ਪਦ੍ਮਤਨ੍ਤੁਵਦ੍ ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਹਨ੍ ਵਿषਯਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਹੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਚਾਨਘਾਃ
ਕੰਵਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਉਥੇ, ਹਵਾ ਵਹਾਵੇ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕੋ।
ਵੀਤਰਾਗਾਨ੍ ਯਤੀਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ ਵੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ ਤਪੋਧਨਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸ਼ੀਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਠੰਡੀ, ਸੁਗੰਧੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ, ਉਹ ਯਤੀ ਤੇ ਸਿੱਧ, ਜੋ ਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਗਚ੍ਛਤਿ ਯਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਸ ਤਾਨ੍ ਵਹਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨਭਸਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਸੱਤ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਭੋ ਵਹਤਿ ਲੋਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਰਜਸਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਰਜੋ ਵਹਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਜਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਜਸ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਵ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਹਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਵਹਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਸਤਵ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਤਮ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਦ੍ਭੂਤਾ ਯਤਯੋ ऽਮਲਾਃ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤੇ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਯਤੀ ਉਸੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪਰਮਾ ਸਾ ਗਤਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਰਤਾਨਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਵਤਾਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਰਾਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਸੱਚ ਤੇ ਸਿੱਧੇਪਣ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਯਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਰਵ੍ਰਤਾਃ ਆਜਨ੍ਮਮਰਣਂ ਵਾ ਤੇ ਰਮਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਚ ਰਮਦੇ ਹਨ; ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਤਥ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਮਾਨਵਂ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਾਮ ਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਵਿਚ ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਅਸਲ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਦੋषੋ ਮਹਾਨ੍ ਏष ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯਤਯਃ ਪਰੇ
ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ: ਜੇ ਯਤੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਪਰਮਂ ਦ੍ਵਿਜ ਮਗ੍ਨਸ੍ਯ ਹਿ ਪਰੇ ਜ੍ਞਾਨੇ ਕਿਂਤੁ ਦੁਃਖਾਨ੍ਤਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਪਰ ਜੋ ਉੱਚੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਦੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਃ ਪृष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਸਂਕਟਃ ਬੁਧਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਸਂਮੋਹਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਓ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੱਥਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਸਵਾਲ ਵਿਚ, ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮੁਨੀਓ, ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਪਰਮਾ ਯਤ੍ਰ ਕਪਿਲਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕਪਿਲਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਦੇਹਿਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਰਣਾਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ੍ ਤਾਨਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਸਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦੇਹਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਹ ਸਾਧਨ, ਨਾਜ਼ੁਕ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਾਨਿ ਕਾष੍ਠਕੁਡ੍ਯਸਮਾਨਿ ਤੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵੇਲਾ ਇਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਜਦ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸ਼੍ ਚਰਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਭਸੀਵ ਸਮੀਰਣਃ
ਜਦ ਦੇਹਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨਾਜ਼ੁਕ ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ।
ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਚਾਨਘਾਃ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਖਿਲੇਨੇਹ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਵੇਖਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕੋ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਹ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾਵਿਧਿ ਅਨੀਸ਼ਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਲੀਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਪਾ ਵਿषਹਤਾ ਇਵ
ਸਭ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਲੱਗੇ ਸੱਪ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਵਰਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਚਾਲ, ਸਭ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਨ੍ ਰਜਸਸ਼੍ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਗੁਣਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਮਸਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧੇਸ਼੍ ਚ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਓ, ਸਤਵ ਦੇ ਸਭ ਗੁਣ, ਰਜਸ ਦੇ ਗੁਣ ਮੁੜ, ਅਤੇ ਤਮਸ ਦੇ ਸਭ ਗੁਣ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣ।
ਗੁਣਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਨਸਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਨਭਸਸ਼੍ ਚ ਗੁਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਾਯੋਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਨੇਹਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ ਪੁਨਃ
ਮਨ ਦੇ ਗੁਣ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਗੁਣ, ਹਵਾ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਗੁਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਅਪਾਂ ਗੁਣਾਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਏਵ ਗੁਣੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ 'ਖੇਤਰ' ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਆਤ੍ਮਾ ਚਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਆਤਮਾ, ਜੋ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਰਾਤ੍ ਪਰਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਪਰਾਤ੍ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਚ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਂ ਤਂ ਚ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕੋ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਥਾਕਾਲਂ ਗੁਰੋਃ ਸਂਦੇਸ਼ਕਾਰਿਣਃ
ਉਥੇ ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਾਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਗੁਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਾਂਖਯ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸਾਂਖ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਨੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤੁਲ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਾਂਖਯ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰ ਵਃ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਾ ਭੂਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਾਂਖ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਤਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਏਵੋਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਇਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰਹੇ; ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਾਂਖਯ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ — ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਨਿਧਨਂ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤृ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਕੂਟਸ੍ਥਂ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਯਦ੍ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਮਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਦਾ ਕਰਤਾ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਐਸਾ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।