ਏਵਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਵਿषਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਮੋ ਯੋ ऽਯਂ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਮੋਖ ਨੂੰ ਅਪਰਗਟ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਤੇ ਦੇਹਾਦ੍ ਦੇਹਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਚ ਨ ਸ ਭਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਜਾਗਰੂਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਇਕ ਦੇਹ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੰਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਦੇਵਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਤਿ ਤਪੋਯੋਗਾਦ੍ ਗੁਣੈਃ ਸਹ ਗੁਣਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਤਪ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਗੁਣ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵਾਦ੍ ਦਿਵਂ ਯਾਤਿ ਦੇਵੋ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਏਤਿ ਚ ਮਾਨੁष੍ਯਾਨ੍ ਨਿਰਯਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਲਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਨਰਕ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋषਕਾਰੋ ਯਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੀਟਃ ਸਮਭਿਰੁਨ੍ਧਤਿ ਸੂਤ੍ਰਤਨ੍ਤੁਗੁਣੈਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾਯਮ੍ ਅਗੁਣੋ ਗੁਣੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਆਤਮਾ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਮ੍ ਏਤਿ ਚ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸ੍ ਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਹ ਯੋਨਿषੁ ਸ਼ੀਰ੍षਰੋਗੇ ऽਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗੇ ਚ ਦਨ੍ਤਸ਼ੂਲੇ ਗਲਗ੍ਰਹੇ
ਇਹ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਦੁੰਦ ਅਤੇ ਦੁੰਦ-ਰਹਿਤ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਸਿਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਤੇ ਗਲੇ ਦੀ ਪਕੜ।
ਜਲੋਦਰੇ ऽਤਿਸਾਰੇ ਚ ਗਣ੍ਡਮਾਲਾਵਿਚਰ੍ਚਿਕੇ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਕੁष੍ਠੇ ऽਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧੇ ਚ ਸਿਧ੍ਮਾਪਸ੍ਮਾਰਯੋਰ੍ ਅਪਿ
ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਦਸਤ, ਗਲਿਆਂ ਦੀ ਸੁਜਨ, ਚੰਬੜੀ ਦੀਆਂ ਰੋਗ, ਫੁੱਲ-ਰੋਗ, ਕੋੜ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਨ, ਚਮੜੀ ਦੀ ਪੀੜ, ਤੇ ਮਿਰਗੀ ਵੀ।
ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਾਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਕੁਦਰਤੀ ਦੁੰਦਾਂ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਾਤ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਮਾਨਾਤਿਮਾਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਏਕਵਾਸਾਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਾਯੀ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਧਸ੍ ਤਥਾ
ਅਭਿਮਾਨ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਚਾਰ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਣ੍ਡੂਕਸ਼ਾਯੀ ਚ ਤਥਾ ਵੀਰਾਸਨਗਤਸ੍ ਤਥਾ ਵੀਰਮ੍ ਆਸਨਮ੍ ਆਕਾਸ਼ੇ ਤਥਾ ਸ਼ਯਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਕੁੜਮਲ ਵਾਂਗ ਲੇਟਿਆ, ਵੀਰ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੀਰ ਆਸਨ ਤੇ, ਤੇ ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੇਟਿਆ।
ਇष੍ਟਕਾਪ੍ਰਸ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਕਪ੍ਰਸ੍ਤਰੇ ਤਥਾ ਭਸ੍ਮਪ੍ਰਸ੍ਤਰਸ਼ਾਯੀ ਚ ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ, ਚੱਕਿਆਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ, ਰਾਖ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਲੇਟਿਆ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਲੰਗ ਵਾਂਗ ਲਗਾ ਕੇ।
ਵੀਰਸ੍ਥਾਨਾਮ੍ਬੁਪਾਕੇ ਚ ਸ਼ਯਨਂ ਫਲਕੇषੁ ਚ ਵਿਵਿਧਾਸੁ ਚ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਫਲਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਾਸੁ ਚ
ਵੀਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਤਖਤਾਂ ਤੇ ਲੇਟਿਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਲੰਗਾਂ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਫਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਉਦ੍ਯਾਨੇ ਖਲਲਗ੍ਨੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੌਮਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਨ੍ਵਿਤਃ ਮਣਿਵਾਲਪਰੀਧਾਨੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਪਰਿਚ੍ਛਦਃ
ਬਾਗ ਵਿਚ, ਖਲ ਦੇ ਪਾਸ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਣੀ ਵਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜਾਂ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ।
ਸਿਂਹਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਃ ਪਟ੍ਟਵਾਸਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਫਲਕਂ ਪਰਿਧਾਨਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਕਟਕਵਸ੍ਤ੍ਰਧृਕ੍
ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਵੀ, ਤਖਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਕਮਰ-ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ।
ਕਟੈਕਵਸਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਚੀਰਵਾਸਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਤ੍ਯ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਸਿਰਫ਼ ਕਮਰ-ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਪੜੇ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ।
ਭੋਜਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਏਕਰਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਾਸ਼ਿਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਕਾਲਿਕਭੋਜਨਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਾਅਦ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਖਾਣਾ।
ਚਤੁਰ੍ਥਾष੍ਟਮਕਾਲਂ ਚ षष੍ਠਕਾਲਿਕਮ੍ ਏਵ ਚ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਭੋਜਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾ ਚਾष੍ਟਾਹਭੋਜਨਃ
ਚੌਥੇ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਛੇਵੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਖਾਣਾ।
ਮਾਸੋਪਵਾਸੀ ਮੂਲਾਸ਼ੀ ਫਲਾਹਾਰਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪਿਣ੍ਯਾਕਦਧਿਗੋਮਯਭੋਜਨਃ
ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਉਪਵਾਸ, ਜੜਾਂ ਖਾਣਾ, ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨਾ, ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਨਾ, ਜਾਂ ਪਿੰਡੀਆਂ, ਦਹੀਂ, ਗੋ-ਮੈਲ ਖਾਣਾ।
ਗੋਮੂਤ੍ਰਭੋਜਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਕਾਸ਼ਪੁष੍ਪਾਸ਼ਨਸ੍ ਤਥਾ ਸ਼ੈਵਾਲਭੋਜਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਗੋ-ਮੂਤਰ ਖਾਣਾ, ਕਾਸ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਣਾ, ਜੰਗਲੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨਾ।
ਵਰ੍ਤਯਞ੍ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਫਲਭੋਜਨਃ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਸੇਵਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨਾ, ਛਿੱਟੇ ਫਲ ਖਾਣਾ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਖੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਾਨਿ ਵਿਧਿਵਲ੍ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਚਾਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਕਰਮ, ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ।
ਉਪਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਪਰਾਨ੍ ਪਾਖਣ੍ਡਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਅਪਿ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਿਲਾਛਾਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ
ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਥਾਂ ਹਨ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਲਤ ਰਾਹ ਹਨ, ਇਕੱਲੇ ਟਿਕਾਣੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਤੇ ਚਸ਼ਮੇ ਵੀ ਹਨ।
ਪੁਲਿਨਾਨਿ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਕਾਨਨੇषੁ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਮਹਤੀਰ੍ ਗੁਹਾਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਕੰਢੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ, ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਨਿਯਮਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਤਪਾਂਸਿ ਚ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ ਤਥਾ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਵਣਿਕ੍ਪਥਂ ਦ੍ਵਿਜਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵੈਸ਼੍ਯਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਂ ਦੀਨਾਨ੍ਧਕृਪਣਾਦਿषੁ
ਵਪਾਰ ਦਾ ਰਾਹ, ਚਾਰੇ ਵਰਗ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ—ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੇਤ ਸਂਧਾਤੁਂ ਤਥੈਵ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ ਤਮਸ਼੍ ਚੈਵ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਕਾਮ ਏਵ ਚ
ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ—ਸਤ, ਰਜ, ਤਮ—ਅਤੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੀ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਾ ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਿਭਜਤ੍ਯ੍ ਉਤ ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਵषਟ੍ਕਾਰੌ ਸ੍ਵਧਾਕਾਰਨਮਸ੍ਕ੍ਰਿਯੇ
ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਡ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; 'ਸ੍ਵਾਹਾ', 'ਵਸ਼ਟ', ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਜਨਾਧ੍ਯਯਨੇ ਦਾਨਂ ਤਥੈਵਾਹੁਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਯਾਜਨਾਧ੍ਯਾਪਨੇ ਚੈਵ ਤਥਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਪਿ ਕਿਂਚਨ
ਯਜ, ਪਾਠ, ਦਾਨ, ਉਪਹਾਰ ਲੈਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਯਜ ਕਰਨਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਵੀ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਵਿਧਾਨੇਨ ਤਥਾ ਵਿਸ਼ਸਨੇਨ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਭਯਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਆਹੁਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਇਦੇ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਡਰ—ਇਹ ਸਭ ਸਦਾ ਲਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ਦੇਵੀ ਭਯਂ ਪ੍ਰਲਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਦਿਵਸਾਨ੍ਤੇ ਗੁਣਾਨ੍ ਏਤਾਨ੍ ਅਤੀਤ੍ਯੈਕੋ ऽਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਕੁਦਰਤ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਡਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਗੁਣ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।