ਵਲਯਾਕਾਰਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਤਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਗਿਰਿਃ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਘੇਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਾਮਯਾ ਵਿਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਅਧਮੋਤ੍ਤਮੌ ਨ ਤੇष੍ਵ੍ ਆਸ੍ਤਾਂਨ ਵਧ੍ਯਵਧਕੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਘੱਟ ਤੇ ਨਾ ਵਧੀਆ, ਨਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਨੇਰ੍ष੍ਯਾਸੂਯਾ ਭਯਂ ਰੋषੋ ਦੋषੋ ਲੋਭਾਦਿਕਂ ਨ ਚ ਮਹਾਵੀਤਂ ਬਹਿਰ੍ ਵਰ੍षਂ ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡਮ੍ ਅਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਜਲਨ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ, ਨਾ ਦੋਸ਼, ਨਾ ਲੋਭ ਆਦਿ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਾਤਕੀਖੰਡ ਅੰਦਰ ਹੈ।
ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਦਿਸੇਵਿਤਮ੍ ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇ ਨ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵੀਪੇ ਪੁष੍ਕਰਸਂਜ੍ਞਿਤੇ
ਮਾਨਸੋੱਤਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਪ ਵਿਚ ਨਾ ਸਚ ਹੈ ਨਾ ਝੂਠ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਨਦ੍ਯਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵਾ ਦ੍ਵੀਪੇ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤੇ ਤੁਲ੍ਯਵੇषਾਸ੍ ਤੁ ਮਨੁਜਾ ਦੇਵੈਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਕਰੂਪਿਣਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਦਰਿਆ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਉਸ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੀਪ ਵਿਚ; ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਇਕੋ ਰੂਪ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਹੀਨਂ ਧਰ੍ਮਾਹਰਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਤ੍ਰਯੀਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਰਹਿਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਉਥੇ ਨਾ ਜਾਤੀ, ਨਾ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ, ਨਾ ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਨਾ ਖੇਤੀ, ਨਾ ਸਜ਼ਾ, ਨਾ ਸੇਵਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭੌਮਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ऽਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਖਦਃ ਕਾਲੋ ਜਰਾਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਭਾਗ, ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖਦਾਈ ਸਵਰਗ ਹਨ; ਉਥੇ ਸਮਾ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡੇ ਮਹਾਵੀਤੇ ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਃ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਧਾਤਕੀਖੰਡ ਤੇ ਮਹਾਵੀਤ ਵਿਚ, ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੁਸ਼ਕਰਦਵੀਪ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵਸਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਸ੍ਵਾਦੂਦਕੇਨੋਦਧਿਨਾ ਪੁष੍ਕਰਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਮੇਨ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਨ੍ ਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ ਤਥਾ ਏਵਂ ਦ੍ਵੀਪਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ੍ ਤੁ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ ਆਵृਤਾਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਤੇ ਘੇਰਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦੀਪ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦ੍ਵੀਪਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨੌ ਦ੍ਵਿਗੁਣੌ ਪਰੌ ਪਯਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਸਮਾਨਿ ਵੈ
ਦੀਪ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਗਲਾ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਸਭ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯੂਨਾਤਿਰਿਕ੍ਤਤਾ ਤੇषਾਂ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ ਸ੍ਥਾਲੀਸ੍ਥਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸਂਯੋਗਾਦ੍ ਉਦ੍ਰੇਕਿ ਸਲਿਲਂ ਯਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਿਲੇ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉਬਲ ਕੇ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਥੇਨ੍ਦੁਵृਦ੍ਧੌ ਸਲਿਲਮ੍ ਅਮ੍ਭੋਧੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਅਨ੍ਯੂਨਾਨਤਿਰਿਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਪੋ ਹ੍ਰਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਚੰਦ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਬਸ ਵਧਦਾ ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨੇ ਤ੍ਵ੍ ਇਨ੍ਦੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਯੋਃ ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚੈਵ ਅਙ੍ਗੁਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਪ ਸੌ ਪੰਦਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯੌ ਦृष੍ਟੌ ਸਾਮੁਦ੍ਰੀਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਭੋਜਨਂ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਆਪ ਹੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ षਡ੍ਰਸਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੈਵ ਹਿ ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਸਤਰੂਪਤਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ਲੋਕਾਲੋਕਸ੍ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਯੇਣਾਪਿ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਆਵਲੋਹਿ ਸਃ ਤਤਸ੍ ਤਮਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੰਧਕਾਰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਸ਼੍ ਚਾਣ੍ਡਕਟਾਹੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਵਿਸ੍ਤਾਰਾ ਸੇਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੰਜ ਕ੍ਰੋੜ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸਹੈਵਾਣ੍ਡਕਟਾਹੇਨ ਸਦ੍ਵੀਪਾ ਸਮਹੀਧਰਾ ਸੇਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗੁਣਾਧਿਕਾ ਆਧਾਰਭੂਤਾ ਜਗਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਸਮੇਤ, ਟਾਪਿਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰ ਏष ਕਥਿਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸਪ੍ਤਤਿਸ੍ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਦੁਚ੍ਛ੍ਰਾਯੋ ऽਪਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਈ, ਜੋ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਪਾਤਾਲਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਅਤਲਂ ਵਿਤਲਂ ਚੈਵ ਨਿਤਲਂ ਸੁਤਲਂ ਤਥਾ
ਹਰੇਕ ਪਾਤਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਹੈ: ਅਤਲ, ਵਿਤਲ, ਨਿਤਲ, ਸੁਤਲ ਵੀ।
ਤਲਾਤਲਂ ਰਸਾਤਲਂ ਪਾਤਾਲਂ ਚਾਪਿ ਸਪ੍ਤਮਮ੍ ਕृष੍ਣਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਰੁਣਾ ਪੀਤਾ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ਸ਼ੈਲਕਾਞ੍ਚਨੀ
ਤਲਾਤਲ, ਰਸਾਤਲ, ਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਪਾਤਾਲ; ਉਥੇ ਮਿੱਟੀ ਕਾਲੀ, ਚਿੱਟੀ, ਲਾਲ, ਪੀਲੀ, ਕਣਕ, ਪੱਥਰੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ।
ਭੂਮਯੋ ਯਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਰਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ਤੇषੁ ਦਾਨਵਦੈਤੇਯਜਾਤਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਰਤੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਗਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਾਦ੍ ਅਪਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪਾਤਾਲਾਨੀਤਿ ਨਾਰਦਃ
ਤੇ ਮਹਾਂ-ਸਰੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਨਾਰਦ ਮੁਤਾਬਕ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਦੋਮਧ੍ਯੇ ਪਾਤਾਲੇਭ੍ਯੋ ਗਤੋ ਦਿਵਮ੍ ਆਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਮਣਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਹਾ: 'ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਮਣੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।'
ਨਾਗਾਭਰਣਭੂषਾਸ਼੍ ਚ ਪਾਤਾਲਂ ਕੇਨ ਤਤ੍ਸਮਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਸਰੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਾਤਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਾਤਾਲੇ ਕਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਜਾਯਤੇ ਦਿਵਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਯੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਾਸ੍ ਤਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨਾਤਪਮ੍
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚਾਨਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ਼੍ ਚ ਨ ਸ਼ੀਤਾਯ ਨਿਸ਼ਿ ਦ੍ਯੋਤਾਯ ਕੇਵਲਮ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਮਹਾਪਾਨਮਦਮਤ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਭੋਗਿਭਿਃ
ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਠੰਡ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਥੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਰੀਆਂ ਵਧੇਰੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਾਲੋ ਗਤੋ ऽਪਿ ਦਨੁਜਾਦਿਭਿਃ ਵਨਾਨਿ ਨਦ੍ਯੋ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਸਰਾਂਸਿ ਕਮਲਾਕਰਾਃ
ਉਥੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਹਨ।