ਯਤ੍ ਤੁ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ਦਦਾਵ੍ ਅਹਾਰਯਦ੍ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ ਭੋਜੇਨ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ, ਬਭਰੂ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਭੋਜ ਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਵੀ।
ਸਦਾ ਹਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਨ੍ਤਰਮ੍ ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਨ੍ ਮਣਿਂ ਚੈਵ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
ਅਕਰੂਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਮਲ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਂ ਮਣਿਮ੍ ਆਦਾਯ ਤਤੋ ऽਕ੍ਰੂਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਤ੍ਨਮ੍ ਆਦਾਯ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਮਯਂ ਕਾਰਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਾਵੇਦ੍ਯੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ।'
ਵਯਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਮ੍ ਮਮਾਦ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋਏ; ਅੱਜ, ਸਾਰੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।'
ਹਤੇ ਪਿਤਰਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤੁ ਤਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਃ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯ੍ ਅਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਤਧਨਵ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਹਰਿਃ ਕृਤ੍ਵੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਕੁਲ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਜਲੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਰਿਤਮ੍ ਆਗਮ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਹਲਿਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹਲਧਾਰੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਹਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਃ ਸਿਂਹੇਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਚ੍ ਛਤਧਨ੍ਵਨਾ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਸ੍ ਤੁ ਮਦ੍ਨਾਮੀ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਹਂ ਵਿਭੋ
ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਪਰ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ ਆਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਮ੍ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲੋ; ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਸਾਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਭੋਜਕृष੍ਣਯੋਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਕ੍ਰੂਰਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍ ਐਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ ਭੋਜ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।
ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੋਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਧਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਭੋਜ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪਯਾਨੇ ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਭੋਜਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਹृਦਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਭੋਜ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਘੋੜੀ ਹ੍ਰਦਯਾ ਨਾਲ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੌੜ ਲਿਆ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਹृਦਯਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਯੋਜਨਗਾਮਿਨੀ ਭੋਜਸ੍ਯ ਵਡਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਯਾ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਯੋਧਯਤ੍
ਹ੍ਰਦਯਾ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਭੋਜ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਘੋੜੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਂ ਜਵੇਨ ਹृਦਯਾਮ੍ ਅਧ੍ਵਨਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਦਯਤ੍
ਜਦ ਹ੍ਰਦਯਾ ਦੀ ਦੌੜ ਸੌ ਯੋਜਨ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਵਧਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਹਤਾਯਾਸ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਖੇਦਾਚ੍ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਖਮ੍ ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹ੍ਰਦਯਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਿष੍ਠੇਹ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦृष੍ਟਦੋषਾ ਹਯਾ ਮਯਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਏਵ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ ਮਿਥਿਲਾਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਚ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਧਤ੍ਵਾ ਭੋਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਮਣਿਂ ਦੇਹੀਤਿ ਲਾਙ੍ਗਲੀ
ਪਰ ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਲਾਂਗਲਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਦੇ।'
ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚੋਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ ਧਿਕ੍ਸ਼ਬ੍ਦਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਫਿਰ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯ੍ ਏष ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਰੱਬ ਰਾਖਾ, ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ। ਦਵਾਰਕਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਿਥਿਲਾਮ੍ ਅਰਿਮਰ੍ਦਨਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰ੍ ਉਪਹृਤੈਰ੍ ਮਿਥਿਲੇਨਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਜਹਾਰ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਯਂ ਸ ਕਵਚਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਾਨ੍ਦੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ षष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹੋਰ ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ ਸਿਰਫ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਕ੍ਰੂਰਯਜ੍ਞਾ ਇਤਿ ਤੇ ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ 'ਅਕਰੂਰ ਯਜਨ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਵਾਫਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਦੇਵਾਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਗਦਾ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਸਂਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਰਥੈਃ ਆਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਏਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਲਿਆਇਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਧਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ ਹਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਸਹਬਨ੍ਧੁਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਸੌਤੇਲੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।