ਤਾਂ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਰਃ ਸਰ੍ਗਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਗਤਿਂ ਗਤਿਮ੍ ਸਮਚੇष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਵੈ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਲਭਤੇ ਸ਼ਮਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ, ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਸਾਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਸਮਸ੍ਨੇਹਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ; ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਾਨ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭਵੇਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯੈਤਦ੍ ਵਿਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਣਃ
ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਭਵਤਿ ਵਿਦੁषਾਂ ਮਹਦ੍ ਭਯਂ ਯਦ੍ ਅਵਿਦੁषਾਂ ਸੁਮਹਦ੍ ਭਯਂ ਪਰਤ੍ਰ ਨਹਿ ਗਤਿਰ੍ ਅਧਿਕਾਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਭਵਤਿ ਹਿ ਯਾ ਵਿਦੁषਃ ਸਨਾਤਨੀ
ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਡਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ।
ਲੋਕੇ ਮਾਤਰਮ੍ ਅਸੂਯਤੇ ਨਰਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਮ੍ ਅਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਚਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚੇਤ੍ ਕੁਸ਼ਲੋ ਨ ਸ਼ੋਚਤੇ ਯੇ ਵਿਦੁਸ੍ ਤਦ੍ ਉਭਯਂ ਕृਤਾਕृਤਮ੍
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਚਤੁਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਨਭਿਸਂਧਿਪੂਰ੍ਵਕਂ ਤਚ੍ ਚ ਨਿਨ੍ਦਯਤਿ ਯਤ੍ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਦ੍ ਉਭਯਂ ਨ ਵਾਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ ਜਨਯਤੀਹ ਕੁਰ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਕਸ਼੍ਚਨ ਯੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤੁ ਨਃ
ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।
ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਮ੍ ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਮ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪ੍ਰਮਾਥੀਨਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਂਯਮ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਸृਤਾਨੀਹ ਪਿਤਾ ਬਾਲਾਨ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨਸਸ਼੍ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਐਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੇਭ੍ਯਃ ਸ ਧਰ੍ਮਃ ਪਰ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝੋ; ਇਹੀ ਧਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਧਾਯ ਮਨਃषष੍ਠਾਨਿ ਮੇਧਯਾ ਆਤ੍ਮਤृਪ੍ਤਃ ਸ ਏਵਾਸੀਦ੍ ਬਹੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਮਨ ਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਚਰੇਭ੍ਯੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਯਦਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਤਦਾ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ, ਪਰਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਵੇਖ ਲਵੋਗੇ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਧੂਮਮ੍ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯੇ ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤੋ ਬਹੁਸ਼ਾਖੋ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ ਆਤ੍ਮਨੋ ਨਾਭਿਜਾਨੀਤੇ ਕ੍ਵ ਮੇ ਪੁष੍ਪਂ ਕ੍ਵ ਮੇ ਫਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਖਾਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਕਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਕਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਫਲ ਹਨ—
ਏਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਕ੍ਵ ਗਮਿष੍ਯੇ ਕੁਤੋ ऽਨ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਅਨ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਸ੍ਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ: 'ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ?' ਇਸ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਦੀਪੇਨ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਥਾ ਯੂਯਂ ਵਿਰਾਗਾ ਭਵਤ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਅਸਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਓ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਤ੍ਵਚ ਇਵੋਰਗਾਃ ਪਰਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯੇਹਾਪ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਾ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵਤਃਸ੍ਰੋਤਸਂ ਘੋਰਾਂ ਨਦੀਂ ਲੋਕਪ੍ਰਵਾਹਿਣੀਮ੍ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਹਵਤੀਂ ਮਨਃਸਂਕਲ੍ਪਰੋਧਸਮ੍
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਮਗਰਮੱਛ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਬਾਂਧ ਹੈ—
ਲੋਭਮੋਹਤृਣਚ੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਰੀਸृਪਾਮ੍ ਸਤ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਨृਤਕ੍ਸ਼ੋਭਾਂ ਕ੍ਰੋਧਪਙ੍ਕਾਂ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਮ੍
ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਦੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਸਚਾਈ ਉਸ ਦਾ ਪਾਰ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਉਸ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਉਸ ਦੀ ਚੀਕੜ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਭਵਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਂ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਾਮ੍ ਪ੍ਰਤਰਧ੍ਵਂ ਨਦੀਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਦੁਸ੍ਤਰਾਮ੍ ਅਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਤੇਜ਼, ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਲਝੀ ਹੋਈ—ਇਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਾਬੂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਗਮਾਂ ਯੋਨਿਪਾਤਾਲਦੁਸ੍ਤਰਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਨ੍ਮੋਦ੍ਭਵਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਜਿਹ੍ਵਾਵਰ੍ਤਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਜਿਹੜੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪੈਦائش ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤੇ ਜੀਭ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਯਾਂ ਤਰਨ੍ਤਿ ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਧृਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਨੀषਿਣਃ ਤਾਂ ਤੀਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਧੂਤਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਵਾਞ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਝ, ਢੀਠਤਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੁੱਚੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਵਿਕਲ੍ਮषਃ
ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯਿष੍ਠਾਨੀਵ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਅਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਪ੍ਰਸੀਦਂਸ਼੍ ਚ ਨਨृਸ਼ਂਸਮਤਿਸ੍ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਿਰਦਈ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਮੇਨਿਰੇ ਬੁਧਾਃ
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਵੇਖੋਗੇ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮੁਨਯਃ ਸਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਆਤ੍ਮਾਨੋ ਵ੍ਯਾਪਿਨੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤਾਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿਤਾਯਾਨੁਗਤਾਯ ਚ ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਇਦਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਮਹਤ੍
ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਅਬ੍ਰਵਂ ਯਦ੍ ਅਹਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਆਤ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਮਾਨ੍ ਏਵਂ ਨ ਚੈਵੇਦਂ ਨਪੁਂਸਕਮ੍
ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਸਾਖੀ ਹੈ: ਇਹ ਨਾ ਮਹਿਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਪੁਰਖ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਪੁੰਸਕ।
ਅਦੁਃਖਮ੍ ਅਸੁਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਨੈਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਖ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾ ਪੁਰਖ ਤੇ ਨਾ ਮਹਿਲਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਮਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਥੈਤਾਨਿ ਯਥਾ ਤਥਾ ਕਥਿਤਾਨਿ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਇਹ ਹਨ ਵੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹਨ।