ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਾਵ੍ ਏਤੌ ਉਭਾਵ੍ ਏਵੇਸ਼੍ਵਰੌ ਮਤੌ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸਂਜ੍ਞਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਏਵ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯੇਤੇ ਜ੍ਞਾਨਚਿਨ੍ਤਕੈਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਸ਼ਵਰ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਤੱਤ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਪ੍ਰਲਯਧਰ੍ਮਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਗੁਣਸਰ੍ਗਾਯ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।
ਗੁਣਾਨਾਂ ਮਹਦਾਦੀਨਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਏਤਦ੍ ਵੈ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਮ੍
ਗੁਣਾਂ, ਮਹੱਤ ਆਦਿ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਹੀ ਆਧਾਰ, ਖੇਤਰ ਤੇ ਪਚਵੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਗੁਣਜਾਲਂ ਤੁ ਤਦ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਤਦ੍ ਅਹਂ ਤਦ੍ ਗੁਣੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ੇ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਚਵੀਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਣਾ ਗੁਣੇषੁ ਲੀਯਨ੍ਤੇ ਤਦ੍ ਏਕਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਤਾਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸਂਪ੍ਰਣੀਯਤੇ
ਗੁਣ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਸਿਰਫ਼ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਯਂ ਗਚ੍ਛਤੇ ਗੁਣਸਂਜ੍ਞਿਤਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਤ੍ਵਂ ਚ ਵੈ ਦੇਹੇ ਗੁਣੇषੁ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਜਦ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏष ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਖੇਤਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਰੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏष ਯਦਾ ਗੁਣਵਤੀ ਗੁਣੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਜਾਨਾਤਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣਤ੍ਵਂ ਤਥਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ ਅਨ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਯਦਾ ਬੁਧ੍ਯਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਵੱਖਰਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ',
ਤਦੈषੋ ऽਵ੍ਯਥਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਚ ਮਿਸ਼੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਆਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚੈष ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਿਸ਼੍ਰੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਤਦ ਉਹ ਅਡੋਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤੁ ਗੁਣਜਾਲਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਵਿਜੁਗੁਪ੍ਸਤੇ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਚ ਪਰਂ ਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨੁ ਸਂਸृਜੇਤ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍ ਏਤਾਵਦ੍ ਯੋ ऽਹਂ ਕਾਲਨਿਮਜ੍ਜਨਃ ਯਥਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਤਵਾਞ੍ ਜਲਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ? ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਆਪਣੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਅਹਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਸਂਮੋਹਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਜਨਾਜ੍ ਜਨਮ੍ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਯਥੋਦਕਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਤਵਾਨ੍ ਇਹ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਜਨਮ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ऽਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਥਾਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਉਦਕਾਨ੍ ਨਾਭਿਮਨ੍ਯਤੇ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦ੍ ਅਵਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਚੈਵ ਨ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੱਛੀ ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਮਮਾਸ੍ਤੁ ਧਿਕ੍ ਕੁਬੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਯੋ ऽਹਂ ਮਗ੍ਨ ਇਮਂ ਪੁਨਃ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਤਵਾਨ੍ ਮੋਹਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਜਨਾਜ੍ ਜਨਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗਲਤ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਜਨਮ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਅਯਮ੍ ਅਨੁਭਵੇਦ੍ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਅਨੇਨ ਸਹ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਸਾਮ੍ਯਮ੍ ਏਕਤ੍ਵਤਾਂ ਯਾਤੋ ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍
ਇਹ ਸਾਥੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਨਤਾ ਤੇ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਂ।
ਤੁਲ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਦृਸ਼ੋ ऽਹਮ੍ ਅਨੇਨ ਵੈ ਅਯਂ ਹਿ ਵਿਮਲੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਹਮ੍ ਈਦृਸ਼ਕਸ੍ ਤਦਾ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਬਰਾਬਰੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਸਂਮੋਹਾਦ੍ ਅਜ੍ਞਯਾ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਸਂਸਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਤਿਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਲਮ੍ ਇਮਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਸੋ ऽਹਮ੍ ਏਵਂ ਵਸ਼ੀਭੂਤਃ ਕਾਲਮ੍ ਏਤਂ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਮਧ੍ਯਾਨਾਂ ਤਾਮ੍ ਅਹਂ ਕਥਮ੍ ਆਵਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਉੱਚ, ਨੀਚ ਤੇ ਮੱਧਮ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸਮਾਨਮਾਯਯਾ ਚੇਹ ਸਹਵਾਸਮ੍ ਅਹਂ ਕਥਮ੍ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਭਾਵਤ੍ਵਾਦ੍ ਇਹੇਦਾਨੀਂ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਇੱਥੇ ਸਮਾਨ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਾਥ-ਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਹੁਣ, ਇੱਥੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ।
ਸਹਵਾਸਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਲਮ੍ ਏਤਂ ਵਿਵਞ੍ਚਨਾਤ੍ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਯਾ ਯਦ੍ ਧਿ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋ ਵਿਕਾਰਯਾ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਥ-ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਧੋਖਾ ਖਾ ਕੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਵੀ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ ਤਦਪਰਾਦ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਪਰਾਧੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਮਮ ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਭਵਂ ਸਕ੍ਤਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਹੁਰੂਪੋ ऽਥ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਅਮੂਰ੍ਤਿਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਮੂਰ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਮਮਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਃ
ਫਿਰ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਜੋ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲਤ ਵੀ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ—'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਪਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਤਯਾ ਤੇਨ ਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਹ ਯੋਨਿषੁ ਨਿਰ੍ਮਮਸ੍ਯ ਮਮਤ੍ਵੇਨ ਵਿਕृਤਂ ਤਾਸੁ ਤਾਸੁ ਚ
ਉਸੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਥੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਲਕੀਅਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਨਿषੁ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸਮਤਾ ਨ ਮਯਾ ਕਾਚਿਦ੍ ਅਹਂਕਾਰੇ ਕृਤਾ ਮਯਾ
ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਮਨ ਦੀ ਸੂਝ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ; ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਸਮਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੋ ऽਯਂ ਭੂਯੋ ਯੁਨਕ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ਇਦਾਨੀਮ੍ ਅਵਬੁਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰਹਂਕृਤਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ—ਮਲਕੀਅਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਮਮਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਹਂਕਾਰਕृਤਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਅਪਲਗ੍ਨਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯੇ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੜੀ ਰਹੀ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਜੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਨੇਨ ਸਾਮ੍ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਨਯਾਹਮ੍ ਅਚੇਤਸਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਮਮ ਸਹਾਨੇਨ ਨੈਵੈਕਮ੍ ਅਨਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਸ ਬੇਸੂਝ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਇਸ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਕੇਲੇ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਪਰਮਸਂਬੋਧਾਤ੍ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ੋ ऽਨੁਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਤ੍ਵਂ ਨਿਗਚ੍ਛਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਪਚਵੀ ਤੱਤ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਣਂ ਸਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਤਥਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਗ੍ ਭਵਤਿ ਮੈਥਿਲ
ਅਪ੍ਰਗਟ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਵੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਥਿਲ।