ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਬੋਧਨਾਚ੍ ਚੈਵ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਨ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਗੁਣਂ ਤਾਤ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਿਰਗੁਣ ਐਸਾ ਨਹੀਂ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਖਲ੍ਵ੍ ਏਤਤ੍ ਤਦ੍ ਆਹੁਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਕਮ੍ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਚਾਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਵੈ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਾਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਚਵੀਂ ਤੱਤ ਹੈ।
ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏष ਮਮਾਤ੍ਮਕ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧੇਨ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਤਮ ਹੈ'; ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਬੋਧਨਾਚ੍ ਚੈਵ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਚਾਸਾਵ੍ ਅਪਿ ਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਵੱਡਾ ਆਤਮ, ਪਚਵੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਵਿਮਲਂ ਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਸਤਤਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਵਿਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਛਵੀਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਣਗਣ, ਸਦੀਵੀ ਹੈ; ਪਚਵੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਵੀਂ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਨੁਗਤਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਕੇਵਲਮ੍
ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਇਕ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਯਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਪਚਵੀਂ ਚੌਵੀਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜਾਗਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 'ਮੈਂ ਹੋਰ ਹਾਂ' ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਨ੍ ਏष ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਚ ਪਰਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮ੍ ਅਮਲਾਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਬਣਾਕੇ, ਜਾਗਣ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਦਾ ਬੁਦ੍ਧਃ ਕृਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਗਪ੍ਰਲਯਧਰ੍ਮਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਛਵੀਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵੇਦ ਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ ਅਚੇਤਨਾਮ੍ ਤਤਃ ਕੇਵਲਧਰ੍ਮਾਸੌ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਿਰਗੁਣ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬੇ-ਸੂਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਨਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਰਾਮਰਮ੍
ਕੇਵਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਆਤਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਤੱਤ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੂਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜਰ, ਨਾ ਮਰ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਜਾਯਤੇ ਨृਪ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਤੱਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਵਾਨ ਪਚਵੀਂ ਤੱਤ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚੈਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਾਂਸ੍ ਤਾਤ ਸਂਸਾਰੇषੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ ਏषਾਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ; ਉਹ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਲਕੜੀ ਸਮਝ ਲੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗृਹ੍ਯਮਾਣੋ ऽਜਰਾਮਰਃ ਕੇਵਲੇਨ ਬਲੇਨੈਵ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਛਵੀਂ, ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇਨ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਏਤਨ੍ ਨਾਨਾਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸਾਂਖ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਛਵੀਂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਅਜੇ ਬੇ-ਸੂਝ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਂਖਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਦੱਸਣ ਅਨੁਸਾਰ ਆਖੀ ਗਈ।
ਚੇਤਨੇਨ ਸਮੇਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਕਸ੍ਯ ਹ ਏਕਤ੍ਵਂ ਵੈ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਯਦਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਨੁਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਪਚਵੀਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇਕਤਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੇਨ ਬੁਦ੍ਧੇਨ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤਿ ਮੈਥਿਲ ਸਙ੍ਗਧਰ੍ਮਾ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏष ਨਿਃਸਙ੍ਗਾਤ੍ਮਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਜਦੋਂ ਜਾਗਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਥਿਲ, ਉਹ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੋ ਲਗਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਿਰਲਗ ਆਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਨਿਃਸਙ੍ਗਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮਜਂ ਵਿਦੁਃ ਵਿਭੁਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਚਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦਾ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਵਿਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਨਿਰਲਗ ਆਤਮ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਛਵੀਂ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਅਗਾਧਂ ਚ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਨਾਤ੍ ਏष ਹ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਤੇ ऽਨਘ
ਚੌਵੀਂ ਅਤਿ ਡੂੰਘੀ ਹੈ, ਤੇ ਛੱਬੀ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਜੇ ਤਕ ਜਾਗੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ.
ਉਕ੍ਤੋ ਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਮਸ਼ਕੋਦੁਮ੍ਬਰੇ ਯਦ੍ਵਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਤਯੋਃ
ਸਚਮੁਚ ਜਾਗਿਆ ਉਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਸੀ ਤੇ ਉਡੁੰਬਰਾ ਫਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ.
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਕੇ ਯਥਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਲਭ੍ਯਤੇ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨਾਤ੍ਵੈਕਤ੍ਵਮ੍ ਏਤਯੋਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰੇਪਣ ਤੇ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਏਤਾਵਨ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਜ੍ਞਿਤਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਕਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯੋ ऽਯਂ ਦੇਹੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਥੇ ਤਕ ਮੁਕਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਚਵੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਏष ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤਵ੍ਯੈਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਗੋਚਰਾਤ੍ ਸੋ ऽਯਮ੍ ਏਵਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਹੀ ਮੁਕਤੀਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਆਕਤ ਦੇ ਪਾਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਇਹੀ ਨਿਸਚੈ ਹੈ.
ਪਰਸ਼੍ ਚ ਪਰਧਰ੍ਮਾ ਚ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵੈ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਨਾਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉੱਚਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.
ਵਿਮੁਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾ ਬੁਦ੍ਧੇਨ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ ਵਿਯੋਗਧਰ੍ਮਿਣਾ ਚੈਵ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਥ
ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਮੁਕਤ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਸਮੇਤ੍ਯੇਹ ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਮਾ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਮਿਤਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਥੇ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਬੇਅੰਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭਵਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਨਾ ਕੇਵਲਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾ ਚੈਵ ਕੇਵਲੇਨ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵੈ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕੱਲੀ ਆਤਮਾ ਇਕੱਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੁਤੰਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ.
ਏਤਾਵਦ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ ਤੇ ਤਥ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਥਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਮਤ੍ਸਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨਾਤਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਦ੍ਯਮ੍
ਇਥੇ ਤਕ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਸੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਆਦਿ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ.
ਤਦ੍ ਵੇਦਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਦੇਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਵੇਤ੍ ਵਿਧਿਤ੍ਸਮਾਨਾਯ ਨਿਬੋਧਕਾਰਕਂ ਪ੍ਰਬੋਧਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇਹ ਉੱਚਾ ਉਪਦੇਸ਼, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੈਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਗਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣ ਕੇ, ਜੋ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਸਨ ਮੰਗਦਾ ਹੈ.
ਨ ਦੇਯਮ੍ ਏਤਚ੍ ਚ ਯਥਾਨृਤਾਤ੍ਮਨੇ ਸ਼ਠਾਯ ਕ੍ਲੀਬਾਯ ਨ ਜਿਹ੍ਮਬੁਦ੍ਧਯੇ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਜ੍ਞਾਨਪਰੋਪਤਾਪਿਨੇ ਦੇਯਂ ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯਵਿਬੋਧਨਾਯ
ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਝੂਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਚਲਾਕ, ਨਰ-ਰਹਿਤ, ਤੇ ਟੇੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ; ਨਾ ਉਹ ਜੋ ਪੰਡਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.