ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮੂਰ੍ਖੋ ऽਸੌ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਨਾਰਾਯਣੋਰੁਪ੍ਰਭਵਾਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਮੂਰਖ ਨੇ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਤੂੰ ਤ੍ਰੈਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ?'
ਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਤਮ੍ ਆਹ ਤਾਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਮਰਧਾਰਿਣੀਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯਾਭਰਣਂ ਮੁਖ੍ਯਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਸਾਧੁਸਂਭਵਾਮ੍
ਸਿਧ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਚਮਰ ਫੜਦੀ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਿੰਗਾਰ, ਸਾਧੂਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ।'
ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਉਵਾਚਾਥ ऋਜੁਮਾਰ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਤਨ੍ ਮਿਤ੍ਰ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਭਵਤਾਦਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੋਸਤ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਲਿਆ।'
ਕਥਨੀਯਾ ਯਚ੍ ਚ ਸਾ ਤੇ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਕਹੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਸਿਧ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਯਯੌ ਮੇਰੁਪृष੍ਠਂ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯਦ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਤੁ
ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਗਿਆ; ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ।
ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਵਰਂ ਨਾਹਂ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਜਾਨਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤੇ ਨ ਚੇਤਸਿ ਮਮ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸੋ ऽਪਿ ਕਾਲੇਨ ਬਹੁਨਾ ਪੁਨਃ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯਯੌ ਸਿਦ੍ਧੋ ਦृष੍ਟੋ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਵਾਰਾਣਸੀ ਆਇਆ; ਉਹ ਜੋ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੂਰਖ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟਃ ਪृष੍ਟਃ ਕਿਲ ਭੂਯਃ ਕਿਮ੍ ਆਹੋਰੁਭਵਾ ਤਵ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?' ਸਫਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।'
ਸਿਦ੍ਧਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਭਿਨ੍ਨੌष੍ਠਸਂਪੁਟਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਥਂ ਵੇਤ੍ਸੀਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਾਚ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯੋਰ੍ਵਸ਼ੀ
ਸਫਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ?'—ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਬਾਢਮ੍ ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨਾਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ,’ ਕਹਿ ਕੇ ਸਫਲ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਵਰਃ ਸਾ ਚ ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਨਿਯਮਂ ਕਂਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਕਰੋਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਫਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਲੈ ਲਵੇ।'
ਯੇਨਾਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਿਦ੍ਧ ਤਂ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਵਚੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਮੂਰ੍ਖਦ੍ਵਿਜਾਯ ਤੁ
‘ਜਿਸ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ’—ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆਈ।
ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਤੁ ਸੋ ऽਪੀਮਂ ਨਿਯਮਂ ਜਗੌ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਸਿਦ੍ਧਪੁਰੁष ਨਿਯਮੋ ऽਯਂ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਸਫਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਉਚਾਰਿਆ: 'ਸਫਲ ਪੁਰਖ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਸ਼ਕਟਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਈਰਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍ ਅਥ
'ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਕਟਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਫਲ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਾਸੌ ਸ਼ਕਟਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਾਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਹ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸੌ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਯਾ
ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਕਟਾ ਫਲ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।' ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਸਫਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਨਿਯਮਗ੍ਰਹਣਾਦ੍ ਏਵ ਮੂਰ੍ਖੋ ਮਾਮ੍ ਉਪਹਾਸਕਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਸਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਜਾ
'ਨਿਯਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੂਰਖ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਈ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਧੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਵਿਚਚਾਰਾਸੌ ਕਾਮਚਾਰੀ ਮਹੀਤਲਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵਰਾਰੋਹਾ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਫਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀਜਲੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਧਰਾ ਅਥਾਸਾਵ੍ ਅਪਿ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ ਤੁ ਨਦੀਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀਂ ਮੁਨੇ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮਤਸਯੋਦਰੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਈ; ਤੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਵੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮਤਸਯੋਦਰੀ ਨਦੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮਾਥ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਸ੍ਨਾਯਮਾਨਾਮ੍ ਅਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਵृਧੇ ऽਥਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਕृਦ੍ ਦृਢਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਵੇਖਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਚਕਾਰ ਮੂਰ੍ਖਸ਼੍ ਚੇष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਵਿਵੇਦੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਂ ਮੂਰ੍ਖਂ ਸਿਦ੍ਧਗਦਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍ ਆਹ ਤਮ੍
ਮੂਰਖ ਨੇ ਹਲਚਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਸਫਲ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਇਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ? ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆਖ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖ।'
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।'
ਤਂ ਪ੍ਰਾਹਾਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਯਮਸ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਮ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਨਿਯਮ 'ਤੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।'
ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਾਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਹ ਮਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾਯਾਤਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਕृਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰੁਕਿਆ ਹਾਂ।' ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ; ਕੇਵਲ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਸਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਨਿਰਾਹਾਰਂ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਯੁਤਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਵਪੁਸ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਚਕਾਰ ਨਦੀਤੀਰੇ ਸ਼ਕਟਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਵृਤਮ੍ ਘृਤੇਨ ਮਧੁਨਾ ਚੈਵ ਨਦੀਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀਂ ਗਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਭਰ ਕੇ, ਮੱਛੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਪੇਟ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਥ ਭੂਮੌ ਵਸਨ੍ਤੀ ਸ਼ਕਟਂ ਚ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਹ ਸੁਲੋਚਨਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਯਾ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਚੀਰ੍ਣਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜ
“ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।”
ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਲੋਕੇ ਦੀਯਤੇ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਵृਤਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਕਣ੍ਠਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਧੁ ਭਦ੍ਰੇ ਸਮੀਰਯ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਇਹ ਸਮਝਾਓ।”
ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕਟੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਿष੍ਟਸਂਯੁਤਃ ਇਮਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਣਂ ਤਰ੍ਪਯ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਥ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਤਰਪਾਓ—ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ।”