ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ।
ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਜਪਹੋਮਾਰ੍ਚਨਾਦਿषੁ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਾਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਾਦਿਕਂ ਫਲਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ 'ਤੇ ਜਪ, ਹਵਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਨਾਕਪृष੍ਠਗਮਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਕ੍ਵ ਜਪੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਬੀਜਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਣਾ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਦੇ ਜਪ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਨਾਲ ਕੀ ਤੁਲਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਪੁਰੁषੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣਾਖਿਲਪਾਤਕਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਮਨਃਪ੍ਰੀਤਿਕਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਰਕਸ੍ ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ ਨਰਕਸ੍ਵਰ੍ਗਸਂਜ੍ਞੇ ਵੈ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਵਰਗ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਇਸ ਦਾ ਉਲਟ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, 'ਨਰਕ' ਤੇ 'ਸਵਰਗ' ਦੇ ਨਾਮ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਕਮ੍ ਏਵ ਦੁਃਖਾਯ ਸੁਖਾਯੇਰ੍ष੍ਯੋਦਯਾਯ ਚ ਕੋਪਾਯ ਚ ਯਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਦੁਃਖਾਤ੍ਮਕਂ ਕੁਤਃ
ਇੱਕ ਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੁੱਖ, ਸੁੱਖ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਵਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਦ੍ ਏਵ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਦੁਃਖਾਯ ਜਾਯਤੇ ਤਦ੍ ਏਵ ਕੋਪਾਲਯਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਯ ਚ ਜਾਯਤੇ
ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਮਿਹਰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਤ੍ਮਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸੁਖਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਮਨਸਃ ਪਰਿਣਾਮੋ ऽਯਂ ਸੁਖਦੁਃਖਾਦਿਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਵਿਚ ਨਾ ਦੁੱਖ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨਾ ਸੁੱਖ ਵਾਲੀ; ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੱਖ, ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਏਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਜ੍ਞਾਨਂ ਬਨ੍ਧਾਯ ਚੇष੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਅਗਿਆਨ ਬੰਧਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇ ਹਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਏਵਾਵਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍ ਏਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਭਵਤਾਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਭੁਵਃ
ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਗਿਆਨ ਹੀ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੋਹਾਂ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮੰਡਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪਾਤਾਲਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਥੈਵ ਨਰਕਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਦ੍ਵੀਪਾ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਿਮ੍ਨਗਾਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਥ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਤਾਲਾਂ, ਨਰਕਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਖੇਤਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਕਥਿਤਂ ਭਵਤਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸਕਲਂ ਤਥਾ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਾਦਿਕਾਂਲ੍ ਲੋਕਾਞ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਭੁਵਰਲੋਕ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਥੈਵ ਗ੍ਰਹਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਣਾਨਿ ਯਥਾ ਤਥਾ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਯਥਾਵਲ੍ ਲੋਮਹਰ੍षਣ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਡਭਾਗੀ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਤੇ ਮਾਪ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਸਮਝਾ ਦਿਓ।
ਰਵਿਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ ਯਾਵਨ੍ ਮਯੂਖੈਰ੍ ਅਵਭਾਸ੍ਯਤੇ ਸਸਮੁਦ੍ਰਸਰਿਚ੍ਛੈਲਾ ਤਾਵਤੀ ਪृਥਿਵੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੱਕ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਪृਥਿਵੀ ਵਿਸ੍ਤਾਰਪਰਿਮਣ੍ਡਲਾ ਨਭਸ੍ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਿ ਵਿਸ੍ਤਾਰਪਰਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਵਿਸਤਾਰ ਤੇ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਵਿਸਤਾਰ ਤੇ ਘੇਰਾ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਵੀ ਹੈ।
ਭੂਮੇਰ੍ ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਸੌਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੁ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਵਾਕਰਾਚ੍ ਚਾਪਿ ਮਣ੍ਡਲਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਮੰਡਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਚੰਦ ਦਾ ਮੰਡਲ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਕਰਾਤ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਣ੍ਡਲਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮ੍ ਉਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉਪਰ, ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਦੀ ਮੰਡਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ੇ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬੁਧੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਭਾਗੇ ਤੁ ਬੁਧਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਉਸ਼ਨਾ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਤਾਰੇ ਦੀ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਦੋ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਉਪਰ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਬੁਧ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਧ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸ਼ੁਕਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਾਰਕੋ ऽਪਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਯੇਨ ਭੌਮਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਮੰਗਲ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਮੰਗਲ ਤੋਂ ਦੋ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਉਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੌਰਿਰ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਮਣ੍ਡਲਂ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਏਕਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਤੋਂ ਦੋ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਉਪਰ ਸ਼ਨੀ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਉਪਰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲ ਹੈ।
ऋषਿਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਮੇਢੀਭੂਤਃ ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਧ੍ਰੁਵਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉਪਰ ਧ੍ਰੁਵ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਚੱਕਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਇਜ੍ਯਾਫਲਸ੍ਯ ਭੂਰ੍ ਏषਾ ਇਜ੍ਯਾ ਚਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਤੇ ਯਜਨ ਇਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਹਰ੍ਲੋਕੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਕਲ੍ਪਵਾਸਿਨਃ ਏਕਯੋਜਨਕੋਟੀ ਤੁ ਮਹਰ੍ਲੋਕੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਧ੍ਰੁਵ ਤੋਂ ਉਪਰ ਮਹਰਲੋਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਲਪ ਭਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮਹਰਲੋਕ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਕੋਟ੍ਯੌ ਤੁ ਜਨੋ ਲੋਕੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾਃ ਸਨਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯਾਃ ਕਥਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਾਮਲਚੇਤਸਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਉਪਰ ਜਨਲੋਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਨੰਦਨ ਆਦਿ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।