ਕੋਕਾਮੁਖਾਤ੍ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ ਵੈ ਸ੍ਕਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਯਯੌ ਧਾਰਾਚਕ੍ਰੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਕੋਕਾਮੁਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੱਕ, ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਧਾਰਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਦ੍ਰਿਵਰਮ੍ ਆਗਮ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮ੍ ਉਚ੍ਚਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਮ੍ ਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਸਸਾਦ ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਪ੍ਰਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਾਪਹਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਤੁ ਚਾਣ੍ਡਾਲਵਂਸ਼ਜਃ ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤੀਰ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਚੰਡਾਲ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਭਵਦ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਂਯਤਵਾਙ੍ਮਨਾਃ ਯਤਕਾਯਸ਼੍ ਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਭਿਕਖੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਗੋषੁ ਨਗਰਾਦ੍ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਾਸੁ ਤਸ੍ਕਰੈਃ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਵਧੂਤਾ ਰਜਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨਾਥ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਣਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਚੋਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਿਕਖੂ ਦੀ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਨਾਲ ਉਠੀ ਧੂੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਰਜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੇਨਾਧਰ੍ਮਦੋषੇਣ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਆਗਤਃ ਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ ਮृਤੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟੇ
ਉਸ ਅਧਰਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਡਾਲੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਪਾਪ ਪ੍ਰਮੋਚਨ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ऽਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਰੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਵਸਤੋ ऽਬ੍ਦੈਸ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧਪੂਰੁषਃ
ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਪਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੋ; ਉਥੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਰੂਪਰੂਪੀ ਬਭ੍ਰਾਮ ਯੋਗਮਾਲਾਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋਪਹਾਸਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਭ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਯੋਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਿਦ੍ਧਪੁਰੁषਂ ਕੁਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਮ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਿਧ ਪੁਰਖਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦ੍ ਉਪਾਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ 'ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ', ਤੇ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮੂਰ੍ਖੋ ऽਸੌ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਨਾਰਾਯਣੋਰੁਪ੍ਰਭਵਾਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਮੂਰਖ ਨੇ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਤੂੰ ਤ੍ਰੈਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ?'
ਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਤਮ੍ ਆਹ ਤਾਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਮਰਧਾਰਿਣੀਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯਾਭਰਣਂ ਮੁਖ੍ਯਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਸਾਧੁਸਂਭਵਾਮ੍
ਸਿਧ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਚਮਰ ਫੜਦੀ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਿੰਗਾਰ, ਸਾਧੂਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ।'
ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਉਵਾਚਾਥ ऋਜੁਮਾਰ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਤਨ੍ ਮਿਤ੍ਰ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਭਵਤਾਦਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੋਸਤ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਲਿਆ।'
ਕਥਨੀਯਾ ਯਚ੍ ਚ ਸਾ ਤੇ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਕਹੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਸਿਧ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਯਯੌ ਮੇਰੁਪृष੍ਠਂ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯਦ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਤੁ
ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਗਿਆ; ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ।
ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਵਰਂ ਨਾਹਂ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਜਾਨਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤੇ ਨ ਚੇਤਸਿ ਮਮ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸੋ ऽਪਿ ਕਾਲੇਨ ਬਹੁਨਾ ਪੁਨਃ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯਯੌ ਸਿਦ੍ਧੋ ਦृष੍ਟੋ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਵਾਰਾਣਸੀ ਆਇਆ; ਉਹ ਜੋ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੂਰਖ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟਃ ਪृष੍ਟਃ ਕਿਲ ਭੂਯਃ ਕਿਮ੍ ਆਹੋਰੁਭਵਾ ਤਵ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?' ਸਫਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।'
ਸਿਦ੍ਧਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਭਿਨ੍ਨੌष੍ਠਸਂਪੁਟਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਥਂ ਵੇਤ੍ਸੀਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਾਚ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯੋਰ੍ਵਸ਼ੀ
ਸਫਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ?'—ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਬਾਢਮ੍ ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨਾਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ,’ ਕਹਿ ਕੇ ਸਫਲ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਵਰਃ ਸਾ ਚ ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਨਿਯਮਂ ਕਂਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਕਰੋਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਫਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਲੈ ਲਵੇ।'
ਯੇਨਾਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਿਦ੍ਧ ਤਂ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਵਚੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਮੂਰ੍ਖਦ੍ਵਿਜਾਯ ਤੁ
‘ਜਿਸ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ’—ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆਈ।
ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਤੁ ਸੋ ऽਪੀਮਂ ਨਿਯਮਂ ਜਗੌ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਸਿਦ੍ਧਪੁਰੁष ਨਿਯਮੋ ऽਯਂ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਸਫਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਉਚਾਰਿਆ: 'ਸਫਲ ਪੁਰਖ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਸ਼ਕਟਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਈਰਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍ ਅਥ
'ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਕਟਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਫਲ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਾਸੌ ਸ਼ਕਟਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਾਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਹ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸੌ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਯਾ
ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਕਟਾ ਫਲ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।' ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਸਫਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਨਿਯਮਗ੍ਰਹਣਾਦ੍ ਏਵ ਮੂਰ੍ਖੋ ਮਾਮ੍ ਉਪਹਾਸਕਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਸਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਜਾ
'ਨਿਯਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੂਰਖ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਈ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਧੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਵਿਚਚਾਰਾਸੌ ਕਾਮਚਾਰੀ ਮਹੀਤਲਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵਰਾਰੋਹਾ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਫਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀਜਲੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਧਰਾ ਅਥਾਸਾਵ੍ ਅਪਿ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ ਤੁ ਨਦੀਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀਂ ਮੁਨੇ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮਤਸਯੋਦਰੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਈ; ਤੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਵੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮਤਸਯੋਦਰੀ ਨਦੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮਾਥ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਸ੍ਨਾਯਮਾਨਾਮ੍ ਅਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਵृਧੇ ऽਥਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਕृਦ੍ ਦृਢਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਵੇਖਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਚਕਾਰ ਮੂਰ੍ਖਸ਼੍ ਚੇष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਵਿਵੇਦੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਂ ਮੂਰ੍ਖਂ ਸਿਦ੍ਧਗਦਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍ ਆਹ ਤਮ੍
ਮੂਰਖ ਨੇ ਹਲਚਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਸਫਲ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।