ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸ ਤੁ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤੁष੍ਟੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨੇ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤਿ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਖ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਅਵੈष੍ਣਵਾ ਨਰਾ ਯੇ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ ਕਿਂ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਾਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਇਹ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦ੍ਵੌ ਭੂਤਸਰ੍ਗੌ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਸੁਰਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਦੈਵਃ ਪੁਰਾ ਸृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਹੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ: ਆਸੁਰ ਤੇ ਦੈਵੀ। ਦੋਵੇਂ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬਣਾਏ ਸਨ।
ਦੈਵੀਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਤਤੋ ऽਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਆਸੁਰੀਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਾ ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਦੈਵੀ ਸੁਭਾਵ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸੁਰ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਯਯਾ ਹਤਵਿਜ੍ਞਾਨਾ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤੇ ਤੁ ਨਰਾਧਮਾਃ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਹਰਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਤੋ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਧਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੇ ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਯਾ ਗਹ੍ਵਰੀ ਮਾਯਾ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਮਹਾਮੋਹਕਰੀ ਨॄਣਾਂ ਦੁਸ੍ਤਰਾ ਚਾਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਤਾਂ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਾਮ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਔਖੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦੱਸ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਾਯਾ ਸਾ ਲੋਕਕਰ੍षਣੀ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਹਰੇਰ੍ ਮਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵਾਦ੍ ऋਤੇ
ਉਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ ਮਾਯਾਰ੍ਥੇ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਵਿਡਮ੍ਬਨਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਭਟਕਾਵਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ ਆਸੀਨ੍ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਨਗਰੇ ਕਾਮਦਮਨਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਥ ਤਨਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਆਗਨੀਧ੍ਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਮਦਮਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲਃ ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ ਪ੍ਰਜਾਨੁਰਞ੍ਜਕੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿਚ ਮਿਹਨਤੀ ਸੀ।
ਪਿਤਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਯਤ੍ਨਂ ਵਿਵਾਹਾਯ ਨ ਚੈਚ੍ਛਤ ਤਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਇਤਿ ਨੇਚ੍ਛਸੇ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ?'
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਕਿਲ ਸੁਖਮੂਲਾ ਹਿ ਦਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਚਰ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁਖ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਤਨੀ ਸੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ।
ਸ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਚ ਗੌਰਵਾਤ੍ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਸ੍ ਤਂ ਚ ਪਿਤਾ ਚੋਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਪਿਤਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਅਥਾਸੌ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਤ ਨਾਮਾਨੁਰੂਪਤਾ ਮਯਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਪਰਿਪਾਲਿਨੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਂ ਤੇ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।'
ਤਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਨੈष ਧਰ੍ਮੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਨ ਵਿਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਢੰਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਕੁਰੁ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਾ ਨਿਮਜ੍ਜ ਕੁਲਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਰਕੇ ਸਂਤਤਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਾ ਡੁਬਾ, ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਕਰਕੇ।
ਸ ਹਿ ਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਦੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਤੋ ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪੌਰਾਣੀਂ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹੇਤੁਕਮ੍ ਨਾਮਾਨੁਰੂਪਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਇਹ ਸੱਚੀ ਤੇ ਤਰਕ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਮਯਾ ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਦਾਰਸਂਯੋਗਵਿਯੋਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੋਗੇ ਹਨ।
ਤृਣਗੁਲ੍ਮਲਤਾਵਲ੍ਲੀਸਰੀਸृਪਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਰੁषਾਦ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਮਯਾ
ਘਾਹ, ਬੂਟੇ, ਲਤਾਵਾਂ, ਬੇਲਾਂ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ, ਔਰਤਾਂ, ਮਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰੂਪ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਪਾਏ ਹਨ।
ਗਣਕਿਂਨਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ ਯਕ੍ਸ਼ਗੁਹ੍ਯਕਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦਾਨਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸੁਰਾਃ
ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਗੁਪਤ ਜੰਤੂ, ਰਾਖਸ਼, ਦਾਨਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਪਾਏ ਹਨ।
ਨਦੀਸ਼੍ਵਰਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਾਤ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟਸ੍ ਤੁ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸृष੍ਟੌ ਸਂਹਾਰੇ ਚਾਪਿ ਸਂਹृਤਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਦੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਏ ਹਨ। ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਿਟਿਆ।
ਦਾਰਸਂਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਤੇਦृਙ੍ ਮੇ ਵਿਡਮ੍ਬਨਾ ਇਤਸ੍ ਤृਤੀਯੇ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਮ ਜਨ੍ਮਨਿ ਤਚ੍ ਛृਣੁ ਕਥਯਾਮਿ ਸਮਾਸੇਨ ਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸਂਭਵਮ੍
ਜੋ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣੀ। ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਤੀਜੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਤਾਤ ਨृਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਹੋਰਗਾਣਾਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਣਾਂ ਖਗਕਿਂਨਰਾਣਾਂ ਜਾਤੋ ਹਿ ਵਂਸ਼ੇ ਸੁਤਪਾ ਮਹਰ੍षਿਃ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੁਤਪਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਮਹਾਭੂਦ੍ ਅਚਲਾ ਹਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ਲੋਕਪਤੌ ਮਧੁਘ੍ਨੇ ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਤੋषਿਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਗਦਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰੀ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਧੂ ਦੇ ਵਧੇ, ਲਈ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਜਾਗੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟੋ ऽਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਰਪ੍ਰਦੋ ਮੇ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੇ ਵਰੋ ਹਿ ਯਂ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਤਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ऽਹਮ੍ ਊਚੇ ਹਰਿਮ੍ ਈਸ਼ਿਤਾਰਂ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਚੇਤ੍ ਕੇਸ਼ਵ ਤਦ੍ ਵृਣੋਮਿ ਯਾ ਸਾ ਤ੍ਵਦੀਯਾ ਪਰਮਾ ਹਿ ਮਾਯਾ ਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ऽਹਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਰੀ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਕੇਸ਼ਵ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਾਡੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ।'
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਮੇ ਮਧੁਕੈਟਭਾਰਿਃ ਕਿਂ ਤੇ ਤਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਵੈ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨਿ ਦਦਾਨਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਨਿਰਾਮਯਤ੍ਵਮ੍
ਫਿਰ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਵਧੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ? ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।'