ਸ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਨਿਯਮੋ ਹਿ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।”
ਪੁਰਤਃ ਸਿਦ੍ਧਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ਕਟਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
“ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਥ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਪਛਾਣ ਲਈ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।”
ਸਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨਿਯਮੋ ਭਦ੍ਰ ਕृਤਃ ਕਾष੍ਠਮਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਸੌ ਕਾष੍ਠਮਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਚਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਤੇਰਾ ਵਰਤ ਲੱਕੜ ਦੇ ਰਥ ਲਈ ਸੀ; ਇਹ ਲੱਕੜ ਦਾ ਨਹੀਂ—ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਖਾ ਲੈ।”
ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨ ਮਯਾ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼ੇषਣਮ੍ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ऽਥ ਨਿਯਮਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਨੈਵ ਮੇ ਕृਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ; ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸਿਰਫ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।”
ਤਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਤਨ੍ਵੀ ਨ ਚੇਦ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਗृਹਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਕੁਟੁਮ੍ਬਂ ਤਵ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਂਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਘਰ ਲੈ ਜਾ; ਤੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਵੇਗਾ।”
ਸ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਸੁਦਤਿ ਨ ਤਾਵਦ੍ ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਇਹਾਯਾਤਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਾ ਗੁਣੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਤੂੰ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹਨ।”
ਸਾ ਮਯਾ ਮਦਨਾਰ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ ਤਯਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
“ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੜਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ’, ਤੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਰੁਕਾਂਗਾ।’”
ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਗਤਾਯਾਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਚ ਮਮ ਸਤ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਗਮਾਯ ਧृਤਵ੍ਰਤੇ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਸ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਹਾ, ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਵਰਤ ਨਿਭਾਇਆ—
ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਗੰਭੀਰ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਧੁ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵ੍ਰਤਂ ਨਿष੍ਠਿਤਚੇਤਸਾ ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਂ ਹਠਾਦ੍ ਏਵ ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਾ
“ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ।”
ਅਹਮ੍ ਏਵੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਵਾਨ੍ ਭਵਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ऋषਿਃ
“ਮੈਂ ਹੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਸੀ; ਤੂੰ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸੱਚੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਕਲਿਆ।”
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੂਕਰਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਰੂਪਤੀਰ੍ਥੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
“ਤੂੰ ਸ਼ੂਕਰਵੋਦੇਸ਼ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ, ਜੋ ਰੂਪ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਸਫਲਤਾ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।”
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਮ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਾ ਜਗਾਮੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ ਚ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰੂਪਤੀਰ੍ਥਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ, ਤੇ ਸਤ੍ਯਤਪਾ, ਜੋ ਸਚਾਈ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਰੂਪਤੀਰਥ ਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਧृਕ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ ਦੇਹੋਤ੍ਸਰ੍ਗੇ ਜਗਾਮਾਸੌ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਲੋਕਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ ਬਭੂਵ ਸੁਕੁਲੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਰਞ੍ਜਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੌ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਸ ਯਜ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਯਯੌ ਸ਼ੌਕਰਵਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਯਜਮਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜ ਆਪਣਿਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ੌਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰੂਪਤੀਰ੍ਥੇ ਮृਤੋ ਭੂਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ ਚ੍ਯੁਤਃ
ਰੂਪਤੀਰਥ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਕਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ, ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੌ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਪੁਰਵਰੇ ਬੁਧਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਚੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਗਮਾਯ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਬੁਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਜਨਮਿਆ; ਉਥੇ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਉਸਦਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇ ਸ ਹਿ ਰੂਪਸਂਜ੍ਞੇ ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਚਾਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਭੋਗਾਨ੍ ਅਥ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਏਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ, ਸਤ੍ਯਤਪਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਉਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਫਲਂ ਗੀਤਿਕਾਯਾ ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸੁਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯੇਨ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਗਤੋ ऽਸੌ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤੀ ਵਿਚ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੌ ਭਵੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ ਤਨ੍ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਮਤੇ ਤਪਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਕਿਹੜੀ ਤਪਸਿਆ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ਯਥਾ ਕृष੍ਣੇ ਭਵੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਹਾਫਲਾ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਘੋਰੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹੇ ਮਹਾਮੋਹਕਰੇ ਨॄਣਾਂ ਨਾਨਾਦੁਃਖਸ਼ਤਾਕੁਲੇ
ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕਥਂਚਿਲ੍ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਦੇਹੀ ਮਾਨੁष੍ਯਕਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ, ਕੋਈ ਜੀਵ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਵਿਵੇਕਿਤਾ ਵਿਵੇਕਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਗ੍ਰਹਃ
ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਵਿਵੇਕ ਆਉਣਾ; ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੁਂਸਾਂ ਨ ਭਵੇਜ੍ ਜਨ੍ਮ ਸਂਚਿਤਮ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਜਾਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਜਗਨ੍ਮਯੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸੰਚਿਤ ਕਰਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਦੀ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕृष੍ਣੇ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਅਨ੍ਯਦੇਵੇषੁ ਯਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਜਨੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਰਮ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਸ ਕਰੋਤਿ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਚਾਗ੍ਨੇਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਤੁष੍ਟੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਉਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਅੱਗ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤਿ ਸ਼ਂਕਰੇ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ; ਜਦ ਸੂਰਜ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।