ਅਧਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਤੇ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਪ੍ਤ ਦਿਵਾਕਰਾਃ ਦਹਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਪਾਤਾਲਤਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਓਹ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਥੱਲੇ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤੈਰ੍ ਦੀਪ੍ਤੈਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਦੀਪ੍ਤਭਾਸ੍ਕਰੈਃ ਸਾਦ੍ਰਿਨਗਾਰ੍ਣਵਾਭੋਗਂ ਨਿਃਸ੍ਨੇਹਮ੍ ਅਭਿਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਓਹ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਨਮੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਵृਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਬੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੋਪਮਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਦ ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਕੂਏਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਭੂਤਸਰ੍ਗਹਰੋ ਹਰਃ ਸ਼ੇषਾਹਿਸ਼੍ਵਾਸਸਂਤਾਪਾਤ੍ ਪਾਤਾਲਾਨਿ ਦਹਤ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਾਲਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਾਲਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਸ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨੋ ਮਹਾਨ੍ ਭੂਮਿਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਕਲਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਪਾਤਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭੁਵੋ ਲੋਕਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਦਾਰੁਣਃ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਮਹਾਵਰ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ, ਜੋ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬਰੀषਮ੍ ਇਵਾਭਾਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤਦਾ ਜ੍ਵਾਲਾਵਰ੍ਤਪਰੀਵਾਰਮ੍ ਉਪਕ੍ਸ਼ੀਣਬਲਾਸ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤਾਪਪਰੀਤਾਸ੍ ਤੁ ਲੋਕਦ੍ਵਯਨਿਵਾਸਿਨਃ ਹृਤਾਵਕਾਸ਼ਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਹਰ੍ਲੋਕਂ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਦ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤਪਤ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਮਹਰਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਤਾਪਤਪ੍ਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜਨਲੋਕਂ ਤੇ ਦਸ਼ਾਵृਤ੍ਯਾ ਪਰੈषਿਣਃ
ਉਥੋਂ ਵੀ, ਜਦ ਵਧੇਰੇ ਤਪਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਜਨਲੋਕ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ।
ਤਤੋ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਮੁਖਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਜਾਨ੍ ਮੇਘਾਨ੍ ਕਰੋਤਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬਦਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।
ਤਤੋ ਗਜਕੁਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ੍ ਤਡਿਦ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨਿਨਾਦਿਨਃ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਘੋਰਾਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕਾ ਘਨਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਾਰਕ ਬਦਲ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਗੱਜਦੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਅਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਮੁਦਸਂਨਿਭਾਃ ਧੂਮਵਰ੍ਣਾ ਘਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪੀਤਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਕੁਝ ਬਦਲ ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਕੁਝ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੱਕੇ ਪੀਲੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਧਰਿਦ੍ਰਾਵਰ੍ਣਾਭਾ ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ ਕੇਚਿਦ੍ ਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਝ ਬਦਲ ਹਲਦੀ ਜਾਂ ਲਾਖ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹਨ, ਕੁਝ ਬੈਰਿਲ ਜਾਂ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਕੁਨ੍ਦਨਿਭਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਜਾਤੀਕੁਨ੍ਦਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਮਨਃਸ਼ਿਲਾਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਝ ਬਦਲ ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਚੰਬੇਲੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਜਾਤੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਇੰਦ੍ਰਗੋਪ ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਮਨਸ਼ਿਲਾ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਘਨਾਘਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪੁਰਵਰਾਕਾਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਾਃ
ਕੁਝ ਬਦਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਆਕਾਰ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਕੂਟਾਗਾਰਨਿਭਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਲਨਿਭਾ ਘਨਾਃ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਰਾਵਾ ਪੂਰਯਨ੍ਤਿ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਕੁਝ ਬਦਲ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਰਗੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਸਾਰਾਸ੍ ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਤਿਭੈਰਵਮ੍ ਸ਼ਮਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਉਹ ਬਦਲ ਵੱਡੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨष੍ਟੇ ਚਾਗ੍ਨੌ ਸ਼ਤਂ ਤੇ ऽਪਿ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਘਨਾਃ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤੋ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦ ਅੱਗ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਦਲ ਸੌ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਾਲ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾਖਿਲਾਂ ਭੁਵਮ੍ ਭੁਵੋ ਲੋਕਂ ਤਥੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਪਾਸੇ ਜਿਤਨੇ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰੀਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਹਾਮੇਘਾ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੇ ऽਮ੍ਭਸਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਏਕਾਰ੍ਣਵਂ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤਤਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਹਰ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇਹ ਸਾਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕੀ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਜੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵਾਯੁਸ੍ ਤਾਞ੍ ਜਲਦਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਨਾਸ਼ਂ ਨਯਤਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹਵਾ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯੋ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਭੂਤਭਾਵਨਃ ਅਨਾਦਿਰ੍ ਆਦਿਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਹਵਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ੇषਸ਼ਯ੍ਯਾਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਧਰਃ ਸ਼ੇਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਦਿਕृਦ੍ ਧਰਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਸੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਨਲੋਕਗਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਗਤੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਉਹ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੰਨਕ ਆਦਿ ਸਿੱਧਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਮਾਯਾਮਯੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਖ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਦਿਵਿਆ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੋ ਨਾਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਚਰਃ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਯਚ੍ ਛੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਧਰੋ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਨੈਮਿਤਿਕ ਪ੍ਰਲੈ ਕਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤਦਾ ਚੇष੍ਟਤੇ ਜਗਤ੍ ਨਿਮੀਲਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਮਾਯਾਸ਼ਯ੍ਯਾਸ਼ਯੇ ऽਚ੍ਯੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਦਾ ਸਰੂਪ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸੰਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਚਲ, ਤਦ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਯੋਨੇਰ੍ ਦਿਨਂ ਯਤ੍ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਵਤ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਤਾਵਤੀ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਕੰਵਲ-ਜਨਮ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਤ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਜਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਧृਗ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਯਥਾ ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਜਨਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਚਦਾ ਹੈ।