ਕਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਤਭਵਾਨ੍ ਦੋषਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ ਏਤਂ ਨਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਕਿਹੜੇ ਦੋਸ਼, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ? ਸਾਡਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਦੋषਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾ ਦੇਹੇ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ ਮਾਰ੍ਗਜ੍ਞਾਃ ਕਾਪਿਲਾਃ ਸਾਂਖ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਪਿਲ ਅਤੇ ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਦੋਸ਼ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਭਯਂ ਨਿਦ੍ਰਾ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸ਼੍ਵਾਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਏਤੇ ਦੋषਾਃ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ, ਡਰ, ਨੀਂਦ, ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸਾਸ—ਇਹ ਦੋਸ਼ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਕ੍ਰੋਧਂ ਕਾਮਂ ਸਂਕਲ੍ਪਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸੇਵਨਾਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਾਮ੍ ਅਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ ਭਯਂ ਤਥਾ
ਗੁੱਸਾ ਮਾਫੀ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਮਨ ਦੀ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਨੀਂਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਡਰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸ਼੍ਵਾਸਮ੍ ਅਲ੍ਪਾਹਾਰਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਗੁਣਾਨ੍ ਗੁਣਸ਼ਤੈਰ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੋषਾਨ੍ ਦੋषਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਰੱਖ ਕੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਹੇਤੂਨ੍ ਹੇਤੁਸ਼ਤੈਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਅਪਾਂ ਫੇਨੋਪਮਂ ਲੋਕਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਮਾਯਾਸ਼ਤੈਃ ਕृਤਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਭਿਤ੍ਤਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਨਲਸਾਰਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਕਮ੍ ਤਮਃਸਂਭ੍ਰਮਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰ੍षਬੁਦ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਿਤਰਾਈ ਹੋਈ ਕੰਧ ਵਾਂਗ, ਨਲ ਦੀ ਸਾਰ ਵਾਲਾ, ਬੇਕਾਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੁਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਪ੍ਰਾਯਂ ਸੁਖਾਧਾਨਂ ਨਾਸ਼ੋਤ੍ਤਰਮਹਾਭਯਮ੍ ਰਜਸ੍ ਤਮਸਿ ਸਂਮਗ੍ਨਂ ਪਙ੍ਕੇ ਦ੍ਵਿਪਮ੍ ਇਵਾਵਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ। ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚੀਕੜ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਾਂਖ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਂ ਪ੍ਰਜਾਕृਤਮ੍ ਜ੍ਞਾਨਜ੍ਞੇਯੇਨ ਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਵ੍ਯਾਪਿਨਾ ਮਹਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਸਾਨ੍ ਅਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਾਂਸ੍ ਤਾਮਸਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਵਿਧਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਜਾਨ੍ ਦੇਹਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਰਜਸ ਵਾਲੇ ਗੰਦੇ ਸੁਗੰਧ, ਤੇ ਤਮਸ ਵਾਲੇ ਸੁਗੰਧ, ਅਤੇ ਸਤਵ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਪੋਦਣ੍ਡੇਨ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਤੋ ਦੁਃਖਾਦਿਕਂ ਘੋਰਂ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਮਹਾਹ੍ਰਦਮ੍
ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਧਿਮृਤ੍ਯੁਮਹਾਘੋਰਂ ਮਹਾਭਯਮਹੋਰਗਮ੍ ਤਮਃਕੂਰ੍ਮਂ ਰਜੋਮੀਨਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਸਂਤਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਤੇ ਮੌਤ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਦੇ ਸੱਪ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਕਛੁਆ, ਤੇ ਰਜਸ ਦੀ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨੇਹਪਙ੍ਕਂ ਜਰਾਦੁਰ੍ਗਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦ੍ਵੀਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕਰ੍ਮਾਗਾਧਂ ਸਤ੍ਯਤੀਰਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵ੍ਰਤਮਨੀषਿਣਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਮਤਾ ਦੀ ਚੀਕੜ, ਬੁਢਾਪੇ ਦਾ ਕਿਲਾ, ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਟਾਪੂ, ਕਰਮ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਦਰਿਆ, ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਕੰਢਾ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰ੍षਸਂਘਮਹਾਵੇਗਂ ਨਾਨਾਰਸਸਮਾਕੁਲਮ੍ ਨਾਨਾਪ੍ਰੀਤਿਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਦੁਃਖਜ੍ਵਰਸਮੀਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਈ ਪ੍ਰੀਤੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਦੁੱਖ ਦੀ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੋਕਤृष੍ਣਾਮਹਾਵਰ੍ਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵ੍ਯਾਧਿਮਹਾਰੁਜਮ੍ ਅਸ੍ਥਿਸਂਘਾਤਸਂਘਟ੍ਟਂ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਯੋਗਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਭਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੋਗ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਜ਼ ਰੋਗ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰਦ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਤੇ ਕਫ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ।
ਦਾਨਮੁਕ੍ਤਾਕਰਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ੋਣਿਤੋਦ੍ਗਾਰਵਿਦ੍ਰੁਮਮ੍ ਹਸਿਤੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਨਾਨਾਜ੍ਞਾਨਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਹ ਦਾਨ ਦੀ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਲਾਲ ਰੰਗੀ ਖੂਨ ਦੇ ਮਣਕੇ ਨਾਲ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੇ ਕਈ ਔਖੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰੋਦਨਾਸ਼੍ਰੁਮਲਕ੍ਸ਼ਾਰਂ ਸਙ੍ਗਯੋਗਪਰਾਯਣਮ੍ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮਲੋਕੋ ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਰੋਣ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ, ਮਮਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗੀ, ਜਨਮ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾਸਤ੍ਯਮਰ੍ਯਾਦਂ ਪ੍ਰਾਣਯੋਗਮਯੋਰ੍ਮਿਲਮ੍ ਵृਨ੍ਦਾਨੁਗਾਮਿਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਯੋਦਧਿਮ੍
ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਟੋਲੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਦੁਰ੍ਲਭਵਿषਯਂ ਵਾਡਵਾਸੁਖਸਾਗਰਮ੍ ਤਰਨ੍ਤਿ ਯਤਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਚਾਨਘਾਃ
ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣ ਔਖਾ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਯਤੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕੋ।
ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਜਨ੍ਮ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਿਮਲਂ ਨਭਃ ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਸੁਕृਤੀਞ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਹਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਉਹ ਔਖਾ ਜਨਮ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਤਨ੍ਤੁਵਦ੍ ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਹਨ੍ ਵਿषਯਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਹੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਚਾਨਘਾਃ
ਕੰਵਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਉਥੇ, ਹਵਾ ਵਹਾਵੇ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕੋ।
ਵੀਤਰਾਗਾਨ੍ ਯਤੀਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ ਵੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ ਤਪੋਧਨਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸ਼ੀਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਠੰਡੀ, ਸੁਗੰਧੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ, ਉਹ ਯਤੀ ਤੇ ਸਿੱਧ, ਜੋ ਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਗਚ੍ਛਤਿ ਯਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਸ ਤਾਨ੍ ਵਹਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨਭਸਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਸੱਤ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਭੋ ਵਹਤਿ ਲੋਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਰਜਸਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਰਜੋ ਵਹਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਜਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਜਸ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਵ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਹਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਵਹਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਸਤਵ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਤਮ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਦ੍ਭੂਤਾ ਯਤਯੋ ऽਮਲਾਃ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤੇ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਯਤੀ ਉਸੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪਰਮਾ ਸਾ ਗਤਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਰਤਾਨਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਵਤਾਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਰਾਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਸੱਚ ਤੇ ਸਿੱਧੇਪਣ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਯਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਰਵ੍ਰਤਾਃ ਆਜਨ੍ਮਮਰਣਂ ਵਾ ਤੇ ਰਮਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਚ ਰਮਦੇ ਹਨ; ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਤਥ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਮਾਨਵਂ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਾਮ ਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਵਿਚ ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਅਸਲ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਦੋषੋ ਮਹਾਨ੍ ਏष ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯਤਯਃ ਪਰੇ
ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ: ਜੇ ਯਤੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।