ਆਸ੍ਤੇ ਪਾਤਾਲਮੂਲਸ੍ਥਃ ਸ਼ੇषੋ ऽਸ਼ੇषਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਰੂਪਮ੍ ਏਵ ਚ
ਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪ੍ਰਭਾਵ, ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ, ਤੇ ਰੂਪ—
ਨਹਿ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ ਅਪਿ ਯਸ੍ਯੈषਾ ਸਕਲਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਫਣਾਮਣਿਸ਼ਿਖਾਰੁਣਾ
ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਫਣਾਂ ਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਆਸ੍ਤੇ ਕੁਸੁਮਮਾਲੇਵ ਕਸ੍ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ ਯਦਾ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ ऽਨਨ੍ਤੋ ਮਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਅਨੰਤ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ—
ਤਦਾ ਚਲਤਿ ਭੂਰ੍ ਏषਾ ਸਾਦ੍ਰਿਤੋਯਾਧਿਕਾਨਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕਿਂਨਰੋਰਗਵਾਰਣਾਃ
ਤਦ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿਧ, ਕਿੰਨਰ, ਸੱਪ, ਤੇ ਹਾਥੀ—
ਨਾਨ੍ਤਂ ਗੁਣਾਨਾਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਤੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ऽਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ ਯਸ੍ਯ ਨਾਗਵਧੂਹਸ੍ਤੈਰ੍ ਲਾਪਿਤਂ ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਨਾਗਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਹਰ ਚੰਦਨ—
ਮੁਹੁਃ ਸ਼੍ਵਾਸਾਨਿਲਾਯਸ੍ਤਂ ਯਾਤਿ ਦਿਕ੍ਪਟਵਾਸਤਾਮ੍ ਯਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਪੁਰਾਣਰ੍षਿਰ੍ ਗਰ੍ਗੋ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ ਗਰਗ ਨੇ ਤਾਰੇ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੇ।
ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਸਕਲਂ ਚੈਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤਪਠਿਤਂ ਫਲਮ੍ ਤੇਨੇਯਂ ਨਾਗਵਰ੍ਯੇਣ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਿਧृਤਾ ਮਹੀ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸਕਲਾਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਮਿਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਜਾਣ ਲਏ; ਇਸ ਨਾਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ—ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਰਕਾ ਰੌਰਵਾਦਯਃ ਪਾਪਿਨੋ ਯੇषੁ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਞ੍ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਰੌਰਵ ਆਦਿ ਨਰਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਰਕਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਰੌਰਵਃ ਸ਼ੌਕਰੋ ਰੋਧਸ੍ ਤਾਨੋ ਵਿਸ਼ਸਨਸ੍ ਤਥਾ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਸ੍ ਤਪ੍ਤਕੁਡ੍ਯੋ ਮਹਾਲੋਭੋ ਵਿਮੋਹਨਃ
ਰੌਰਵ, ਸ਼ੂਕਰ, ਰੋਧ, ਤਾਨੋ, ਵਿਸ਼ਸਨ, ਮਹਾਜਵਾਲਾ, ਤਪਤਕੁਡਿਆ, ਮਹਾਲੋਭਾ ਅਤੇ ਵਿਮੋਹਨ — ਇਹ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ।
ਰੁਧਿਰਾਨ੍ਧੋ ਵਸਾਤਪ੍ਤਃ ਕृਮੀਸ਼ਃ ਕृਮਿਭੋਜਨਃ ਅਸਿਪਤ੍ਤ੍ਰਵਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਲਾਲਾਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਦਾਰੁਣਃ
ਰੁਧਿਰਾਂਧ, ਵਸਾਤਪਤਾ, ਕ੍ਰਿਮੀਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਿਮੀਭੋਜਨਾ, ਅਸੀਪੱਤਰਵਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲਾਲਾਭੱਖਸ਼ ਅਤੇ ਦਾਰੁਣਾ — ਇਹ ਵੀ ਨਰਕਾਂ ਹਨ।
ਤਥਾ ਪੂਯਵਹਃ ਪਾਪੋ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਃਸ਼ਿਰਾਃ ਸਦਂਸ਼ਃ ਕृष੍ਣਸੂਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਤਮਸ਼੍ ਚਾਵੀਚਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਯਵਹਾ, ਪਾਪ, ਵਹਿਨਿਜਵਾਲਾ, ਅਧਸ਼ਿਰਾ, ਸਦੰਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਸੂਤਰਾ, ਤਮਸ ਅਤੇ ਆਵੀਚੀ — ਇਹ ਨਰਕਾਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਭੋਜਨੋ ऽਥਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋਮਆਵੀਚਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪਰਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮਾਦਯਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਰਕਾ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਾਃ
ਸ਼ਵਭੋਜਨਾ, ਅਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਆਵੀਚੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ — ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਹਨ।
ਯਮਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਘੋਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਿषਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਯੇषੁ ਪੁਰੁषਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ
ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਥਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਯੋ ਵਦੇਤ੍ ਯਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਨृਤਂ ਵਕ੍ਤਿ ਸ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਰੌਰਵਮ੍
ਜੋ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੱਖਪਾਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਪੁਰਹਨ੍ਤਾ ਚ ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਰੌਰਵਂ ਘੋਰਂ ਯਸ਼੍ ਚੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਰੋਧਕਃ
ਜੋ ਭ੍ਰੂਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਾਹ ਰੋਕਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਸਭ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਹਰ੍ਤਾ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੂਕਰੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਰਕੇ ਯਸ਼੍ ਚ ਤੈਃ ਸਂਸਰ੍ਗਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਸ਼ੂਕਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਨ੍ਯਵੈਸ਼੍ਯਹਾ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ ਤਪ੍ਤਕੁਮ੍ਭੇ ਸ੍ਵਸृਗਾਮੀ ਹਨ੍ਤਿ ਰਾਜਭਟਂ ਚ ਯਃ
ਜੋ ਰਾਜਪੁਤ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਤਪਤਕੁੰਭ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਧ੍ਵੀਵਿਕ੍ਰਯਕृਨ੍ ਵਧ੍ਯਪਾਲਃ ਕੇਸਰਵਿਕ੍ਰਯੀ ਤਪ੍ਤਲੋਹੇ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਯਸ਼੍ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਧੂ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਵਾਲ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਤਪਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਚਾਪਿ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ ਅਵਮਨ੍ਤਾ ਗੁਰੂਣਾਂ ਯੋ ਯਸ਼੍ ਚਾਕ੍ਰੋष੍ਟਾ ਨਰਾਧਮਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਂ ਵੁਹੂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਜਵਾਲਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਦੂषਯਿਤਾ ਯਸ਼੍ ਚ ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਕਸ਼੍ ਚ ਯਃ ਅਗਮ੍ਯਗਾਮੀ ਯਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ਬਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਵੇਦ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਦ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਣਮਨਜ਼ੂਰ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਸ਼ਬਲਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚੌਰੋ ਵਿਮੋਹੇ ਪਤਤਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾਦੂषਕਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਪਿਤृਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਰਤ੍ਨਦੂषਯਿਤਾ ਚ ਯਃ
ਚੋਰ ਵਿਮੋਹਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੱਦਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ —
ਸ ਯਾਤਿ ਕृਮਿਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵੈ ਕृਮੀਸ਼ੇ ਤੁ ਦੁਰਿष੍ਟਿਕृਤ੍ ਪਿਤृਦੇਵਾਤਿਥੀਨ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨਰਾਧਮਃ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਮੀਭੱਖਸ਼ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਾਲਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰੇ ਸ਼ਰਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵੇਧਕੇ ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਣਿਨੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਯਸ਼੍ ਚ ਖਡ੍ਗਾਦਿਕृਨ੍ ਨਰਃ
ਉਹ ਲਾਲਾਭੱਖਸ਼ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਛੇਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੰਨ ਵੱਢਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਵਰਗਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ —
ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਵਿਸ਼ਸਨੇ ਨਰਕੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ ਅਸਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤਾ ਚ ਨਰਕੇ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਧੋਮੁਖੇ
ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਸਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਅਣਉਚਿਤ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧੋਮੁਖੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਾਜ੍ਯਯਾਜਕਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸੂਚਕਃ ਕृਮਿਪੂਯੇ ਨਰਸ਼੍ ਚੈਕੋ ਯਾਤਿ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਭੁਕ੍ ਸਦਾ
ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ਕੁਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਕ੍ਰਿਮੀ ਅਤੇ ਪੂਯ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂਸਰਸਾਨਾਂ ਚ ਤਿਲਾਨਾਂ ਲਵਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿਕ੍ਰੇਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤਿ ਤਮ੍ ਏਵ ਨਰਕਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਖ, ਮਾਸ, ਰਸ, ਤਿਲ ਜਾਂ ਲੂਣ ਵੇਚਦਾ ਹੈ — ਉਹ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਉਸੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਕੁਕ੍ਕੁਟਚ੍ਛਾਗਸ਼੍ਵਵਰਾਹਵਿਹਂਗਮਾਨ੍ ਪੋषਯਨ੍ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਤਮ੍ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਕਾਂ, ਬੱਕਰੀਆਂ, ਘੋੜੇ, ਸੂਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਰਙ੍ਗੋਪਜੀਵੀ ਕੈਵਰ੍ਤਃ ਕੁਣ੍ਡਾਸ਼ੀ ਗਰਦਸ੍ ਤਥਾ ਸੂਚੀ ਮਾਹਿषਿਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਗਾਮੀ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੂਆਰੀ, ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਖੱਡ ਵਿਚੋਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਈ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭੈਂਸਾਂ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਗਾਰਦਾਹੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਸ਼ਕੁਨਿਗ੍ਰਾਮਯਾਜਕਃ ਰੁਧਿਰਾਨ੍ਧੇ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਸੋਮਂ ਵਿਕ੍ਰੀਣਤੇ ਚ ਯੇ
ਘਰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਪੰਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਖੂਨ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਮਾ ਵੇਚਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਧੁਹਾ ਗ੍ਰਾਮਹਨ੍ਤਾ ਚ ਯਾਤਿ ਵੈਤਰਣੀਂ ਨਰਃ ਰੇਤਃਪਾਨਾਦਿਕਰ੍ਤਾਰੋ ਮਰ੍ਯਾਦਾਭੇਦਿਨਸ਼੍ ਚ ਯੇ
ਸ਼ਹਦ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਤਸ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਜੋ ਹੱਦਾਂ ਤੋੜਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।