ਅਜਾਨਤਾ ਯਜ੍ਞਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ ਇष੍ਟਂ ਯਾਜਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਸਂਭੂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਕਰਵਾਇਆ, ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣਿਆ।
ਤਨ੍ ਮਾਂ ਪਾਪਮਹਾਮ੍ਭੋਧੌ ਨਿਮਗ੍ਨਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਗੀਤਿਕੈਕਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਗਰਣ ਦੌਰਾਨ ਮੈਨੂੰ ਆਖਰੀ ਗੀਤ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਉਵਾਚਾਥ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧਾਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਦਦ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਗੀਤਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਚਾਂਡਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਰੀ ਗੀਤ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਦਤ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਮਾਤਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਦਦੌ ਤਦਾ ਗੀਤਿਕਾਫਲਮ੍ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਰ੍ਧਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ', ਤੇ ਮਾਤੰਗ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੀਤ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਅੱਧਾ ਮੁਹੂਰਤ ਜਾਗਰਣ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੀਤਿਫਲੇ ਦਤ੍ਤੇ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹृष੍ਟਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਯਂ ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਜਦ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਤੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਦੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਨਸ਼ਨਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਜਹੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੀਤਿਕਾਫਲਬृਂਹਿਤਃ
ਉਥੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਕਸ਼ਸਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੀਤ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪृਥੂਦਕਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕੋ ऽਵਸਤ੍ ਤਤਃ
ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਉਥੇ ਵੱਸਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਜਾਤੋ ਬਭੂਵ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਨ੍ ਵਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਚਰਿਤਂ ਭੂਯਃ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਮਾਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਕਥਾਸ਼ੇषਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤੁ ਗਤੇ ਧੀਮਾਨ੍ ਗृਹਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਹੁਣ ਮਾਤੰਗ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਜਦ ਰਾਖਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰਚਰਿਤਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਦੌ ਭੂਮ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਕੋਕਾਮੁਖਾਤ੍ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ ਵੈ ਸ੍ਕਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਯਯੌ ਧਾਰਾਚਕ੍ਰੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਕੋਕਾਮੁਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੱਕ, ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਧਾਰਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਦ੍ਰਿਵਰਮ੍ ਆਗਮ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮ੍ ਉਚ੍ਚਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਮ੍ ਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਸਸਾਦ ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਪ੍ਰਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਾਪਹਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਤੁ ਚਾਣ੍ਡਾਲਵਂਸ਼ਜਃ ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤੀਰ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਚੰਡਾਲ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਭਵਦ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਂਯਤਵਾਙ੍ਮਨਾਃ ਯਤਕਾਯਸ਼੍ ਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਭਿਕਖੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਗੋषੁ ਨਗਰਾਦ੍ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਾਸੁ ਤਸ੍ਕਰੈਃ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਵਧੂਤਾ ਰਜਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨਾਥ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਣਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਚੋਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਿਕਖੂ ਦੀ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਨਾਲ ਉਠੀ ਧੂੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਰਜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੇਨਾਧਰ੍ਮਦੋषੇਣ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਆਗਤਃ ਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ ਮृਤੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟੇ
ਉਸ ਅਧਰਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਡਾਲੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਪਾਪ ਪ੍ਰਮੋਚਨ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ऽਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਰੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਵਸਤੋ ऽਬ੍ਦੈਸ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧਪੂਰੁषਃ
ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਪਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੋ; ਉਥੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਰੂਪਰੂਪੀ ਬਭ੍ਰਾਮ ਯੋਗਮਾਲਾਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋਪਹਾਸਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਭ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਯੋਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਿਦ੍ਧਪੁਰੁषਂ ਕੁਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਮ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਿਧ ਪੁਰਖਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦ੍ ਉਪਾਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ 'ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ', ਤੇ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮੂਰ੍ਖੋ ऽਸੌ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਨਾਰਾਯਣੋਰੁਪ੍ਰਭਵਾਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਮੂਰਖ ਨੇ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਤੂੰ ਤ੍ਰੈਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ?'
ਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਤਮ੍ ਆਹ ਤਾਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਮਰਧਾਰਿਣੀਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯਾਭਰਣਂ ਮੁਖ੍ਯਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਸਾਧੁਸਂਭਵਾਮ੍
ਸਿਧ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਚਮਰ ਫੜਦੀ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਿੰਗਾਰ, ਸਾਧੂਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ।'
ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਉਵਾਚਾਥ ऋਜੁਮਾਰ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਤਨ੍ ਮਿਤ੍ਰ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਭਵਤਾਦਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੋਸਤ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਲਿਆ।'
ਕਥਨੀਯਾ ਯਚ੍ ਚ ਸਾ ਤੇ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਕਹੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਸਿਧ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਯਯੌ ਮੇਰੁਪृष੍ਠਂ ਸੁਰਾਲਯਮ੍ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯਦ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਤੁ
ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਗਿਆ; ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ।
ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਵਰਂ ਨਾਹਂ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਜਾਨਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤੇ ਨ ਚੇਤਸਿ ਮਮ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸੋ ऽਪਿ ਕਾਲੇਨ ਬਹੁਨਾ ਪੁਨਃ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯਯੌ ਸਿਦ੍ਧੋ ਦृष੍ਟੋ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਵਾਰਾਣਸੀ ਆਇਆ; ਉਹ ਜੋ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੂਰਖ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟਃ ਪृष੍ਟਃ ਕਿਲ ਭੂਯਃ ਕਿਮ੍ ਆਹੋਰੁਭਵਾ ਤਵ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?' ਸਫਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।'
ਸਿਦ੍ਧਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਭਿਨ੍ਨੌष੍ਠਸਂਪੁਟਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਥਂ ਵੇਤ੍ਸੀਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਾਚ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯੋਰ੍ਵਸ਼ੀ
ਸਫਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ?'—ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਬਾਢਮ੍ ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨਾਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ,’ ਕਹਿ ਕੇ ਸਫਲ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।