ਰੋਗਾਰ੍ਤੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਦ੍ ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ਭਯਾਦ੍ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭੀਤ ਆਪਦਾਪਨ੍ਨ ਆਪਦਃ
ਜੋ ਰੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਮੇਧਾਂ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਧृਤਿਮ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ, ਗਿਆਨ, ਪੁੱਤਰ, ਬੁਧੀ, ਪਸ਼ੂ, ਧੀਰਜ, ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ ਯਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪਠੇਤ੍ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ ਤਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ-ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਸ਼੍ ਚੇਦਂ ਸਤਤਂ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਮਨੁਜਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਪ੍ਰਦਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਲੋਕਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਰਦਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੇਕਚਿਤ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਲੁषਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਂ ਸੁਵਿਮਲਂ ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਣੈਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਥੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਵਰੈਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤੈਰ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਯੇਕਮਾਰ੍ਗੇਪ੍ਸੁਭਿਸ੍ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਂਗਵੈਸ੍ ਤੁ ਨਿਯਤੈਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵੈਸ਼੍ਯੈਸ਼੍ ਚਾਨੁਦਿਨਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਕੁਲਜੈਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੈਃ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਬਹੁਫਲਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਉੱਤਮ, ਬਹੁਤ ਫਲਦਾਇਕ, ਅਤੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨਿਯਮਤ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਤੇ ਧਰਮਕ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਰ੍ ਭਵਤੁ ਵਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਨਾਂ ਸ ਹ੍ਯ੍ ਏਕ ਏਵ ਪਰਲੋਕਗਤਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧੁਃ ਅਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚ ਨਿਪੁਣੈਰ੍ ਅਪਿ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਮ੍ ਉਪਯਾਨ੍ਤਿ ਨ ਚ ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਮ੍
ਹੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਧਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਚਤੁਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣ, ਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਟਿਕਾਊ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਮਨੁष੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨਰਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਆਯੁਸ਼੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਤਪਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਮਨੁष੍ਯਃ
ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਯੁ, ਕੀਰਤੀ, ਤਪ ਅਤੇ ਧਰਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋ ऽਤ੍ਰ ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਨਰਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਃ ਸਖਾ ਚਾਤ੍ਰ ਪਰੇ ਚ ਲੋਕੇ ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ऋਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੁ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਏਵ
ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਧਰਮ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਹੈ; ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਧਰਮ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍ ਨ ਦੇਯਂ ਦੁष੍ਟਮਤਯੇ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਉੱਤਮ ਗੁਪਤ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਦਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਪਾਪਹਂ ਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਧਨਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰਮਂ ਰਹਸ੍ਯਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯੋ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਤਮ ਪੁਰਾਣ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਉੱਤਮ ਗੁਪਤ ਸੁਣ ਲਿਆ—ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।