ਤੈਸ੍ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕਥ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮ੍
ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਚਤੁਰਯੁਗ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਚਤੁਰਯੁਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕਲ੍ਪਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਨਵਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਦਨ੍ਤੇ ਚੈਵ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੋ ਲਯਃ
ਉਹ ਕਲਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਲੈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਦਤੋ ਮਮ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਭੂਯਸ੍ ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਲਯਮ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਲੈ ਦਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ ਲੈ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪ੍ਰਾਯੇ ਮਹੀਤਲੇ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਤੀਵੋਗ੍ਰਾ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਤਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਹਜ਼ਾਰ ਚਤੁਰਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੁਕਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਸਾਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਤਿਪੀਡਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪੀ ਤਥਾਵ੍ਯਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਯਤਤੇ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਆਤ੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਸਕਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭਾਨੋਃ ਸਪ੍ਤਸੁ ਰਸ਼੍ਮਿषੁ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਿਬਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਿ ਜਲਾਨਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ।
ਪੀਤ੍ਵਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਭੂਤਗਤਾਨਿ ਵੈ ਸ਼ੋषਂ ਨਯਤਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਮਸ੍ਤਂ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੀ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਾਞ੍ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ ਪਾਤਾਲੇषੁ ਚ ਯਤ੍ ਤੋਯਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਝਰਨੇ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਭਾਵੇਨ ਤੋਯਾਹਾਰੋਪਬृਂਹਿਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਯਃ ਸਪ੍ਤ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ
ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਸੱਤ ਸੂਰਜ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਪਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਤੇ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਪ੍ਤ ਦਿਵਾਕਰਾਃ ਦਹਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਪਾਤਾਲਤਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਓਹ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਥੱਲੇ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤੈਰ੍ ਦੀਪ੍ਤੈਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਦੀਪ੍ਤਭਾਸ੍ਕਰੈਃ ਸਾਦ੍ਰਿਨਗਾਰ੍ਣਵਾਭੋਗਂ ਨਿਃਸ੍ਨੇਹਮ੍ ਅਭਿਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਓਹ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਨਮੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਵृਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਬੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੋਪਮਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਦ ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਕੂਏਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਭੂਤਸਰ੍ਗਹਰੋ ਹਰਃ ਸ਼ੇषਾਹਿਸ਼੍ਵਾਸਸਂਤਾਪਾਤ੍ ਪਾਤਾਲਾਨਿ ਦਹਤ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਾਲਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਾਲਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਸ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨੋ ਮਹਾਨ੍ ਭੂਮਿਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਕਲਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਪਾਤਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭੁਵੋ ਲੋਕਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਦਾਰੁਣਃ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਮਹਾਵਰ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ, ਜੋ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬਰੀषਮ੍ ਇਵਾਭਾਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤਦਾ ਜ੍ਵਾਲਾਵਰ੍ਤਪਰੀਵਾਰਮ੍ ਉਪਕ੍ਸ਼ੀਣਬਲਾਸ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤਾਪਪਰੀਤਾਸ੍ ਤੁ ਲੋਕਦ੍ਵਯਨਿਵਾਸਿਨਃ ਹृਤਾਵਕਾਸ਼ਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਹਰ੍ਲੋਕਂ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਦ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤਪਤ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਮਹਰਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਤਾਪਤਪ੍ਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜਨਲੋਕਂ ਤੇ ਦਸ਼ਾਵृਤ੍ਯਾ ਪਰੈषਿਣਃ
ਉਥੋਂ ਵੀ, ਜਦ ਵਧੇਰੇ ਤਪਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਜਨਲੋਕ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ।
ਤਤੋ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਮੁਖਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਜਾਨ੍ ਮੇਘਾਨ੍ ਕਰੋਤਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬਦਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।
ਤਤੋ ਗਜਕੁਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ੍ ਤਡਿਦ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨਿਨਾਦਿਨਃ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਘੋਰਾਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕਾ ਘਨਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਾਰਕ ਬਦਲ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਗੱਜਦੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਅਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਮੁਦਸਂਨਿਭਾਃ ਧੂਮਵਰ੍ਣਾ ਘਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪੀਤਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਕੁਝ ਬਦਲ ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਕੁਝ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੱਕੇ ਪੀਲੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਧਰਿਦ੍ਰਾਵਰ੍ਣਾਭਾ ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ ਕੇਚਿਦ੍ ਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਝ ਬਦਲ ਹਲਦੀ ਜਾਂ ਲਾਖ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹਨ, ਕੁਝ ਬੈਰਿਲ ਜਾਂ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਕੁਨ੍ਦਨਿਭਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਜਾਤੀਕੁਨ੍ਦਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਮਨਃਸ਼ਿਲਾਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਝ ਬਦਲ ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਚੰਬੇਲੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਜਾਤੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਇੰਦ੍ਰਗੋਪ ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਮਨਸ਼ਿਲਾ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਘਨਾਘਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪੁਰਵਰਾਕਾਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਾਃ
ਕੁਝ ਬਦਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਆਕਾਰ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਕੂਟਾਗਾਰਨਿਭਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਲਨਿਭਾ ਘਨਾਃ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਰਾਵਾ ਪੂਰਯਨ੍ਤਿ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਕੁਝ ਬਦਲ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਰਗੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਸਾਰਾਸ੍ ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਤਿਭੈਰਵਮ੍ ਸ਼ਮਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਉਹ ਬਦਲ ਵੱਡੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨष੍ਟੇ ਚਾਗ੍ਨੌ ਸ਼ਤਂ ਤੇ ऽਪਿ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਘਨਾਃ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤੋ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦ ਅੱਗ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਦਲ ਸੌ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਾਲ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾਖਿਲਾਂ ਭੁਵਮ੍ ਭੁਵੋ ਲੋਕਂ ਤਥੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਪਾਸੇ ਜਿਤਨੇ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰੀਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਹਾਮੇਘਾ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।