ਕਰ੍ਮਣਾ ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ षੋਡਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਜਾਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਕਰਮ ਨਾਲ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵ੍ ਏਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਰਤਾ ਨਰਾਃ ਤੇਨ ਤੇ ਦੇਹਜਾਲੇਨ ਰਮਯਨ੍ਤ ਉਪਾਸਤੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਨੈਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਨ ਤੇ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਕੂਪਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਪਿਬਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਹੋਣ ਤੇ ਕੋਈ ਕੂਏ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਭਵਾਭਵੌ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਜਾਯਤੇ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨਾ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਚਲਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਅਵ੍ਯਾਕृਤਮ੍ ਅਨਾਯਾਮਮ੍ ਅਮृਤਂ ਚਾਧਿਯੋਗਵਿਤ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ: ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਟੱਲ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਸਾਨ, ਅਮਰ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵੈਰ੍ ਨ ਯਤ੍ਰ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਨਸੇਨ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਮਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੈਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਦੁੰਦਵਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ; ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਬਰਾਬਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਯੋ ऽਨ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਰ੍ਮਮਯੋ ऽਪਰਃ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਕਲਯਾ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਕਰਮ ਤੋਂ; ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਨਰਮ ਛੋਹ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ऋषਿਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਨੁਗੀਯਤੇ ਨ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚਕ੍ਰਤਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਦੀ ਧਾਗਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ।
ਏਕਾਦਸ਼ਵਿਕਾਰਾਤ੍ਮਾ ਕਲਾਸਂਭਾਰਸਂਭृਤਃ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਤਿ ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਰ੍ਮਗੁਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਵਿਦਵਾਨੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਕਲਾ ਦੇ ਜੋੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਯਃ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦੁਰ੍ ਇਵ ਪੁष੍ਕਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋਗਜਿਤਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣੋ।
ਤਮੋ ਰਜਸ਼੍ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਜ੍ਞੇਯਂ ਜੀਵਗੁਣਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਜੀਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਅੰਧਕਾਰ, ਰਜ ਅਤੇ ਸਤਵ — ਇਹ ਜੀਵ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗੁਣ ਜਾਣੋ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ।
ਸਚੇਤਨਂ ਜੀਵਗੁਣਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ ਚੇष੍ਟਤੇ ਜੀਵਗੁਣਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਤਤਃ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦੋ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਸਪ੍ਤ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵ ਦਾ ਗੁਣ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਜੀਵ ਦਾ ਗੁਣ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਖੇਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੱਤ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਵਿਕਾਰਾ ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ ਤੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਤੇ ਚੈਨਂ ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ ਤਾਨ੍ ਅਪਿ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਬਦਲਾਅ ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਨਃषष੍ਠੈਰ੍ ਇਹੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਸੁਦਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਇਵ ਸਂਯਨ੍ਤਾ ਦृਢਃ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ
ਇਹ ਛੇ — ਮਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ — ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਸਵਾਰੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਾ ਅਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਪਰਮਂ ਮਨਃ ਮਨਸਸ੍ ਤੁ ਪਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਮਹਾਨ੍ ਪਰਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਹੈ, ਮਨ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਮਹਤਃ ਪਰਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਤੋ ऽਮृਤਮ੍ ਅਮृਤਾਨ੍ ਨ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਾ ਕਾष੍ਠਾ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਅਮਰ ਹੈ; ਅਮਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ — ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੱਦ ਤੇ ਪਰਮ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਗੂਢਾਤ੍ਮਾ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਪਰ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁਖਮ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਲੀਯ ਮਨਃषष੍ਠਾਨਿ ਮੇਧਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਮਨ ਅਤੇ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨੇ ऽਪਿ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸਂਪਾਦਿਤਂ ਮਨਃ ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ ਮਨ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਚਲਿਤਸ੍ਮृਤਿਃ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਡੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦ ਦਿਮਾਗੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਿਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਂਕਲ੍ਪਾਨ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਤਤਃ ਕਾਲਞ੍ਜਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਤਿਰ੍ ਜਹਾਤੀਹ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍ ਨਿਰ੍ਵਾਤੇ ਵਾ ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਕਮ੍ਪਤੇ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਇਹ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਤੇ ਦੀਵਾ ਬਿਨਾ ਡੋਲ੍ਹੇ ਸਿੱਧਾ ਬਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰੇ ਰਾਤ੍ਰੇ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਨ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਲਘ੍ਵਾਹਾਰੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਘੱਟ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਹਸ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਮ੍ ਅਨੈਤਿਹ੍ਯਮ੍ ਅਨਾਗਮਮ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਕਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਦਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਰਿਵਾਇਤ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਲਿਖਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨੇषੁ ਯਦ੍ ਵਸੁ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਾਮृਤਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤਮ੍
ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੁਣ ਕੇ, ਮੱਖਣ ਵਾਂਗ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਵਨੀਤਂ ਯਥਾ ਦਧ੍ਨਃ ਕਾष੍ਠਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਯਥੈਵ ਚ ਤਥੈਵ ਵਿਦੁषਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤੋਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਿਚੋਂ ਮੱਖਣ ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਕਾਨਾਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਤਦ੍ ਇਦਂ ਨਾਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਨਾਦਾਨ੍ਤਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਪਦੇਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਅਸ਼ਾਂਤ, ਨਾ ਅਨਿਯਮਤ, ਨਾ ਹੀ ਸਿਰਫ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਥਾ ਨਾਨੁਗਤਾਯ ਚ ਨਾਸੂਯਕਾਯਾਨृਜਵੇ ਨ ਚਾਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਕਾਰਿਣੇ
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ, ਨਾ ਈਰਖਾਲੂ, ਨਾ ਝੂਠੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ।