ਤਦ੍ ਆਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਮ੍ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲੋ; ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਸਾਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਭੋਜਕृष੍ਣਯੋਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਕ੍ਰੂਰਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍ ਐਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ ਭੋਜ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।
ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੋਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਧਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਭੋਜ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪਯਾਨੇ ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਭੋਜਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਹृਦਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਭੋਜ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਘੋੜੀ ਹ੍ਰਦਯਾ ਨਾਲ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੌੜ ਲਿਆ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਹृਦਯਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਯੋਜਨਗਾਮਿਨੀ ਭੋਜਸ੍ਯ ਵਡਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਯਾ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਯੋਧਯਤ੍
ਹ੍ਰਦਯਾ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਭੋਜ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਘੋੜੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਂ ਜਵੇਨ ਹृਦਯਾਮ੍ ਅਧ੍ਵਨਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਦਯਤ੍
ਜਦ ਹ੍ਰਦਯਾ ਦੀ ਦੌੜ ਸੌ ਯੋਜਨ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਵਧਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਹਤਾਯਾਸ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਖੇਦਾਚ੍ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਖਮ੍ ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹ੍ਰਦਯਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਿष੍ਠੇਹ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦृष੍ਟਦੋषਾ ਹਯਾ ਮਯਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਏਵ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ ਮਿਥਿਲਾਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਚ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਧਤ੍ਵਾ ਭੋਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਮਣਿਂ ਦੇਹੀਤਿ ਲਾਙ੍ਗਲੀ
ਪਰ ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਲਾਂਗਲਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਦੇ।'
ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚੋਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ ਧਿਕ੍ਸ਼ਬ੍ਦਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਫਿਰ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯ੍ ਏष ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਰੱਬ ਰਾਖਾ, ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ। ਦਵਾਰਕਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਿਥਿਲਾਮ੍ ਅਰਿਮਰ੍ਦਨਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰ੍ ਉਪਹृਤੈਰ੍ ਮਿਥਿਲੇਨਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਜਹਾਰ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਯਂ ਸ ਕਵਚਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਾਨ੍ਦੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ षष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹੋਰ ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ ਸਿਰਫ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਕ੍ਰੂਰਯਜ੍ਞਾ ਇਤਿ ਤੇ ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ 'ਅਕਰੂਰ ਯਜਨ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਵਾਫਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਦੇਵਾਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਗਦਾ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਸਂਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਰਥੈਃ ਆਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਏਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਲਿਆਇਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਧਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ ਹਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਸਹਬਨ੍ਧੁਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਸੌਤੇਲੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਞਾਤਿਭੇਦਭਯਾਤ੍ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਅਪਯਾਤੇ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਣਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਪਾਵਸ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਦਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਬਹੁਧਾ ਕृਸ਼ਮ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ
ਉਸ ਸੁੱਕੇ ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਾਨਪਤੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਜਲਨਿਧੇਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਤਦ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਾਈ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਸ਼ੀਲਸਂਮਤਾਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਧੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁਣਵਾਨ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਅਥ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਬਭ੍ਰੁਗਤਂ ਮਣਿਮ੍ ਸਭਾਮਧ੍ਯਗਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰਤਨ ਬਭਰੂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਰਤ੍ਨਂ ਮਣਿਵਰਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਵਿਭੋ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਚ ਮਾਨਾਰ੍ਹ ਮਯਿ ਮਾਨਾਰ੍ਯਕਂ ਕृਥਾਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਰਤਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਣੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ; ਮੈਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾ ਕਰ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯੋ ਰੋषੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਮਾਨਘ ਸ ਸਂਰੂਢੋ ऽਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਸੱਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਦੇਰੀ ਹੋਈ।
ਸ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਵਚਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਸਂਸਦਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ ਅਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਬਭਰੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਹ ਮਣੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖ ਦੇ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ ਤਮ੍ ਆਰ੍ਜਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬਭ੍ਰੋਰ੍ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਰਿਂਦਮਃ ਦਦੌ ਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰਵੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਮਣੀ ਉਸਨੇ ਬਭਰੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਕृष੍ਣਹਸ੍ਤਾਤ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ਆਬਧ੍ਯ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਰਾਜਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਇਵ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਚਮਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ।