ਪ੍ਰਾਰਮ੍ਭਾਸ਼੍ ਚਾਵਸੀਦਨ੍ਤਿ ਯਦਾ ਧਰ੍ਮਕृਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍ ਤਦਾਨੁਮੇਯਂ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਂ ਕਲੇਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਯਦਾ ਨ ਯਜ੍ਞਾਨਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਇਜ੍ਯਤੇ ਪੁਰੁषੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ ਤਦਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਕਲੇਰ੍ ਬਲਮ੍
ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਦ ਸਮਝੋ ਕਿ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਵੇਦਵਾਦੇषੁ ਪਾਖਣ੍ਡੇषੁ ਯਦਾ ਰਤਿਃ ਕਲੇਰ੍ ਵृਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ ਅਨੁਮੇਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਵਧਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਲੌ ਜਗਤ੍ਪਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਰष੍ਟਾਰਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨਾਰ੍ਚਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਾਖਣ੍ਡੋਪਹਤਾ ਨਰਾਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਝੂਠੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਕਿਂ ਦੇਵੈਃ ਕਿਂ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ ਵੇਦੈਃ ਕਿਂ ਸ਼ੌਚੇਨਾਮ੍ਬੁਜਲ੍ਪਨਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਖਣ੍ਡੋਪਹਤਾ ਨਰਾਃ
ਝੂਠੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵੇਦਾਂ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਜਾਂ ਕੰਵਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਅਲ੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਸਸ੍ਯਫਲਂ ਤਥਾ ਫਲਂ ਤਥਾਲ੍ਪਸਾਰਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੀਂਹ ਘੱਟ ਪਵੇਗਾ, ਫਸਲਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣਗੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਾਨੁਪ੍ਰਾਯਾਣਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਮੀਪ੍ਰਾਯਾ ਮਹੀਰੁਹਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਪ੍ਰਾਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਵਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵਧੇਰੇ ਘੁੱਟਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਹੋਣਗੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੀ ਹੋਣਗੇ।
ਅਣੁਪ੍ਰਾਯਾਣਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਆਜਪ੍ਰਾਯਂ ਤਥਾ ਪਯਃ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਲੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਔਸ਼ੀਰਂ ਚਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਅਨਾਜ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਦੁੱਧ ਵਧੇਰੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਉਸ਼ੀਰ ਦੀ ਲੇਪ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਭੂਯਿष੍ਠਾ ਗੁਰਵਸ਼੍ ਚ ਨृਣਾਂ ਕਲੌ ਸ਼ਾਲਾਦ੍ਯਾਹਾਰਿਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਹृਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸੱਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਹੀ ਵੱਡੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਦੋਸਤ ਉਹ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਇਕੋ ਘਰ ਤੋਂ ਖਾਣ ਪੀਣ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਕਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਕਸ੍ਯ ਯਦਾ ਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਇਤਿ ਚੋਦਾਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨੁਗਤਾ ਨਰਾਃ
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਣਗੇ, 'ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਂ? ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਤਾ? ਮਰਦ ਕਦੋਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਜੈਰ੍ ਦੋषੈਰ੍ ਅਭਿਭੂਤਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਨਰਾਃ ਪਾਪਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੁਦਿਨਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਮੇਧਸਃ
ਲੋਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਨਿਃਸਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼ੌਚਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਹ੍ਰੀਕਾਣਾਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਦੁਃਖਾਯ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕਲਿਕਾਲੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਗੱਲ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗੀ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰੇ ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਵਾਹਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰਵਿਰਲੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਲ੍ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਪਾਠ, ਯਜਨ ਤੇ ਸਵਧਾ-ਸਵਾਹਾ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਬਚਣਗੇ।
ਤਤ੍ਰਾਲ੍ਪੇਨੈਵ ਕਾਲੇਨ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਕਨ੍ਧਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਕृਤਯੁਗੇ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਪਸਾ ਹਿ ਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਹੁਤ ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ऽਲ੍ਪਕੋ ਧਰ੍ਮੋ ਦਦਾਤਿ ਸੁਮਹਾਫਲਮ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਾਞ੍ਛਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜਾ ਧਰਮ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੇ ਕਲੌ ਭਵੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਲ੍ਪਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ ਮਹਤ੍ ਫਲਮ੍ ਤਥਾ ਭਵੇਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰੌ ਧਨ੍ਯੌ ਚਾਨ੍ਯਨ੍ ਨਿਬੋਧਤ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੁਣੋ।
ਯਤ੍ ਕृਤੇ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਵਰ੍षੈਸ੍ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਹਾਯਨੇਨ ਤਤ੍ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤਚ੍ ਚ ਮਾਸੇਨ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ ਕਲੌ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜਪਾਦੇਸ਼੍ ਚ ਫਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ ਤੇਨ ਕਲੌ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਭਾषਿਤੁਮ੍
ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਜਪ ਦਾ ਫਲ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਕृਤੇ ਯਜਨ੍ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ऽਰ੍ਚਯਨ੍ ਯਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਕਲੌ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਉਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋਤ੍ਕਰ੍षਮ੍ ਅਤੀਵਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਃ ਕਲੌ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਸ੍ ਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਕਲੌ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਤਕਰਸ਼ਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।
ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਪਰੈਰ੍ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਵੇਦਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ ਤਤਸ੍ ਤੁ ਧਰ੍ਮਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰ੍ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਧਨੈਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਆਚਾਰ ਨਾਲ ਵੇਦ ਸਿੱਖਣੇ ਸੀ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਵृਥਾ ਕਥਾ ਵृਥਾ ਭੋਜ੍ਯਂ ਵृਥਾ ਸ੍ਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਪਤਨਾਯ ਤਥਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਸਂਯਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਖਾਣਾ ਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਆਪਣਾ ਹੋਣਾ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰਣੇ ਦੋषਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਸ੍ਤੁषੁ ਭੋਜ੍ਯਪੇਯਾਦਿਕਂ ਚੈषਾਂ ਨੇਚ੍ਛਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੇ ਕੰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਪਾਰਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਤਤਃ ਲੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਯਜਨ੍ਤਿ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧੀਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨੈਵ ਪਾਕਯਜ੍ਞਾਧਿਕਾਰਵਾਨ੍ ਨਿਜਂ ਜਯਤਿ ਵੈ ਲੋਕਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਧਨ੍ਯਤਰਸ੍ ਤਤਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਕ ਯਜਨ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਧਨਿਆ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਨਾਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਯੇषਾਂ ਪਾਪੇषੁ ਵਾ ਯਤਃ ਨਿਯਮੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਸ੍ ਤੇਨਾਸੌ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤੀਰਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖਾਣ-ਅਖਾਣ ਜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹ ਰੋਕ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਵਿਰੋਧੇਨ ਨਰੈਰ੍ ਲਭ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨੀਯਂ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਰਮ-ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਧਨ ਕਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਧਨ ਯੋਗ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜਨੇ ਮਹਾਨ੍ ਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਪਾਲਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਥਾ ਸਦ੍ਵਿਨਿਯੋਗਾਯ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਗਹਨਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਧਨ ਨੂੰ ਕਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਵੀ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਹੀ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਏਭਿਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਪੁਰੁषਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਨਿਜਾਞ੍ ਜਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਲੋਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉੱਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋषਿਚ੍ ਛੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ ਏਤਦ੍ ਵਿषਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਯਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ—ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ—ਇੱਕ ਔਰਤ ਇਹ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।