ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਨਿਰਯਂ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣੋਪਗਚ੍ਛਤਿ ਏष ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਵੈ ਸ ਗੁਣੈਰ੍ ਵृਤਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਰਕ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਨਿਰਯਂ ਚੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ਮਮਤ੍ਵੇਨਾਵृਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਰਣਾਨ੍ਤਾਸੁ ਮੂਰ੍ਤਿषੁ ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਨਾਲ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਕਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਇੰਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵਂ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਾਮਗਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ: ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਚੈਤਾਨਿ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨਿ ਹ ਅਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਕृਤਿਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਲਿਙ੍ਗੈਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਮੀਯਤੇ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਾਲਤਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਕ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਪੌਰੁषਂ ਲਿਙ੍ਗਮ੍ ਅਨੁਮਾਨਾਦ੍ ਧਿ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸ ਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਲਿਙ੍ਗਮ੍ ਅਵ੍ਰਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਸ਼ਤਾ ਦਾ ਲਕੜਾ ਵੀ ਤਰਕ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਲਕੜਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਕ ਲਕੜਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਣਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਯ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਦੀਨਿ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਜੇ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਗਾਦੀਨਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਗੁਣੇष੍ਵ੍ ਇਹ ਗੁਣੈਃ ਸਹ ਅਹਮ੍ ਏਤਾਨਿ ਵੈ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਮੈਤਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਹ
ਰਾਗ ਆਦਿਕ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਮਨ੍ਯੇਤ ਵ੍ਰਣਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਣਃ ਅਲਿਙ੍ਗੋ ਲਿਙ੍ਗਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਕਾਲਂ ਕਾਲਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਖਮੀ ਜਾਂ ਅਜਖਮੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਲਕੜਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਕੜਾ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਅਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਮृਤਂ ਮृਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਅਮृਤ੍ਯੁਂ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਚਰਂ ਚਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਤਿਤਵ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਅਸਤਿਤਵ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ ਜਾਂ ਮਰਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵਾਲਾ, ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਸਙ੍ਗਂ ਸਙ੍ਗਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਅਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਭਵਂ ਭਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੇਤਰ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਅਸੰਗ ਜਾਂ ਸੰਗੀ, ਅਸਲ ਜਾਂ ਅਸਲ ਰਹਿਤ, ਅਭਾਵ ਜਾਂ ਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਧਿ ਮਨ੍ਯਤੇ ਏਵਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਜਨਸੇਵਨਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਸ਼ਰ ਜਾਂ ਕਸ਼ਰ, ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਅਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ।
ਸਰ੍ਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਤਨਾਨ੍ਤਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤਿ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਰਣਾਨ੍ਤਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਥੈਵ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ ਕੋਸ਼ਾਨਾਂ ਪੁਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਥੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨੀਯਤੇ ऽਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਕਲਾ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀ ਯੋਨਿਸ੍ ਤਦ੍ ਧਾਮ ਇਤਿ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਅਜਾਗਰੂਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦੇ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਇੰਝ ਹੀ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਦਰਵੀਂ ਕਲਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਾ ਸਥਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਾਮ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸੋਮਂ ਵੈ षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਕੈਃ ਕਲਯਾ ਜਾਯਤੇ ऽਜਸ੍ਰਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਸੋਮ ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਕਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅਜਾਣ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧੀਮਾਂਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਨ ਭਵਤਿ ਨृਪ ਏਵਂ ਹਿ ਜਾਯਤੇ षੋਡਸ਼ੀ ਤੁ ਕਲਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਸ ਸੋਮ ਉਪਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਰ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਰਾਜਨ; ਸੋਲ੍ਹਾਂਵੀਂ ਕਲਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ ਮੰਨੋ।
ਨ ਤੂਪਯੁਜ੍ਯਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਯੁਨਕ੍ਤਿ ਸਃ ਮਮਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ ਪ੍ਰਕृਤੇਸ੍ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਯਾਸ੍ ਤੁ ਸ ਏਵ ਤ੍ਰਿਗੁਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਰਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ; ਮਮਤਾ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਰਯੋਰ੍ ਏष ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਂਬਨ੍ਧ ਇष੍ਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਯੋਰ੍ ਵਾ ਸਂਬਨ੍ਧਃ ਸ ਵੈ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਅਕਸ਼ਰ ਅਤੇ ਕਸ਼ਰ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਬੰਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਮਹਿਲਾ-ਪੁਰਖ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ, ਇਹੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋਤੇ ਤੁ ਪੁਰੁषਂ ਨੇਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਧਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਉਤ ऋਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਨ ਪੁਰੁषੋ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਥਾ
ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਔਰਤ ਗਰਭ ਨਹੀਂ ਧਾਰ ਸਕਦੀ; ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਸਂਬਨ੍ਧਾਦ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਗੁਣਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯੇਦ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਤਿਸਂਯੋਗਾਦ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਗੁਣਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ऋਤੌ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੂਪਂ ਤਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸੁਖ ਲਈ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਰੂਪ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਦਾਹਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯੇ ਗੁਣਾਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਯੇ ਚ ਮਾਤੁਰ੍ ਗੁਣਾਸ੍ ਤਥਾ ਅਸ੍ਥਿ ਸ੍ਨਾਯੁ ਚ ਮਜ੍ਜਾ ਚ ਜਾਨੀਮਃ ਪਿਤृਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਥੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗੁਣ—ਹੱਡੀ, ਨਸ ਅਤੇ ਮੱਜਾ—ਅਸੀਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਙ੍ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਂ ਚੇਤਿ ਮਾਤृਜਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਏਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਚਮੜੀ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਯਚ੍ ਚ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਚ੍ ਚ ਪਠ੍ਯਤੇ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਤ੍ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੀ ਸਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਏਵਾਭਿਸਂਬਨ੍ਧੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਪੂਰੁषੌ ਯਚ੍ ਚਾਪਿ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ; ਅਤੇ, ਭਾਗਵਾਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਥਵਾਨਨ੍ਤਰਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਏਵ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਨ੍ ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਦਾਹਰਨ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਮਾ ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮੋ ਯਦ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍ ਅਜੇਯਮ੍ ਅਜਰਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਅਜੈ, ਅਜਰ, ਸਦਾ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ ਏਤਦ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਏਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਯਥਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਗ੍ਰਾਹੀ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।