ਚੌਰੋ ਵਿਮੋਹੇ ਪਤਤਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾਦੂषਕਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਪਿਤृਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਰਤ੍ਨਦੂषਯਿਤਾ ਚ ਯਃ
ਚੋਰ ਵਿਮੋਹਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੱਦਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ —
ਸ ਯਾਤਿ ਕृਮਿਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵੈ ਕृਮੀਸ਼ੇ ਤੁ ਦੁਰਿष੍ਟਿਕृਤ੍ ਪਿਤृਦੇਵਾਤਿਥੀਨ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨਰਾਧਮਃ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਮੀਭੱਖਸ਼ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਾਲਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰੇ ਸ਼ਰਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵੇਧਕੇ ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਣਿਨੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਯਸ਼੍ ਚ ਖਡ੍ਗਾਦਿਕृਨ੍ ਨਰਃ
ਉਹ ਲਾਲਾਭੱਖਸ਼ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਛੇਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੰਨ ਵੱਢਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਵਰਗਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ —
ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਵਿਸ਼ਸਨੇ ਨਰਕੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ ਅਸਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤਾ ਚ ਨਰਕੇ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਧੋਮੁਖੇ
ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਸਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਅਣਉਚਿਤ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧੋਮੁਖੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਾਜ੍ਯਯਾਜਕਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸੂਚਕਃ ਕृਮਿਪੂਯੇ ਨਰਸ਼੍ ਚੈਕੋ ਯਾਤਿ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਭੁਕ੍ ਸਦਾ
ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ਕੁਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਕ੍ਰਿਮੀ ਅਤੇ ਪੂਯ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂਸਰਸਾਨਾਂ ਚ ਤਿਲਾਨਾਂ ਲਵਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿਕ੍ਰੇਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤਿ ਤਮ੍ ਏਵ ਨਰਕਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਖ, ਮਾਸ, ਰਸ, ਤਿਲ ਜਾਂ ਲੂਣ ਵੇਚਦਾ ਹੈ — ਉਹ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਉਸੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਕੁਕ੍ਕੁਟਚ੍ਛਾਗਸ਼੍ਵਵਰਾਹਵਿਹਂਗਮਾਨ੍ ਪੋषਯਨ੍ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਤਮ੍ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਕਾਂ, ਬੱਕਰੀਆਂ, ਘੋੜੇ, ਸੂਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਰਙ੍ਗੋਪਜੀਵੀ ਕੈਵਰ੍ਤਃ ਕੁਣ੍ਡਾਸ਼ੀ ਗਰਦਸ੍ ਤਥਾ ਸੂਚੀ ਮਾਹਿषਿਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਗਾਮੀ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੂਆਰੀ, ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਖੱਡ ਵਿਚੋਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਈ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭੈਂਸਾਂ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਗਾਰਦਾਹੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਸ਼ਕੁਨਿਗ੍ਰਾਮਯਾਜਕਃ ਰੁਧਿਰਾਨ੍ਧੇ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਸੋਮਂ ਵਿਕ੍ਰੀਣਤੇ ਚ ਯੇ
ਘਰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਪੰਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਖੂਨ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਮਾ ਵੇਚਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਧੁਹਾ ਗ੍ਰਾਮਹਨ੍ਤਾ ਚ ਯਾਤਿ ਵੈਤਰਣੀਂ ਨਰਃ ਰੇਤਃਪਾਨਾਦਿਕਰ੍ਤਾਰੋ ਮਰ੍ਯਾਦਾਭੇਦਿਨਸ਼੍ ਚ ਯੇ
ਸ਼ਹਦ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਤਸ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਜੋ ਹੱਦਾਂ ਤੋੜਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੌਚਾਸ਼੍ ਚ ਕੁਹਕਾਜੀਵਿਨਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਅਸਿਪਤ੍ਤ੍ਰਵਨਂ ਯਾਤਿ ਵਨਚ੍ਛੇਦੀ ਵृਥੈਵ ਯਃ
ਜੋ ਅਸ਼ੁਧ ਹਨ, ਜੋ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਠਨਾਈ ਨਾਲ ਅਸੀਪੱਤਰ ਵਣ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਔਰਭ੍ਰਿਕਾ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਾ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵੈ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਸ਼੍ ਚਾਪਾਕੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਦਃ
ਭੇੜਾਂ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੋਪਲੋਪਕੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ ਵਿਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ ਚ ਯਃ ਸਂਦਂਸ਼ਯਾਤਨਾਮਧ੍ਯੇ ਪਤਤਸ੍ ਤਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ
ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਕਟਣ ਦੀ ਯਾਤਨਾ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨ੍ਤੇ ਯੇ ਨਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਿਤਾ ਯੇ ਤੁ ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵਭੋਜਨੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਰਤਸ ਛੱਡਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਨਰਕਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਯੇषੁ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾਤਨਾਗਤਾਃ
ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਰਕ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਾਤਨਾ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਪਾਪਾਨ੍ਯ੍ ਏਤਾਨਿ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਭੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਾਤਿਪੁਰੁषੈਰ੍ ਨਰਕਾਨ੍ਤਰਗੋਚਰੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਨਿਰਯੇषੁ ਪਤਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਫਰਜਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਕਿਰਿਆ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ—ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਃਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਰਕੈਰ੍ ਦਿਵਿ ਦੇਵਤਾਃ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚਾਧੋਮੁਖਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਧਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਰਕਾਨ੍
ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਉਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨਰਕ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਕृਮਯੋ ऽਜ੍ਵਾਸ਼੍ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪਸ਼ਵੋ ਨਰਾਃ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ ਤਦ੍ਵਨ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਅਡੋਲ ਜੀਵ, ਕੀੜੇ, ਬੱਕਰੀਆਂ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਧਰਮਵਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮੁਕਤ—all ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿਚ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਭਾਗਃ ਪ੍ਰਥਮਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਾਵਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਦੂਜਾ ਹਜ਼ਾਰਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਮ ਵਾਰ; ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਮੁਕਤੀ ਹੋਣ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਜਨ੍ਤਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਾਵਨ੍ਤੋ ਨਰਕੌਕਸਃ ਪਾਪਕृਦ੍ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਜਿੰਨੇ ਜੀਵ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਾਮ੍ ਅਨੁਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਯਦ੍ ਯਥਾ ਤਥਾ ਤਥੈਵ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ
ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਪਾਪੇ ਗੁਰੂਣਿ ਗੁਰੁਣਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਨ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪੇ ਚ ਤਦ੍ਵਿਦਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਜਗੁਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਾਦਯਃ
ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ, ਛੋਟੇ ਲਈ ਛੋਟੇ—ਇਹ ਤਜਰਬੇਕਾਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਵਯੰਭੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਿ ਤਪਃਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕਾਨਿ ਵੈ ਯਾਨਿ ਤੇषਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਕृष੍ਣਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਤਪ ਕਰਮ ਹਨ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਪਾਪੇ ऽਨੁਤਾਪੋ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਪੁਂਸਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਕਂ ਹਰਿਸਂਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਅਸਲ ਪਛਤਾਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸਿਰਫ਼ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਨਿਸ਼ਿ ਤਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਦਿषੁ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਨਰਃ
ਸਵੇਰੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਸਂਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸਮਸ੍ਤਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਚਯਃ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ।
ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਜਪਹੋਮਾਰ੍ਚਨਾਦਿषੁ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਾਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਾਦਿਕਂ ਫਲਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ 'ਤੇ ਜਪ, ਹਵਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਨਾਕਪृष੍ਠਗਮਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਕ੍ਵ ਜਪੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਬੀਜਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਣਾ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਦੇ ਜਪ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਨਾਲ ਕੀ ਤੁਲਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਪੁਰੁषੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣਾਖਿਲਪਾਤਕਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।