ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੌ ਭਵੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ ਤਨ੍ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਮਤੇ ਤਪਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਕਿਹੜੀ ਤਪਸਿਆ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ਯਥਾ ਕृष੍ਣੇ ਭਵੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਹਾਫਲਾ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਘੋਰੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹੇ ਮਹਾਮੋਹਕਰੇ ਨॄਣਾਂ ਨਾਨਾਦੁਃਖਸ਼ਤਾਕੁਲੇ
ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕਥਂਚਿਲ੍ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਦੇਹੀ ਮਾਨੁष੍ਯਕਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ, ਕੋਈ ਜੀਵ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਵਿਵੇਕਿਤਾ ਵਿਵੇਕਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਗ੍ਰਹਃ
ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਵਿਵੇਕ ਆਉਣਾ; ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੁਂਸਾਂ ਨ ਭਵੇਜ੍ ਜਨ੍ਮ ਸਂਚਿਤਮ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਜਾਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਜਗਨ੍ਮਯੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸੰਚਿਤ ਕਰਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਦੀ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕृष੍ਣੇ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਅਨ੍ਯਦੇਵੇषੁ ਯਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਜਨੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਰਮ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਸ ਕਰੋਤਿ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਚਾਗ੍ਨੇਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਤੁष੍ਟੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਉਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਅੱਗ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤਿ ਸ਼ਂਕਰੇ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ; ਜਦ ਸੂਰਜ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸ ਤੁ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤੁष੍ਟੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨੇ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤਿ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਖ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਅਵੈष੍ਣਵਾ ਨਰਾ ਯੇ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ ਕਿਂ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਾਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਇਹ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦ੍ਵੌ ਭੂਤਸਰ੍ਗੌ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਸੁਰਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਦੈਵਃ ਪੁਰਾ ਸृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਹੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ: ਆਸੁਰ ਤੇ ਦੈਵੀ। ਦੋਵੇਂ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬਣਾਏ ਸਨ।
ਦੈਵੀਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਤਤੋ ऽਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਆਸੁਰੀਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਾ ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਦੈਵੀ ਸੁਭਾਵ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸੁਰ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਯਯਾ ਹਤਵਿਜ੍ਞਾਨਾ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤੇ ਤੁ ਨਰਾਧਮਾਃ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਹਰਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਤੋ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਧਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੇ ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਯਾ ਗਹ੍ਵਰੀ ਮਾਯਾ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਮਹਾਮੋਹਕਰੀ ਨॄਣਾਂ ਦੁਸ੍ਤਰਾ ਚਾਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਤਾਂ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਾਮ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਔਖੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦੱਸ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਾਯਾ ਸਾ ਲੋਕਕਰ੍षਣੀ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਹਰੇਰ੍ ਮਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵਾਦ੍ ऋਤੇ
ਉਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ ਮਾਯਾਰ੍ਥੇ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਵਿਡਮ੍ਬਨਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਭਟਕਾਵਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ ਆਸੀਨ੍ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਨਗਰੇ ਕਾਮਦਮਨਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਥ ਤਨਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਆਗਨੀਧ੍ਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਮਦਮਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲਃ ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ ਪ੍ਰਜਾਨੁਰਞ੍ਜਕੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿਚ ਮਿਹਨਤੀ ਸੀ।
ਪਿਤਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਯਤ੍ਨਂ ਵਿਵਾਹਾਯ ਨ ਚੈਚ੍ਛਤ ਤਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਇਤਿ ਨੇਚ੍ਛਸੇ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ?'
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਕਿਲ ਸੁਖਮੂਲਾ ਹਿ ਦਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਚਰ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁਖ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਤਨੀ ਸੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ।
ਸ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਚ ਗੌਰਵਾਤ੍ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਸ੍ ਤਂ ਚ ਪਿਤਾ ਚੋਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਪਿਤਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਅਥਾਸੌ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਤ ਨਾਮਾਨੁਰੂਪਤਾ ਮਯਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਪਰਿਪਾਲਿਨੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਂ ਤੇ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।'
ਤਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਨੈष ਧਰ੍ਮੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਨ ਵਿਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਢੰਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਕੁਰੁ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਾ ਨਿਮਜ੍ਜ ਕੁਲਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਰਕੇ ਸਂਤਤਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਾ ਡੁਬਾ, ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਕਰਕੇ।
ਸ ਹਿ ਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਦੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਤੋ ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪੌਰਾਣੀਂ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹੇਤੁਕਮ੍ ਨਾਮਾਨੁਰੂਪਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਇਹ ਸੱਚੀ ਤੇ ਤਰਕ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।