ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚੋਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ ਧਿਕ੍ਸ਼ਬ੍ਦਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਫਿਰ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯ੍ ਏष ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਰੱਬ ਰਾਖਾ, ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ। ਦਵਾਰਕਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਿਥਿਲਾਮ੍ ਅਰਿਮਰ੍ਦਨਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰ੍ ਉਪਹृਤੈਰ੍ ਮਿਥਿਲੇਨਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਜਹਾਰ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਯਂ ਸ ਕਵਚਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਾਨ੍ਦੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ षष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹੋਰ ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ ਸਿਰਫ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਕ੍ਰੂਰਯਜ੍ਞਾ ਇਤਿ ਤੇ ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ 'ਅਕਰੂਰ ਯਜਨ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਵਾਫਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਦੇਵਾਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਗਦਾ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਸਂਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਰਥੈਃ ਆਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਏਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਲਿਆਇਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਧਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ ਹਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਸਹਬਨ੍ਧੁਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਸੌਤੇਲੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਞਾਤਿਭੇਦਭਯਾਤ੍ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਅਪਯਾਤੇ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਣਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਪਾਵਸ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਦਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਬਹੁਧਾ ਕृਸ਼ਮ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ
ਉਸ ਸੁੱਕੇ ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਾਨਪਤੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਜਲਨਿਧੇਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਤਦ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਾਈ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਸ਼ੀਲਸਂਮਤਾਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਧੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁਣਵਾਨ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਅਥ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਬਭ੍ਰੁਗਤਂ ਮਣਿਮ੍ ਸਭਾਮਧ੍ਯਗਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰਤਨ ਬਭਰੂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਰਤ੍ਨਂ ਮਣਿਵਰਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਵਿਭੋ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਚ ਮਾਨਾਰ੍ਹ ਮਯਿ ਮਾਨਾਰ੍ਯਕਂ ਕृਥਾਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਰਤਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਣੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ; ਮੈਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾ ਕਰ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯੋ ਰੋषੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਮਾਨਘ ਸ ਸਂਰੂਢੋ ऽਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਸੱਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਦੇਰੀ ਹੋਈ।
ਸ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਵਚਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਸਂਸਦਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ ਅਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਬਭਰੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਹ ਮਣੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖ ਦੇ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ ਤਮ੍ ਆਰ੍ਜਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬਭ੍ਰੋਰ੍ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਰਿਂਦਮਃ ਦਦੌ ਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰਵੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਮਣੀ ਉਸਨੇ ਬਭਰੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਕृष੍ਣਹਸ੍ਤਾਤ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ਆਬਧ੍ਯ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਰਾਜਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਇਵ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਚਮਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ।
ਅਹੋ ਸੁਮਹਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਭਵਤਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਵਾਹ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕਹਾਣੀ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤਵਾਸੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਥ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਗੁਹ੍ਯਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਦੈਤ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੀ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਕ੍ਰਮਾ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ ਚ ਕਥਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਤਿ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ, ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਕਾਰਜ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫੈਸਲੇ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜਨਮ—
ਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਹਾਮਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗੁਹ੍ਯਕਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਥਾ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ—
ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿਵਿਧਂ ਜਗਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚੈਤਨ੍ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਜਗਤ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਹਣਾ ਵਰਣਨ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ।
ਕਥਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਫਲਦਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ ਮਨਃਕਰ੍ਣਸੁਖਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰੀਣਾਤ੍ਯ੍ ਅਮृਤਸਂਮਿਤਮ੍
ਪੁਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਃ ਸਕਲਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਭੁਵਃ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੱਕਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਸਾਗਰਾ ਦ੍ਵੀਪਾਸ੍ ਤਥਾ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਵਨਾਨਿ ਸਰਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਕਿੰਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਖੇਤਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਦਰਿਆ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਵੀ—
ਯਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦਾਧਾਰਂ ਯਦਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਸਂਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਕੀ ਸੁਰਤ ਹੈ? ਤੂੰ ਜਗਤ ਦੀ ਬਣਤਰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸ।
ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ ਵਦਤੋ ਮਮ ਨਾਸ੍ਯ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇਨਾਪਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ऽਤਿਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਸੁਣੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰਤਾ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।