ਧਰ੍ਮਹਾਨਿਰ੍ ਨ ਤੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਹਰ੍षੋ ਨ ਸ਼ੁਕ੍ ਤਥਾ ਮਰ੍ਯਾਦਾਵ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਰਮਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁਖ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੱਦ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਮਗਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਗਧਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਾਨਸਾ ਮਨ੍ਦਗਾਸ੍ ਤਥਾ ਮਗਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੂਯਿष੍ਠਾ ਮਾਗਧਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਤੁ ਤੇ
ਉਥੇ ਮਗਾ, ਮਾਗਧਾ, ਮਾਨਸਾ ਤੇ ਮੰਦਗਾ ਹਨ; ਮਗਾ ਵਧੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਵਧੇਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਨ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਮਾਨਸਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ ਤੁ ਮਨ੍ਦਗਾਃ ਸ਼ਾਕਦ੍ਵੀਪੇ ਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੂਰ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਹਰਿਃ
ਮਾਨਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਦਗਾ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਣੋ; ਸ਼ਾਕਾ ਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਥੋਕ੍ਤੈਰ੍ ਇਜ੍ਯਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ਾਕਦ੍ਵੀਪਸ੍ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇਨ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਯਮਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਾਕਾ ਦਵੀਪ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਦ੍ਵੀਪਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਵਲਯੇਨੇਵ ਵੇष੍ਟਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਖ੍ਯੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਸ਼ਾਕਦਵੀਪ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਾਮ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਦ੍ਵੀਪੇਨ ਸ਼ਾਕਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ ਤੁ ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸਵਨਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਵੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਸੁਤਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਪ, ਜੋ ਸ਼ਾਕਦਵੀਪ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਸਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੂਮੀ ਬਣੀ।
ਧਾਤਕਿਸ਼੍ ਚ ਤਯੋਸ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਦ੍ਵੇ ਵਰ੍षੇ ਨਾਮਸਂਜ੍ਞਿਤੇ ਮਹਾਵੀਤਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਦ੍ ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਧਾਤਕੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਦੋ ਭਾਗ ਬਣੇ, ਦੋਵੇਂ ਉਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ; ਹੋਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭਾਗ 'ਧਾਤਕੀਖੰਡ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਏਕਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤੋ ਵਰ੍षਪਰ੍ਵਤਃ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਸਂਜ੍ਞੋ ਵੈ ਮਧ੍ਯਤੋ ਵਲਯਾਕृਤਿਃ
ਇਥੇ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਭਾਗਵਾਨੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਨਸੋੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਘੇਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਚ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਤਨਾ ਹੀ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਘੇਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪਵਲਯਂ ਮਧ੍ਯੇਨ ਵਿਭਜਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸੌ ਤੇਨ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਜਾਤਂ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਇਹ ਪਹਾੜ ਪੁਸ਼ਕਰਦਵੀਪ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਵੰਡਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੋ ਭਾਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਵਲਯਾਕਾਰਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਤਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਗਿਰਿਃ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਘੇਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਾਮਯਾ ਵਿਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਅਧਮੋਤ੍ਤਮੌ ਨ ਤੇष੍ਵ੍ ਆਸ੍ਤਾਂਨ ਵਧ੍ਯਵਧਕੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਘੱਟ ਤੇ ਨਾ ਵਧੀਆ, ਨਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਨੇਰ੍ष੍ਯਾਸੂਯਾ ਭਯਂ ਰੋषੋ ਦੋषੋ ਲੋਭਾਦਿਕਂ ਨ ਚ ਮਹਾਵੀਤਂ ਬਹਿਰ੍ ਵਰ੍षਂ ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡਮ੍ ਅਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਜਲਨ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ, ਨਾ ਦੋਸ਼, ਨਾ ਲੋਭ ਆਦਿ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਾਤਕੀਖੰਡ ਅੰਦਰ ਹੈ।
ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਦਿਸੇਵਿਤਮ੍ ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇ ਨ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵੀਪੇ ਪੁष੍ਕਰਸਂਜ੍ਞਿਤੇ
ਮਾਨਸੋੱਤਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਪ ਵਿਚ ਨਾ ਸਚ ਹੈ ਨਾ ਝੂਠ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਨਦ੍ਯਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵਾ ਦ੍ਵੀਪੇ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਾਨ੍ਵਿਤੇ ਤੁਲ੍ਯਵੇषਾਸ੍ ਤੁ ਮਨੁਜਾ ਦੇਵੈਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਕਰੂਪਿਣਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਦਰਿਆ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਉਸ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੀਪ ਵਿਚ; ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਇਕੋ ਰੂਪ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਹੀਨਂ ਧਰ੍ਮਾਹਰਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਤ੍ਰਯੀਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਰਹਿਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਉਥੇ ਨਾ ਜਾਤੀ, ਨਾ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ, ਨਾ ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਨਾ ਖੇਤੀ, ਨਾ ਸਜ਼ਾ, ਨਾ ਸੇਵਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭੌਮਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ऽਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਖਦਃ ਕਾਲੋ ਜਰਾਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਭਾਗ, ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖਦਾਈ ਸਵਰਗ ਹਨ; ਉਥੇ ਸਮਾ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਧਾਤਕੀਖਣ੍ਡੇ ਮਹਾਵੀਤੇ ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਃ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਧਾਤਕੀਖੰਡ ਤੇ ਮਹਾਵੀਤ ਵਿਚ, ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੁਸ਼ਕਰਦਵੀਪ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵਸਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਸ੍ਵਾਦੂਦਕੇਨੋਦਧਿਨਾ ਪੁष੍ਕਰਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਮੇਨ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਨ੍ ਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ ਤਥਾ ਏਵਂ ਦ੍ਵੀਪਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ੍ ਤੁ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ ਆਵृਤਾਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਤੇ ਘੇਰਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦੀਪ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦ੍ਵੀਪਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨੌ ਦ੍ਵਿਗੁਣੌ ਪਰੌ ਪਯਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਸਮਾਨਿ ਵੈ
ਦੀਪ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਗਲਾ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਸਭ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯੂਨਾਤਿਰਿਕ੍ਤਤਾ ਤੇषਾਂ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ ਸ੍ਥਾਲੀਸ੍ਥਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸਂਯੋਗਾਦ੍ ਉਦ੍ਰੇਕਿ ਸਲਿਲਂ ਯਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਿਲੇ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉਬਲ ਕੇ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਥੇਨ੍ਦੁਵृਦ੍ਧੌ ਸਲਿਲਮ੍ ਅਮ੍ਭੋਧੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਅਨ੍ਯੂਨਾਨਤਿਰਿਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਪੋ ਹ੍ਰਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਚੰਦ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਬਸ ਵਧਦਾ ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨੇ ਤ੍ਵ੍ ਇਨ੍ਦੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਯੋਃ ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚੈਵ ਅਙ੍ਗੁਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਪ ਸੌ ਪੰਦਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯੌ ਦृष੍ਟੌ ਸਾਮੁਦ੍ਰੀਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਭੋਜਨਂ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਆਪ ਹੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ षਡ੍ਰਸਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੈਵ ਹਿ ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਸਤਰੂਪਤਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ਲੋਕਾਲੋਕਸ੍ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਯੇਣਾਪਿ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਆਵਲੋਹਿ ਸਃ ਤਤਸ੍ ਤਮਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੰਧਕਾਰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਸ਼੍ ਚਾਣ੍ਡਕਟਾਹੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਵਿਸ੍ਤਾਰਾ ਸੇਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੰਜ ਕ੍ਰੋੜ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸਹੈਵਾਣ੍ਡਕਟਾਹੇਨ ਸਦ੍ਵੀਪਾ ਸਮਹੀਧਰਾ ਸੇਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗੁਣਾਧਿਕਾ ਆਧਾਰਭੂਤਾ ਜਗਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਸਮੇਤ, ਟਾਪਿਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।