ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਵਰਃ ਸਾ ਚ ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਨਿਯਮਂ ਕਂਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਕਰੋਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਫਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਲੈ ਲਵੇ।'
ਯੇਨਾਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਿਦ੍ਧ ਤਂ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਵਚੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਮੂਰ੍ਖਦ੍ਵਿਜਾਯ ਤੁ
‘ਜਿਸ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ’—ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆਈ।
ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਤੁ ਸੋ ऽਪੀਮਂ ਨਿਯਮਂ ਜਗੌ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਸਿਦ੍ਧਪੁਰੁष ਨਿਯਮੋ ऽਯਂ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਸਫਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਉਚਾਰਿਆ: 'ਸਫਲ ਪੁਰਖ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਸ਼ਕਟਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਈਰਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍ ਅਥ
'ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਕਟਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਫਲ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਾਸੌ ਸ਼ਕਟਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਾਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਹ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸੌ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਯਾ
ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਕਟਾ ਫਲ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।' ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਸਫਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਨਿਯਮਗ੍ਰਹਣਾਦ੍ ਏਵ ਮੂਰ੍ਖੋ ਮਾਮ੍ ਉਪਹਾਸਕਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਸਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਜਾ
'ਨਿਯਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੂਰਖ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਈ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਧੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਵਿਚਚਾਰਾਸੌ ਕਾਮਚਾਰੀ ਮਹੀਤਲਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵਰਾਰੋਹਾ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਫਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀਜਲੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਧਰਾ ਅਥਾਸਾਵ੍ ਅਪਿ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ ਤੁ ਨਦੀਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀਂ ਮੁਨੇ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮਤਸਯੋਦਰੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਈ; ਤੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਵੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮਤਸਯੋਦਰੀ ਨਦੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮਾਥ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਸ੍ਨਾਯਮਾਨਾਮ੍ ਅਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਵृਧੇ ऽਥਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਕृਦ੍ ਦृਢਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਵੇਖਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਚਕਾਰ ਮੂਰ੍ਖਸ਼੍ ਚੇष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਵਿਵੇਦੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਂ ਮੂਰ੍ਖਂ ਸਿਦ੍ਧਗਦਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍ ਆਹ ਤਮ੍
ਮੂਰਖ ਨੇ ਹਲਚਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਸਫਲ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਇਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ? ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆਖ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖ।'
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।'
ਤਂ ਪ੍ਰਾਹਾਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਯਮਸ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਮ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਨਿਯਮ 'ਤੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।'
ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਾਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਹ ਮਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾਯਾਤਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਕृਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰੁਕਿਆ ਹਾਂ।' ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ; ਕੇਵਲ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਸਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਨਿਰਾਹਾਰਂ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਯੁਤਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਵਪੁਸ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਚਕਾਰ ਨਦੀਤੀਰੇ ਸ਼ਕਟਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਵृਤਮ੍ ਘृਤੇਨ ਮਧੁਨਾ ਚੈਵ ਨਦੀਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀਂ ਗਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਭਰ ਕੇ, ਮੱਛੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਪੇਟ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਥ ਭੂਮੌ ਵਸਨ੍ਤੀ ਸ਼ਕਟਂ ਚ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਹ ਸੁਲੋਚਨਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਯਾ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਚੀਰ੍ਣਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜ
“ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।”
ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਲੋਕੇ ਦੀਯਤੇ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਵृਤਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਕਣ੍ਠਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਧੁ ਭਦ੍ਰੇ ਸਮੀਰਯ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਇਹ ਸਮਝਾਓ।”
ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕਟੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਿष੍ਟਸਂਯੁਤਃ ਇਮਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਣਂ ਤਰ੍ਪਯ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਥ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਤਰਪਾਓ—ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ।”
ਸ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਨਿਯਮੋ ਹਿ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।”
ਪੁਰਤਃ ਸਿਦ੍ਧਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ਕਟਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
“ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਥ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਪਛਾਣ ਲਈ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।”
ਸਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨਿਯਮੋ ਭਦ੍ਰ ਕृਤਃ ਕਾष੍ਠਮਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਸੌ ਕਾष੍ਠਮਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਚਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਤੇਰਾ ਵਰਤ ਲੱਕੜ ਦੇ ਰਥ ਲਈ ਸੀ; ਇਹ ਲੱਕੜ ਦਾ ਨਹੀਂ—ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਖਾ ਲੈ।”
ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨ ਮਯਾ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼ੇषਣਮ੍ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ऽਥ ਨਿਯਮਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਨੈਵ ਮੇ ਕृਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ; ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸਿਰਫ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।”
ਤਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਤਨ੍ਵੀ ਨ ਚੇਦ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਗृਹਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਕੁਟੁਮ੍ਬਂ ਤਵ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਂਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਘਰ ਲੈ ਜਾ; ਤੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਵੇਗਾ।”
ਸ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਸੁਦਤਿ ਨ ਤਾਵਦ੍ ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਇਹਾਯਾਤਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਾ ਗੁਣੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਤੂੰ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹਨ।”
ਸਾ ਮਯਾ ਮਦਨਾਰ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ ਤਯਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
“ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੜਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ’, ਤੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਰੁਕਾਂਗਾ।’”
ਮਾਸਮਾਤ੍ਰਂ ਗਤਾਯਾਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਚ ਮਮ ਸਤ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਗਮਾਯ ਧृਤਵ੍ਰਤੇ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਸ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਹਾ, ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਵਰਤ ਨਿਭਾਇਆ—
ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਗੰਭੀਰ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਧੁ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵ੍ਰਤਂ ਨਿष੍ਠਿਤਚੇਤਸਾ ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਂ ਹਠਾਦ੍ ਏਵ ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਾ
“ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ।”