ਕੇਵਲੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਨਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਰਾਮਰਮ੍
ਕੇਵਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਆਤਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਤੱਤ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੂਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜਰ, ਨਾ ਮਰ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਜਾਯਤੇ ਨृਪ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਤੱਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਵਾਨ ਪਚਵੀਂ ਤੱਤ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚੈਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਾਂਸ੍ ਤਾਤ ਸਂਸਾਰੇषੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ ਏषਾਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ; ਉਹ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਲਕੜੀ ਸਮਝ ਲੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗृਹ੍ਯਮਾਣੋ ऽਜਰਾਮਰਃ ਕੇਵਲੇਨ ਬਲੇਨੈਵ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਛਵੀਂ, ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇਨ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਏਤਨ੍ ਨਾਨਾਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸਾਂਖ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਛਵੀਂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਅਜੇ ਬੇ-ਸੂਝ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਂਖਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਦੱਸਣ ਅਨੁਸਾਰ ਆਖੀ ਗਈ।
ਚੇਤਨੇਨ ਸਮੇਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਕਸ੍ਯ ਹ ਏਕਤ੍ਵਂ ਵੈ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਯਦਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਨੁਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਪਚਵੀਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇਕਤਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੇਨ ਬੁਦ੍ਧੇਨ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤਿ ਮੈਥਿਲ ਸਙ੍ਗਧਰ੍ਮਾ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏष ਨਿਃਸਙ੍ਗਾਤ੍ਮਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਜਦੋਂ ਜਾਗਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਥਿਲ, ਉਹ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੋ ਲਗਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਿਰਲਗ ਆਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਨਿਃਸਙ੍ਗਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮਜਂ ਵਿਦੁਃ ਵਿਭੁਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਚਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦਾ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਵਿਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਨਿਰਲਗ ਆਤਮ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਛਵੀਂ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਅਗਾਧਂ ਚ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਨਾਤ੍ ਏष ਹ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਤੇ ऽਨਘ
ਚੌਵੀਂ ਅਤਿ ਡੂੰਘੀ ਹੈ, ਤੇ ਛੱਬੀ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਜੇ ਤਕ ਜਾਗੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ.
ਉਕ੍ਤੋ ਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਮਸ਼ਕੋਦੁਮ੍ਬਰੇ ਯਦ੍ਵਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਤਯੋਃ
ਸਚਮੁਚ ਜਾਗਿਆ ਉਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਸੀ ਤੇ ਉਡੁੰਬਰਾ ਫਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ.
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਕੇ ਯਥਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਲਭ੍ਯਤੇ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨਾਤ੍ਵੈਕਤ੍ਵਮ੍ ਏਤਯੋਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰੇਪਣ ਤੇ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਏਤਾਵਨ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਜ੍ਞਿਤਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਕਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯੋ ऽਯਂ ਦੇਹੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਥੇ ਤਕ ਮੁਕਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਚਵੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਏष ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤਵ੍ਯੈਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਗੋਚਰਾਤ੍ ਸੋ ऽਯਮ੍ ਏਵਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਹੀ ਮੁਕਤੀਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਆਕਤ ਦੇ ਪਾਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਇਹੀ ਨਿਸਚੈ ਹੈ.
ਪਰਸ਼੍ ਚ ਪਰਧਰ੍ਮਾ ਚ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵੈ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਨਾਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉੱਚਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.
ਵਿਮੁਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾ ਬੁਦ੍ਧੇਨ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ ਵਿਯੋਗਧਰ੍ਮਿਣਾ ਚੈਵ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਥ
ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਮੁਕਤ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਸਮੇਤ੍ਯੇਹ ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਮਾ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਮਿਤਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਥੇ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਬੇਅੰਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭਵਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਨਾ ਕੇਵਲਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾ ਚੈਵ ਕੇਵਲੇਨ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵੈ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕੱਲੀ ਆਤਮਾ ਇਕੱਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੁਤੰਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ.
ਏਤਾਵਦ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ ਤੇ ਤਥ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਥਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਮਤ੍ਸਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨਾਤਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਦ੍ਯਮ੍
ਇਥੇ ਤਕ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਸੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਆਦਿ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ.
ਤਦ੍ ਵੇਦਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਦੇਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਵੇਤ੍ ਵਿਧਿਤ੍ਸਮਾਨਾਯ ਨਿਬੋਧਕਾਰਕਂ ਪ੍ਰਬੋਧਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇਹ ਉੱਚਾ ਉਪਦੇਸ਼, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੈਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਗਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣ ਕੇ, ਜੋ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਸਨ ਮੰਗਦਾ ਹੈ.
ਨ ਦੇਯਮ੍ ਏਤਚ੍ ਚ ਯਥਾਨृਤਾਤ੍ਮਨੇ ਸ਼ਠਾਯ ਕ੍ਲੀਬਾਯ ਨ ਜਿਹ੍ਮਬੁਦ੍ਧਯੇ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਜ੍ਞਾਨਪਰੋਪਤਾਪਿਨੇ ਦੇਯਂ ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯਵਿਬੋਧਨਾਯ
ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਝੂਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਚਲਾਕ, ਨਰ-ਰਹਿਤ, ਤੇ ਟੇੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ; ਨਾ ਉਹ ਜੋ ਪੰਡਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਤਾਯਾਥ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਯ ਪਰਾਪਵਾਦਾਦ੍ ਵਿਰਤਾਯ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੋਗਾਯ ਬੁਧਾਯ ਚੈਵ ਕृਪਾਵਤੇ ऽਥ ਕ੍ਸ਼ਮਿਣੇ ਹਿਤਾਯ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਇਆਲੂ, ਤੇ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੇ—
ਵਿਵਿਕ੍ਤਸ਼ੀਲਾਯ ਵਿਧਿਪ੍ਰਿਯਾਯ ਵਿਵਾਦਹੀਨਾਯ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਯ ਵਿਨੀਤਵੇਸ਼ਾਯ ਨਹੈਤੁਕਾਤ੍ਮਨੇ ਸਦੈਵ ਗੁਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਮ੍ ਏਵ ਦੇਯਮ੍
ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਧੀ ਪਸੰਦ, ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਨਮ੍ਰ ਵੈਸ਼, ਤੇ ਲੁਕਵੇ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਦਾ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਏਤੈਰ੍ ਗੁਣੈਰ੍ ਹੀਨਤਮੇ ਨ ਦੇਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਹੁਃ ਨ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਤਾਦृਸ਼ੇ ਕृਤਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵਕ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਪਾਤ੍ਰਦਾਨਾਤ੍
ਇਹ ਉੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਜੋ ਇਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਪृਥ੍ਵੀਮ੍ ਇਮਾਂ ਵਾ ਯਦਿ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਦੇਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਮ੍ ਅਵ੍ਰਤਾਯ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ ਪ੍ਰਯਤਾਯ ਦੇਯਂ ਦੇਯਂ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਧਰਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਉਹਨੂੰ ਨਾ ਦੇ, ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਇਹ ਉਹਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ.
ਕਰਾਲ ਮਾ ਤੇ ਭਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਯਥਾਵਦ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਪਰਮਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ੋਕਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਕਰਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ—ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਬੇਅੰਤ, ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ.
ਅਗਾਧਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਜਰਾਮਰਂ ਚ ਨਿਰਾਮਯਂ ਵੀਤਭਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਚ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੋਹਂ ਪਰਵਾਦਸਂਜ੍ਞਮ੍ ਏਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਮਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ
ਇਹ ਡੂੰਘਾ, ਬੁਢਾ-ਮਰਣ ਰਹਿਤ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਨਿਡਰ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੋਹ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਪਾ ਲੈ.
ਅਵਾਪ੍ਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਪੁਰਾ ਸਨਾਤਨਾਦ੍ ਧਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਦ੍ ਧਿ ਤਤੋ ਨਰਾਧਿਪ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਮ੍ ਉਗ੍ਰਤੇਜਸਂ ਸਨਾਤਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯੈਤਤ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਅਤੇ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪृष੍ਟਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਸ੍ਮਿ ਯਥਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਥਾ ਮਯੇਦਂ ਤ੍ਵਯਿ ਨੋਕ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਯਥਾਵਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਦਾਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਓਹੀ ਦੱਸਿਆ; ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਾਲਾ, ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਏਤਦ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਨਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਨਾਤਿ ਬੁਧ੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ऽਜਰਾਮਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਉੱਚ, ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।