ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਮृਗਯਾਂ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਪਦਂ ਗृਹ੍ਯ ਪੁਰੁषੈਰ੍ ਆਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਚ ਗਿਰਿਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਨ੍ਵੇषਯਨ੍ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਲੂਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਿੰਧਿਆ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਖੋਜ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਹਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਤੁ ਨਾਵਿਨ੍ਦਤ ਚ ਤਨ੍ਮਣਿਮ੍ ਅਥ ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਤਾਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮਣੀ ਮਿਲੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਦਿੱਸਿਆ।
ऋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨਿਹਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਪਦੈਰ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤੁ ਸੂਚਿਤਃ ਪਦੈਸ੍ ਤੈਰ੍ ਅਨ੍ਵਿਯਾਯਾਥ ਗੁਹਾਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਾਧਵਃ
ਉਹ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਭਾਲੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਮਿਲ ਗਿਆ; ਭਾਲੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਕੇ ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ऋਕ੍ਸ਼ਬਿਲੇ ਵਾਣੀਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪ੍ਰਮਦੇਰਿਤਾਮ੍ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਕੁਮਾਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਸੁਤਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਪਾਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ।
ਕ੍ਰੀਡਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਣਿਨਾ ਮਾ ਰੋਦੀਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥੇਰਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਰੋ ਨਾ।'
ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਮ੍ ਅਵਧੀਤ੍ ਸਿਂਹੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਹਤਃ ਸੁਕੁਮਾਰਕ ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ ਤਵ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ
'ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਰੋ ਨਾ; ਇਹ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਤੇਰੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਏਵ ਬਿਲਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਦ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਬਿਲਮ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸਿੱਧਾ ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰੇ ਯਦੂਂਲ੍ ਲਾਙ੍ਗਲਿਨਾ ਸਹ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾ ਬਿਲਸ੍ਥਂ ਤੁ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ, ਹਲ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ ਤੁ ਬਿਲੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਸਹ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮ੍ ਏਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਿਵਸਾਨ੍ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਇਕੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ऽਥ ਬਿਲੇ ਕृष੍ਣੇ ਬਲਦੇਵਪੁਰਃਸਰਾਃ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਹਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਗਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਲੇਭੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਯ ਸਂਮਤਾਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਮਣਿਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹਾਤ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਅਨੁਨੀਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਚ ਤਤੋ ਬਿਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਨਾ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਉਪਾਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ ਵਿਨੀਤੈਃ ਪੁਰਃਸਰੈਃ ਏਵਂ ਸ ਮਣਿਮ੍ ਆਹृਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਨਮ੍ਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ।
ਦਦੌ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਤਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਸਂਸਦਿ ਏਵਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਕृष੍ਣੇਨਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਾਲ ਮਿਤਰਾਂ ਦੇ ਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਨੇ ਮਣੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼ੋਧਿਤਃ ਪਾਪਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਦਸ਼ ਤ੍ਵ੍ ਆਸਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਸਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਦਸ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਖ੍ਯਾਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਰਯਸ੍ ਤੇषਾਂ ਭਗਂਕਾਰਸ੍ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਵੀਰੋ ਵਾਤਪਤਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਸੁਮੇਧਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ: ਭਗੰਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵੀਰ, ਵਾਤਪਤੀ, ਤੇ ਵਸੁਮੇਧ ਵੀ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵੈ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮੋਤ੍ਤਮਾ ਤਾਸਾਂ ਵ੍ਰਤਿਨੀ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਵੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਓ; ਸਤਯਭਾਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਵਚਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਿਨੀ ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਤਾਂ ਦਦੌ ਸਭਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਙ੍ਗਕਾਰਿਸ੍ ਤੁ ਨਾਵੇਯਸ਼੍ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਭਾਖਸ਼ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਭੰਗਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਾਵੇਯ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਵਡੇ ਮਾਣਯੋਗ ਪੁਰਖ ਸਨ।
ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਰੂਪਸਂਪਦਾ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਥ ਜਜ੍ਞੇ ऽਥ ਵृष੍ਣਿਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਾਜਿਤਃ
ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ: ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਾਜਿਤ।
ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਤਨਯੌ ਵृष੍ਣੇਃ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਕਸ੍ ਤਥਾ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਿਨ੍ਦਤ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਸ਼ਵਫਲਕ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕ; ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਗਾਃ ਸਦਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ ਅਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਗਾਂਦੀਨੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ; ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ-ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਥ ਮਹਾਭਾਗੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵਿਪੁਲਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਉਪਮਦ੍ਗੁਸ੍ ਤਥਾ ਮਦ੍ਗੁਰ੍ ਮੁਦਰਸ਼੍ ਚਾਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅਕਰੂਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹਥੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਪਮਦਗੁ, ਮਦਗੁ, ਮੁਦਰ ਤੇ ਅਰੀਮਰਦਨ ਵੀ ਜਨਮੇ।
ਆਰਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸ੍ ਤਥੋਪੇਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ ਚਾਰਿਮੇਜਯਃ ਧਰ੍ਮਭृਚ੍ ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾ ਚ ਗृਧ੍ਰਭੋਜਾਨ੍ਧਕਸ੍ ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਿਕਸ਼ੇਪ, ਉਪੇਖਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ, ਅਰੀਮੇਜਯ, ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਧਰਮ, ਗ੍ਰਿਧਰਭੋਜ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਵੀ ਜਨਮੇ।
ਆਵਾਹਪ੍ਰਤਿਵਾਹੌ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਕਨ੍ਯਾ ਚਾਸ੍ਯ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਆਵਾਹ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਹ, ਸੁੰਦਰਿ — ਜੋ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਸੀ — ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਵਸੁੰਧਰਾ ਵੀ।
ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਮਨੋਹਰਾ ਅਕ੍ਰੂਰੇਣੋਗ੍ਰਸੇਨਾਯਾਂ ਸੁਤੌ ਵੈ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨੌ
ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ, ਜੋ ਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਨ।
ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ ਚੋਪਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦੇਵਵਰ੍ਚਸੌ ਚਿਤ੍ਰਕਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪृਥੁਰ੍ ਵਿਪृਥੁਰ੍ ਏਵ ਚ
ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਪਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਨਮੇ; ਚਿਤ੍ਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਥੂ ਹੋਏ।
ਅਸ਼੍ਵਗ੍ਰੀਵੋ ऽਸ਼੍ਵਬਾਹੁਸ਼੍ ਚ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕਗਵੇषਣੌ ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਸ਼੍ ਚ ਸੁਤਾ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਦ੍ ਏਵ ਚ
ਅਸ਼ਵਗਰੀਵ, ਅਸ਼ਵਬਾਹੁ, ਸੁਪਾਰਸ਼ਵਕਗਵੇਸ਼ਣ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ — ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਸੁਬਾਹੁਰ੍ ਬਹੁਬਾਹੁਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਠਾਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਇਮਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਮੁਦਾਹृਤਾਮ੍
ਸੁਬਾਹੁ ਤੇ ਬਹੁਬਾਹੁ, ਸ਼ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸ਼ਰਵਣਾ — ਇਹ ਦੋਨੋ ਨਾਰੀਆਂ ਸਨ; ਜੋ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਇਹ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਏ—
ਵੇਦ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਾਪਾਸ੍ ਤਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠੇ ਸ਼ਾਪ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦੇ।