ਕਿਮ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਇਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ? ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆਖ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖ।'
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।'
ਤਂ ਪ੍ਰਾਹਾਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਯਮਸ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਮ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਨਿਯਮ 'ਤੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।'
ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਾਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਹ ਮਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾਯਾਤਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਕृਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰੁਕਿਆ ਹਾਂ।' ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ; ਕੇਵਲ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਸਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਨਿਰਾਹਾਰਂ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਯੁਤਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਵਪੁਸ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਚਕਾਰ ਨਦੀਤੀਰੇ ਸ਼ਕਟਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਵृਤਮ੍ ਘृਤੇਨ ਮਧੁਨਾ ਚੈਵ ਨਦੀਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀਂ ਗਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਭਰ ਕੇ, ਮੱਛੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਪੇਟ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਥ ਭੂਮੌ ਵਸਨ੍ਤੀ ਸ਼ਕਟਂ ਚ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਹ ਸੁਲੋਚਨਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਯਾ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਚੀਰ੍ਣਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜ
“ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।”
ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਲੋਕੇ ਦੀਯਤੇ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਵृਤਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਕਣ੍ਠਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਧੁ ਭਦ੍ਰੇ ਸਮੀਰਯ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਇਹ ਸਮਝਾਓ।”
ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕਟੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਿष੍ਟਸਂਯੁਤਃ ਇਮਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਣਂ ਤਰ੍ਪਯ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਥ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਤਰਪਾਓ—ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ।”
ਸ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਨਿਯਮੋ ਹਿ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।”
ਪੁਰਤਃ ਸਿਦ੍ਧਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ਕਟਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
“ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਥ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਪਛਾਣ ਲਈ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।”
ਸਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨਿਯਮੋ ਭਦ੍ਰ ਕृਤਃ ਕਾष੍ਠਮਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਸੌ ਕਾष੍ਠਮਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਚਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਤੇਰਾ ਵਰਤ ਲੱਕੜ ਦੇ ਰਥ ਲਈ ਸੀ; ਇਹ ਲੱਕੜ ਦਾ ਨਹੀਂ—ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਖਾ ਲੈ।”
ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨ ਮਯਾ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼ੇषਣਮ੍ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ऽਥ ਨਿਯਮਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਨੈਵ ਮੇ ਕृਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ; ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸਿਰਫ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।”
ਤਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਤਨ੍ਵੀ ਨ ਚੇਦ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਗृਹਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਕੁਟੁਮ੍ਬਂ ਤਵ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਂਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਘਰ ਲੈ ਜਾ; ਤੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਵੇਗਾ।”
ਸ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਸੁਦਤਿ ਨ ਤਾਵਦ੍ ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਇਹਾਯਾਤਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਾ ਗੁਣੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਤੂੰ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹਨ।”
ਸਾ ਮਯਾ ਮਦਨਾਰ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ ਤਯਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
“ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੜਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ’, ਤੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਰੁਕਾਂਗਾ।’”
ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਗਤਾਯਾਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਚ ਮਮ ਸਤ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਗਮਾਯ ਧृਤਵ੍ਰਤੇ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਸ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਹਾ, ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਵਰਤ ਨਿਭਾਇਆ—
ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਗੰਭੀਰ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਧੁ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵ੍ਰਤਂ ਨਿष੍ਠਿਤਚੇਤਸਾ ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਂ ਹਠਾਦ੍ ਏਵ ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਾ
“ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ।”
ਅਹਮ੍ ਏਵੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਵਾਨ੍ ਭਵਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ऋषਿਃ
“ਮੈਂ ਹੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਸੀ; ਤੂੰ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸੱਚੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਕਲਿਆ।”
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੂਕਰਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਰੂਪਤੀਰ੍ਥੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
“ਤੂੰ ਸ਼ੂਕਰਵੋਦੇਸ਼ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ, ਜੋ ਰੂਪ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਸਫਲਤਾ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।”
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਮ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਾ ਜਗਾਮੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ ਚ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰੂਪਤੀਰ੍ਥਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ, ਤੇ ਸਤ੍ਯਤਪਾ, ਜੋ ਸਚਾਈ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਰੂਪਤੀਰਥ ਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਧृਕ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ ਦੇਹੋਤ੍ਸਰ੍ਗੇ ਜਗਾਮਾਸੌ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਲੋਕਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ ਬਭੂਵ ਸੁਕੁਲੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਰਞ੍ਜਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੌ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਸ ਯਜ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਯਯੌ ਸ਼ੌਕਰਵਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਯਜਮਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜ ਆਪਣਿਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ੌਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰੂਪਤੀਰ੍ਥੇ ਮृਤੋ ਭੂਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ ਚ੍ਯੁਤਃ
ਰੂਪਤੀਰਥ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਕਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ, ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੌ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਪੁਰਵਰੇ ਬੁਧਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਚੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਗਮਾਯ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਬੁਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਜਨਮਿਆ; ਉਥੇ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਉਸਦਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇ ਸ ਹਿ ਰੂਪਸਂਜ੍ਞੇ ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਚਾਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਭੋਗਾਨ੍ ਅਥ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਏਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ, ਸਤ੍ਯਤਪਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਉਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਫਲਂ ਗੀਤਿਕਾਯਾ ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸੁਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯੇਨ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਗਤੋ ऽਸੌ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤੀ ਵਿਚ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।