ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਜੈਰ੍ ਦੋषੈਰ੍ ਅਭਿਭੂਤਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਨਰਾਃ ਪਾਪਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੁਦਿਨਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਮੇਧਸਃ
ਲੋਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਨਿਃਸਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼ੌਚਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਹ੍ਰੀਕਾਣਾਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਦੁਃਖਾਯ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕਲਿਕਾਲੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਗੱਲ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗੀ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰੇ ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਵਾਹਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰਵਿਰਲੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਲ੍ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਪਾਠ, ਯਜਨ ਤੇ ਸਵਧਾ-ਸਵਾਹਾ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਬਚਣਗੇ।
ਤਤ੍ਰਾਲ੍ਪੇਨੈਵ ਕਾਲੇਨ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਕਨ੍ਧਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਕृਤਯੁਗੇ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਪਸਾ ਹਿ ਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਹੁਤ ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ऽਲ੍ਪਕੋ ਧਰ੍ਮੋ ਦਦਾਤਿ ਸੁਮਹਾਫਲਮ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਾਞ੍ਛਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜਾ ਧਰਮ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੇ ਕਲੌ ਭਵੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਲ੍ਪਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ ਮਹਤ੍ ਫਲਮ੍ ਤਥਾ ਭਵੇਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰੌ ਧਨ੍ਯੌ ਚਾਨ੍ਯਨ੍ ਨਿਬੋਧਤ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੁਣੋ।
ਯਤ੍ ਕृਤੇ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਵਰ੍षੈਸ੍ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਹਾਯਨੇਨ ਤਤ੍ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤਚ੍ ਚ ਮਾਸੇਨ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ ਕਲੌ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜਪਾਦੇਸ਼੍ ਚ ਫਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ ਤੇਨ ਕਲੌ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਭਾषਿਤੁਮ੍
ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਜਪ ਦਾ ਫਲ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਕृਤੇ ਯਜਨ੍ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ऽਰ੍ਚਯਨ੍ ਯਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਕਲੌ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਉਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋਤ੍ਕਰ੍षਮ੍ ਅਤੀਵਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਃ ਕਲੌ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਸ੍ ਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਕਲੌ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਤਕਰਸ਼ਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।
ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਪਰੈਰ੍ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਵੇਦਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ ਤਤਸ੍ ਤੁ ਧਰ੍ਮਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰ੍ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਧਨੈਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਆਚਾਰ ਨਾਲ ਵੇਦ ਸਿੱਖਣੇ ਸੀ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਵृਥਾ ਕਥਾ ਵृਥਾ ਭੋਜ੍ਯਂ ਵृਥਾ ਸ੍ਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਪਤਨਾਯ ਤਥਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਸਂਯਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਖਾਣਾ ਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਆਪਣਾ ਹੋਣਾ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰਣੇ ਦੋषਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਸ੍ਤੁषੁ ਭੋਜ੍ਯਪੇਯਾਦਿਕਂ ਚੈषਾਂ ਨੇਚ੍ਛਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੇ ਕੰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਪਾਰਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਤਤਃ ਲੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਯਜਨ੍ਤਿ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧੀਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨੈਵ ਪਾਕਯਜ੍ਞਾਧਿਕਾਰਵਾਨ੍ ਨਿਜਂ ਜਯਤਿ ਵੈ ਲੋਕਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਧਨ੍ਯਤਰਸ੍ ਤਤਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਕ ਯਜਨ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਧਨਿਆ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਨਾਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਯੇषਾਂ ਪਾਪੇषੁ ਵਾ ਯਤਃ ਨਿਯਮੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਸ੍ ਤੇਨਾਸੌ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤੀਰਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖਾਣ-ਅਖਾਣ ਜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹ ਰੋਕ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਵਿਰੋਧੇਨ ਨਰੈਰ੍ ਲਭ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨੀਯਂ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਰਮ-ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਧਨ ਕਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਧਨ ਯੋਗ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜਨੇ ਮਹਾਨ੍ ਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਪਾਲਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਥਾ ਸਦ੍ਵਿਨਿਯੋਗਾਯ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਗਹਨਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਧਨ ਨੂੰ ਕਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਵੀ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਹੀ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਏਭਿਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਪੁਰੁषਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਨਿਜਾਞ੍ ਜਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਲੋਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉੱਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋषਿਚ੍ ਛੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ ਏਤਦ੍ ਵਿषਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਯਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ—ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ—ਇੱਕ ਔਰਤ ਇਹ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਨ੍ ਏਵ ਪੁਰੁषੋ ਯਥਾ ਤृਤੀਯਂ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਤੇਨ ਮਯਾ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਯੋषਿਤਃ
ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਬਿਨਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਤੀਸਰੇ ਉਚਾਰਣ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮ੍ ਇਹਾਗਤਾਃ ਤਤ੍ ਪृਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਯਥਾਕਾਮਮ੍ ਅਹਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ; ਹੁਣ ਜੋ ਚਾਹੋ ਪੁੱਛੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਅਲ੍ਪੇਨੈਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਧਰ੍ਮਃ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਵੈ ਕਲੌ ਨਰੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਗੁਣਾਮ੍ਭੋਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਖਿਲਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਤਤ੍ਪਰੈਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ ਅਨਾਯਾਸਾਤ੍ ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯੈਵ ਹਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਤਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਨ੍ ਮਮ ਧਨ੍ਯਤਮਂ ਮਤਮ੍ ਧਰ੍ਮਸਂਰਾਧਨੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਕृਤਾਦਿषੁ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਧਨਿਆ ਹਨ; ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤ ਪਹਿਲੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਥਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਧਨ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਧ ਧਨਿਆ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਯਦ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਤਦ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ ਅਪृष੍ਟੇਨਾਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੋ; ਹੁਣ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ, ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਆਸਨ੍ਨਂ ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟਂ ਵਾ ਯਦਿ ਕਾਲਂ ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਪਰਵਿਧ੍ਵਂਸਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਪृਹਯਾਮਹੇ
ਚਾਹੇ ਅੰਤ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਂ ਹਿ ਤਤ੍ ਕਾਲਮ੍ ਅਨਯਾ ਧਰ੍ਮਤृष੍ਣਯਾ ਆਦਦ੍ਯਾਮ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸੁਖਮ੍ ਅਲ੍ਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਧਰਮ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ; ਆਓ, ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਤੇ ਸੁਖ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਪਣਾਈਏ।
ਸਂਤ੍ਰਾਸੋਦ੍ਵੇਗਜਨਨਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਨष੍ਟਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਰ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੱਸੋ।