ਅਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਰਯੋਰ੍ ਏਤਦ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤਵ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਮਯੇਹ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਬਾਰੇ ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਃਸਂਦਿਗ੍ਧਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਿਮਲਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਤੇ ਭੂਯਸ੍ ਤਨ੍ ਨਿਬੋਧ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਸਾਫ਼, ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਹੈ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਯਦ੍ ਏਵ ਸਾਂਖ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯੋਗਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍
ਸਾਂਖਿਆ ਯੋਗ ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਂਖਿਆ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਗ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੋਧਨਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਾਂਖ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਵਨੀਪਤੇ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ, ਰਾਜਾ, ਉੱਥੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਂਖਿਆਵਾਦੀਆਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ।
ਬृਹਚ੍ ਚੈਵਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਵਿਦੁषੋ ਜਨਾਃ ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਯੋਗਾਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਭਵਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ 'ਵੱਡਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ; ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਯੋਗਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਧੀ ਫਿਰ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਾਤ੍ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਠ੍ਯਤੇ ਚ ਨਰਾਧਿਪ ਸਾਂਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਪਚਵੇਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸਰਵੋਚ ਤੱਤ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਸਾਂਖਿਆਵਾਦੀਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਸਤਿ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਂ ਚ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਯੋਗਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ, ਨਾ ਜਾਗਿਆ, ਤੇ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਜੋ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਜਾਗਰੂਕਤਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ।
ਅਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਥਾਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਇਮਂ ਗੁਣਨਿਧਿਂ ਸਦਾ ਗੁਣਾਨਾਂ ਧਾਰ੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸृਜਤ੍ਯ੍ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਤਥਾ
ਜੋ ਨਾ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਢੋਣਦਾ ਹੈ, ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜੋ ਹਿ ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਭੂਪ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਤ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਨੇਵ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਅਜਨਮਾ, ਰਾਜਾ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਈ ਵਾਂਗ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਏਵਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਗੁਣਾਨ੍ ਆਚਰਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਸृਜਤ੍ਯ੍ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਬੋਧਨਾਚ੍ ਚੈਵ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਨ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਗੁਣਂ ਤਾਤ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਿਰਗੁਣ ਐਸਾ ਨਹੀਂ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਖਲ੍ਵ੍ ਏਤਤ੍ ਤਦ੍ ਆਹੁਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਕਮ੍ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਚਾਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਵੈ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਾਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਚਵੀਂ ਤੱਤ ਹੈ।
ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏष ਮਮਾਤ੍ਮਕ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧੇਨ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਤਮ ਹੈ'; ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਬੋਧਨਾਚ੍ ਚੈਵ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਚਾਸਾਵ੍ ਅਪਿ ਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਵੱਡਾ ਆਤਮ, ਪਚਵੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਵਿਮਲਂ ਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਸਤਤਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਵਿਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਛਵੀਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਣਗਣ, ਸਦੀਵੀ ਹੈ; ਪਚਵੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਵੀਂ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਨੁਗਤਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਕੇਵਲਮ੍
ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਇਕ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਯਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਪਚਵੀਂ ਚੌਵੀਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜਾਗਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 'ਮੈਂ ਹੋਰ ਹਾਂ' ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਨ੍ ਏष ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਚ ਪਰਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮ੍ ਅਮਲਾਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਬਣਾਕੇ, ਜਾਗਣ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਦਾ ਬੁਦ੍ਧਃ ਕृਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਗਪ੍ਰਲਯਧਰ੍ਮਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਛਵੀਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵੇਦ ਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ ਅਚੇਤਨਾਮ੍ ਤਤਃ ਕੇਵਲਧਰ੍ਮਾਸੌ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਿਰਗੁਣ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬੇ-ਸੂਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਨਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਰਾਮਰਮ੍
ਕੇਵਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਆਤਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਤੱਤ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੂਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜਰ, ਨਾ ਮਰ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਜਾਯਤੇ ਨृਪ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਤੱਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਵਾਨ ਪਚਵੀਂ ਤੱਤ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚੈਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਾਂਸ੍ ਤਾਤ ਸਂਸਾਰੇषੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ ਏषਾਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ; ਉਹ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਲਕੜੀ ਸਮਝ ਲੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗृਹ੍ਯਮਾਣੋ ऽਜਰਾਮਰਃ ਕੇਵਲੇਨ ਬਲੇਨੈਵ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਛਵੀਂ, ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇਨ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਏਤਨ੍ ਨਾਨਾਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸਾਂਖ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਛਵੀਂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਅਜੇ ਬੇ-ਸੂਝ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਂਖਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਦੱਸਣ ਅਨੁਸਾਰ ਆਖੀ ਗਈ।
ਚੇਤਨੇਨ ਸਮੇਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਕਸ੍ਯ ਹ ਏਕਤ੍ਵਂ ਵੈ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਯਦਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਨੁਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਪਚਵੀਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇਕਤਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੇਨ ਬੁਦ੍ਧੇਨ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤਿ ਮੈਥਿਲ ਸਙ੍ਗਧਰ੍ਮਾ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏष ਨਿਃਸਙ੍ਗਾਤ੍ਮਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਜਦੋਂ ਜਾਗਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਥਿਲ, ਉਹ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੋ ਲਗਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਿਰਲਗ ਆਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਨਿਃਸਙ੍ਗਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮਜਂ ਵਿਦੁਃ ਵਿਭੁਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਚਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦਾ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਵਿਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਨਿਰਲਗ ਆਤਮ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਛਵੀਂ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਅਗਾਧਂ ਚ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਨਾਤ੍ ਏष ਹ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਤੇ ऽਨਘ
ਚੌਵੀਂ ਅਤਿ ਡੂੰਘੀ ਹੈ, ਤੇ ਛੱਬੀ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਜੇ ਤਕ ਜਾਗੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ.
ਉਕ੍ਤੋ ਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਮਸ਼ਕੋਦੁਮ੍ਬਰੇ ਯਦ੍ਵਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਤਯੋਃ
ਸਚਮੁਚ ਜਾਗਿਆ ਉਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਸੀ ਤੇ ਉਡੁੰਬਰਾ ਫਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ.