ਏषਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਾ ਸਰ੍ਵਾਕृਤਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਾਭਿਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਇਹ ਚੌਵੀ ਤੱਤ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੱਤ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਏਵਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਦੈਵ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ।
ਸਯਕ੍ਸ਼ਭੂਤਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗੇ ਸਚਾਰਣਪਿਸ਼ਾਚੇ ਵੈ ਸਦੇਵਰ੍षਿਨਿਸ਼ਾਚਰੇ
ਯਕਸ਼, ਭੂਤ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਮਹਾ-ਨਾਗ, ਚਾਰਣ, ਪਿਸਾਚ, ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ।
ਸਦਂਸ਼ਕੀਟਮਸ਼ਕੇ ਸਪੂਤਿਕृਮਿਮੂषਕੇ ਸ਼ੁਨਿ ਸ਼੍ਵਪਾਕੇ ਚੈਣੇਯੇ ਸਚਾਣ੍ਡਾਲੇ ਸਪੁਲ੍ਕਸੇ
ਦੀਮ, ਕੀੜੇ, ਮੱਛਰ, ਸੜਨ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ, ਚੂਹੇ, ਕੁੱਤੇ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਪੰਛੀ, ਚੰਡਾਲ ਤੇ ਪੁਲਕਸ ਨਾਲ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਖਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਸਵृਕੇ ਗਵਿ ਚੈਵ ਹ ਯਾ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਤਨ੍ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਸੂਰ, ਬਾਘ, ਭੇੜ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਰੂਪ ਹੈ—ਹਰ ਥਾਂ ਇਹੀ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜਲੇ ਭੁਵਿ ਤਥਾਕਾਸ਼ੇ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰੇਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਹਵਤਾਮ੍ ਆਸੀਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ—ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ—ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਇਥੇ ਹੀ ਸੀ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮ੍ ਏਤਾਵਤਸ੍ ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਰਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਸਂਜ੍ਞਕਃ ਅਹਨ੍ਯ੍ ਅਹਨਿ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਯਚ੍ ਚਾਕ੍ਸ਼ਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜਿਹੜਾ ਪਰਗਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਅਨਾਸ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਰਤੀਦਂ ਯਥਾ ਜਗਤ੍ ਜਗਨ੍ ਮੋਹਾਤ੍ਮਕਂ ਚਾਹੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਸਂਜ੍ਞਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਸਵਾਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਪਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰਗਟ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਂਸ਼੍ ਚੈਵਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਰਵਿਵਰ੍ਜਨਮ੍ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਨਃ
ਅਨਾਸ ਮਹਾਨ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜਾ—ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਕੋ ऽਮੂਰ੍ਤਃ ਸ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸਂਜ੍ਞਕਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਯਣਾਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ
ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਮੂਰਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਤੱਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਤਵ ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ ਅਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸृਜਦ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਤਿष੍ਠਤਿ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਮੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਃ
ਜੋ ਅਮੂਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਗਟ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਚੌਵੀਂ ਪਰਗਟ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਮੂਰਤ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਹृਦਿ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮੂਰ੍ਤਿष੍ਵ੍ ਆਤਿष੍ਠਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ਚੇਤਯਂਸ਼੍ ਚੇਤਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਆਪ ਹੀ, ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਮੂਰਤ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਪ੍ਰਲਯਧਰ੍ਮੇਣ ਸ ਸਰ੍ਗਪ੍ਰਲਯਾਤ੍ਮਕਃ ਗੋਚਰੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਗੁਣਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਏष ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਗਪ੍ਰਲਯਕੋਟਿਸ਼ਃ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਨ੍ ਨਾਭਿਮਨ੍ਯੇਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਮੰਨੋ।
ਤਮਃਸਤ੍ਤ੍ਵਰਜੋਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਹ ਯੋਨਿषੁ ਲੀਯਤੇ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਜਨਸੇਵਨਾਤ੍
ਤਮ, ਸਤਵ ਤੇ ਰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਗਣ ਤੇ ਅਜਾਗਰੂਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ।
ਸਹਵਾਸਨਿਵਾਸਤ੍ਵਾਦ੍ ਬਾਲੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ ਯੋ ऽਹਂ ਨ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਗੁਣਾਨ੍ ਏਵਾਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ'; ਪਰ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ', ਉਹ ਸਿਰਫ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਮਸਾ ਤਾਮਸਾਨ੍ ਭਾਵਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ ਰਜਸਾ ਰਾਜਸਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਨ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਤਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਮਸਿਕ ਹਾਲਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰਜ ਨਾਲ, ਰਜਸਿਕ ਹਾਲਤਾਂ; ਤੇ ਸਤਵ ਨਾਲ, ਸਤਵਿਕ ਹਾਲਤਾਂ, ਸਤਵ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਲੋਹਿਤਕृष੍ਣਾਨਿ ਰੂਪਾਣ੍ਯ੍ ਏਤਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯ੍ ਏਤਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਜਾਨੀਹਿ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨਿ ਤੁ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ—ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਲਾ—ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੀ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਤਾਮਸਾ ਨਿਰਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਰਾਜਸਾ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਅਥ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾ ਦੇਵਲੋਕਾਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੁਖਭਾਗਿਨਃ
ਤਮ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਜ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਤਵ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿष੍ਕੇਵਲੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪੇषੁ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵਤਾਃ
ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਨਾਲ, ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪੁਣ ਤੇ ਪਾਪ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ; ਤੇ ਪੁਣ ਹੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ।
ਏਵਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਵਿषਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਮੋ ਯੋ ऽਯਂ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਮੋਖ ਨੂੰ ਅਪਰਗਟ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਤੇ ਦੇਹਾਦ੍ ਦੇਹਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਚ ਨ ਸ ਭਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਜਾਗਰੂਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਇਕ ਦੇਹ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੰਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਦੇਵਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਤਿ ਤਪੋਯੋਗਾਦ੍ ਗੁਣੈਃ ਸਹ ਗੁਣਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਤਪ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਗੁਣ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵਾਦ੍ ਦਿਵਂ ਯਾਤਿ ਦੇਵੋ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਏਤਿ ਚ ਮਾਨੁष੍ਯਾਨ੍ ਨਿਰਯਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਲਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਨਰਕ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋषਕਾਰੋ ਯਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੀਟਃ ਸਮਭਿਰੁਨ੍ਧਤਿ ਸੂਤ੍ਰਤਨ੍ਤੁਗੁਣੈਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾਯਮ੍ ਅਗੁਣੋ ਗੁਣੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਆਤਮਾ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਮ੍ ਏਤਿ ਚ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸ੍ ਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਹ ਯੋਨਿषੁ ਸ਼ੀਰ੍षਰੋਗੇ ऽਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗੇ ਚ ਦਨ੍ਤਸ਼ੂਲੇ ਗਲਗ੍ਰਹੇ
ਇਹ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਦੁੰਦ ਅਤੇ ਦੁੰਦ-ਰਹਿਤ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਸਿਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਤੇ ਗਲੇ ਦੀ ਪਕੜ।
ਜਲੋਦਰੇ ऽਤਿਸਾਰੇ ਚ ਗਣ੍ਡਮਾਲਾਵਿਚਰ੍ਚਿਕੇ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਕੁष੍ਠੇ ऽਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧੇ ਚ ਸਿਧ੍ਮਾਪਸ੍ਮਾਰਯੋਰ੍ ਅਪਿ
ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਦਸਤ, ਗਲਿਆਂ ਦੀ ਸੁਜਨ, ਚੰਬੜੀ ਦੀਆਂ ਰੋਗ, ਫੁੱਲ-ਰੋਗ, ਕੋੜ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਨ, ਚਮੜੀ ਦੀ ਪੀੜ, ਤੇ ਮਿਰਗੀ ਵੀ।
ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਾਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਕੁਦਰਤੀ ਦੁੰਦਾਂ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਾਤ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਮਾਨਾਤਿਮਾਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਏਕਵਾਸਾਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਾਯੀ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਧਸ੍ ਤਥਾ
ਅਭਿਮਾਨ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਚਾਰ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਣ੍ਡੂਕਸ਼ਾਯੀ ਚ ਤਥਾ ਵੀਰਾਸਨਗਤਸ੍ ਤਥਾ ਵੀਰਮ੍ ਆਸਨਮ੍ ਆਕਾਸ਼ੇ ਤਥਾ ਸ਼ਯਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਕੁੜਮਲ ਵਾਂਗ ਲੇਟਿਆ, ਵੀਰ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੀਰ ਆਸਨ ਤੇ, ਤੇ ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੇਟਿਆ।