ਏਵਮ੍ ਉਚ੍ਚਾਰਿਤੇ ਤੇਨ ਮਾਤਙ੍ਗਸ੍ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਤੰਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾ ਕਰ੍ਮ ਵਿਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਦੋषਜਾਤੇਨ ਸਂਭੂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣਿਆ?
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਤੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯੋ ऽਹਮ੍ ਆਸਂ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ ਚ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕृਤੇ ਪਾਪਯੋਨਿਂ ਗਤਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸੀ ਤੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਸਮ੍ ਅਹਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਧ੍ਯਯਨਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਜ੍ਵਨਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ-ਲਿਖਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸੂਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਬਹਿष੍ਕृਤਃ ਨृਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਸਕ੍ਤੇਨ ਯੂਪਕਰ੍ਮਸੁਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਇੱਕ ਯਜਮਾਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸੂਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਯੂਪਾ ਕਰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰਂ ਚਾਕਰੋਦ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਲੋਭਮੋਹਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਿਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਦਮ੍ਭਮ੍ ਅਨੁष੍ਠਿਤਃ
ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਯਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ।
ਯष੍ਟੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੁ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ੂਲੋ ऽਭਵਨ੍ ਮਮ
ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਨ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤਥਾ ਕ੍ਰਤੌ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੀਯਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਆਹੁਤ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਯਜਨ ਅਜੇ ਮੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮृਤੋ ऽਹਂ ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸਂਭੂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਹੀਨੇਨ ਸੂਤ੍ਰਸ੍ਵਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਮਰ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਉਚਾਰਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਜਾਨਤਾ ਯਜ੍ਞਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ ਇष੍ਟਂ ਯਾਜਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਸਂਭੂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਕਰਵਾਇਆ, ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣਿਆ।
ਤਨ੍ ਮਾਂ ਪਾਪਮਹਾਮ੍ਭੋਧੌ ਨਿਮਗ੍ਨਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਗੀਤਿਕੈਕਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਗਰਣ ਦੌਰਾਨ ਮੈਨੂੰ ਆਖਰੀ ਗੀਤ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਉਵਾਚਾਥ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧਾਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਦਦ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਗੀਤਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਚਾਂਡਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਰੀ ਗੀਤ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਦਤ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਮਾਤਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਦਦੌ ਤਦਾ ਗੀਤਿਕਾਫਲਮ੍ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਰ੍ਧਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ', ਤੇ ਮਾਤੰਗ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੀਤ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਅੱਧਾ ਮੁਹੂਰਤ ਜਾਗਰਣ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੀਤਿਫਲੇ ਦਤ੍ਤੇ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹृष੍ਟਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਯਂ ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਜਦ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਤੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਦੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਨਸ਼ਨਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਜਹੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੀਤਿਕਾਫਲਬृਂਹਿਤਃ
ਉਥੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਕਸ਼ਸਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੀਤ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪृਥੂਦਕਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕੋ ऽਵਸਤ੍ ਤਤਃ
ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਉਥੇ ਵੱਸਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਜਾਤੋ ਬਭੂਵ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਨ੍ ਵਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਚਰਿਤਂ ਭੂਯਃ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਮਾਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਕਥਾਸ਼ੇषਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤੁ ਗਤੇ ਧੀਮਾਨ੍ ਗृਹਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਹੁਣ ਮਾਤੰਗ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਜਦ ਰਾਖਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰਚਰਿਤਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਦੌ ਭੂਮ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਕੋਕਾਮੁਖਾਤ੍ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ ਵੈ ਸ੍ਕਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਯਯੌ ਧਾਰਾਚਕ੍ਰੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਕੋਕਾਮੁਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੱਕ, ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਧਾਰਾ ਚੱਕਰ ਦੀ ਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਦ੍ਰਿਵਰਮ੍ ਆਗਮ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮ੍ ਉਚ੍ਚਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਮ੍ ਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਸਸਾਦ ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਪ੍ਰਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਾਪਹਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਤੁ ਚਾਣ੍ਡਾਲਵਂਸ਼ਜਃ ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤੀਰ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਚੰਡਾਲ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਭਵਦ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਂਯਤਵਾਙ੍ਮਨਾਃ ਯਤਕਾਯਸ਼੍ ਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਭਿਕਖੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਗੋषੁ ਨਗਰਾਦ੍ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਾਸੁ ਤਸ੍ਕਰੈਃ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਵਧੂਤਾ ਰਜਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨਾਥ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਣਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਚੋਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਿਕਖੂ ਦੀ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਨਾਲ ਉਠੀ ਧੂੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਰਜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੇਨਾਧਰ੍ਮਦੋषੇਣ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀਂ ਯੋਨਿਮ੍ ਆਗਤਃ ਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ ਮृਤੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟੇ
ਉਸ ਅਧਰਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਡਾਲੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਪਾਪ ਪ੍ਰਮੋਚਨ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ऽਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਰੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਵਸਤੋ ऽਬ੍ਦੈਸ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧਪੂਰੁषਃ
ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਪਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੋ; ਉਥੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਧ ਪੁਰਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਰੂਪਰੂਪੀ ਬਭ੍ਰਾਮ ਯੋਗਮਾਲਾਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋਪਹਾਸਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਭ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਯੋਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਿਦ੍ਧਪੁਰੁषਂ ਕੁਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਮ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਿਧ ਪੁਰਖਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦ੍ ਉਪਾਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ 'ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ', ਤੇ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।'