ਪ੍ਰਾਗ੍ ਆਸੀਨ੍ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਨਗਰੇ ਕਾਮਦਮਨਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਥ ਤਨਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਆਗਨੀਧ੍ਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਮਦਮਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲਃ ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ ਪ੍ਰਜਾਨੁਰਞ੍ਜਕੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿਚ ਮਿਹਨਤੀ ਸੀ।
ਪਿਤਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਯਤ੍ਨਂ ਵਿਵਾਹਾਯ ਨ ਚੈਚ੍ਛਤ ਤਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਇਤਿ ਨੇਚ੍ਛਸੇ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ?'
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਕਿਲ ਸੁਖਮੂਲਾ ਹਿ ਦਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਚਰ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁਖ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਤਨੀ ਸੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ।
ਸ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਚ ਗੌਰਵਾਤ੍ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਸ੍ ਤਂ ਚ ਪਿਤਾ ਚੋਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਪਿਤਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਅਥਾਸੌ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਤ ਨਾਮਾਨੁਰੂਪਤਾ ਮਯਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਪਰਿਪਾਲਿਨੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਂ ਤੇ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।'
ਤਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਨੈष ਧਰ੍ਮੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਨ ਵਿਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਢੰਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਕੁਰੁ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਾ ਨਿਮਜ੍ਜ ਕੁਲਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਰਕੇ ਸਂਤਤਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਾ ਡੁਬਾ, ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਕਰਕੇ।
ਸ ਹਿ ਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਦੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਤੋ ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪੌਰਾਣੀਂ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹੇਤੁਕਮ੍ ਨਾਮਾਨੁਰੂਪਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਇਹ ਸੱਚੀ ਤੇ ਤਰਕ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਮਯਾ ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਦਾਰਸਂਯੋਗਵਿਯੋਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੋਗੇ ਹਨ।
ਤृਣਗੁਲ੍ਮਲਤਾਵਲ੍ਲੀਸਰੀਸृਪਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਰੁषਾਦ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਮਯਾ
ਘਾਹ, ਬੂਟੇ, ਲਤਾਵਾਂ, ਬੇਲਾਂ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ, ਮਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰੂਪ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਪਾਏ ਹਨ।
ਗਣਕਿਂਨਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ ਯਕ੍ਸ਼ਗੁਹ੍ਯਕਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦਾਨਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸੁਰਾਃ
ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਗੁਪਤ ਜੰਤੂ, ਰਾਖਸ਼, ਦਾਨਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਪਾਏ ਹਨ।
ਨਦੀਸ਼੍ਵਰਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਾਤ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟਸ੍ ਤੁ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸृष੍ਟੌ ਸਂਹਾਰੇ ਚਾਪਿ ਸਂਹृਤਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਦੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਏ ਹਨ। ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਿਟਿਆ।
ਦਾਰਸਂਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਤੇਦृਙ੍ ਮੇ ਵਿਡਮ੍ਬਨਾ ਇਤਸ੍ ਤृਤੀਯੇ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਮ ਜਨ੍ਮਨਿ ਤਚ੍ ਛृਣੁ ਕਥਯਾਮਿ ਸਮਾਸੇਨ ਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸਂਭਵਮ੍
ਜੋ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣੀ। ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਤੀਜੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਤਾਤ ਨृਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਹੋਰਗਾਣਾਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਣਾਂ ਖਗਕਿਂਨਰਾਣਾਂ ਜਾਤੋ ਹਿ ਵਂਸ਼ੇ ਸੁਤਪਾ ਮਹਰ੍षਿਃ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੁਤਪਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਮਹਾਭੂਦ੍ ਅਚਲਾ ਹਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ਲੋਕਪਤੌ ਮਧੁਘ੍ਨੇ ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਤੋषਿਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਗਦਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰੀ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਧੂ ਦੇ ਵਧੇ, ਲਈ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਜਾਗੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟੋ ऽਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਰਪ੍ਰਦੋ ਮੇ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੇ ਵਰੋ ਹਿ ਯਂ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਤਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ऽਹਮ੍ ਊਚੇ ਹਰਿਮ੍ ਈਸ਼ਿਤਾਰਂ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਚੇਤ੍ ਕੇਸ਼ਵ ਤਦ੍ ਵृਣੋਮਿ ਯਾ ਸਾ ਤ੍ਵਦੀਯਾ ਪਰਮਾ ਹਿ ਮਾਯਾ ਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ऽਹਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਰੀ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਕੇਸ਼ਵ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਾਡੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਮੇ ਮਧੁਕੈਟਭਾਰਿਃ ਕਿਂ ਤੇ ਤਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਵੈ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨਿ ਦਦਾਨਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਨਿਰਾਮਯਤ੍ਵਮ੍
ਫਿਰ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਵਧੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ? ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਮੁਰਾਰਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਹਂ ਭੂਯੋ ऽਰ੍ਥਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਜਿਗੀषਿਤੈਵ ਯਤ੍ ਮਾਯਾ ਤਵੇਮਾਮ੍ ਇਹ ਵੇਤ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛੇ ਮਮਾਦ੍ਯ ਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼
ਫਿਰ ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਖਾ, ਕਮਲ-ਨੈਣ।'
ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰਰ੍षਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜ ਨਾਰਦਾਖ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਜੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਮ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਤੇਨਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾ ਯਥੈਵ ਸਂਤੋषਿਤੋ ਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਹਿ ਤਦ੍ਵਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਨਾਰਦ ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਵਰਂ ਚ ਦਤ੍ਤਂ ਗਤਵਾਨ੍ ਅਹਂ ਚ ਸ ਚਾਪਿ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਮ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਨਿਵਾਰਿਤੋ ਮਾਮ੍ ਅਤਿਮੂਢਭਾਵਾਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਯਥੈਵਂ ਵृਤਵਾਨ੍ ਵਰਂ ਚ
ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੂੜ੍ਹਤਾ ਕਰਕੇ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਤੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਯੋਕ੍ਤੋ ऽਮ੍ਭਸਿ ਨਾਰਦ ਤ੍ਵਂ ਮਾਯਾਂ ਹਿ ਮੇ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਂਨਿਮਗ੍ਨਃ ਤਤੋ ਨਿਮਗ੍ਨੋ ऽਮ੍ਭਸਿ ਨਾਰਦੋ ऽਸੌ ਕਨ੍ਯਾ ਬਭੌ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਸੁਸ਼ੀਲਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਹਾ: 'ਨਾਰਦ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਜਾਣੇਗਾ।' ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਤਾਂ ਯੌਵਨਾਢ੍ਯਾਮ੍ ਅਥ ਚਾਰੁਧਰ੍ਮਿਣੇ ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਨਯਾਯ ਵੈ ਦਦੌ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਣੇ ਸੋ ऽਪਿ ਤਯਾ ਸਮੇਤਃ ਸਿषੇਵ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਤੁਲਾਨ੍ ਮਹਰ੍षਿਃ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਤੁੱਲ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਤੇ ऽਸੌ ਪਿਤਰਿ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਰਮਾਯਾਤਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਹृष੍ਟਃ ਵਿਦਰ੍ਭਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪਰਿਪਾਲਯਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਪੌਤ੍ਰੈਰ੍ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਵृਤੋ ऽਭੂਤ੍
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਵਿਦਰਭ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੇਟਿਆਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਇਆ।
ਅਥਾਭਵਦ੍ ਭੂਮਿਪਤੇਃ ਸੁਧਰ੍ਮਣਃ ਕਾਸ਼ੀਸ਼੍ਵਰੇਣਾਥ ਸਮਂ ਸੁਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਂ ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਟ੍ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਸ਼੍ ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਧਰਮਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਪਿਤਰਂ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਚਾਪਿ ਸਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਮ੍ ਪੁਰਾਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਰਣਾਵਨਿਂ ਗਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਕਦਨਂ ਮਹਾਨ੍ਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਮਰ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਾਨੀ ਦੇਖ ਕੇ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਬਲੇ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤੁਰ੍ ਬਲੇ ਚ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾ ਸਾ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਲਪ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸਾ ਮਾਤਰਮ੍ ਆਰ੍ਤਰੂਪਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ ਸੁਤਾਨ੍ ਭ੍ਰਾਤृਸੁਤਾਨ੍ ਸਪੌਤ੍ਰਾਨ੍
ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰੋਈ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਭਤੀਜੇ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ।
ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਏषਾ ਪਿਤਰਂ ਚ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਮਹਾਚਿਤਿਂ ਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਯਦਾ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਹੁਤਭੁਗ੍ ਬਭੂਵ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅੱਗ ਜਲਦੀ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਚਿਤਾ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।