ਯਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਤਿ ਏਕਰਾਤ੍ਰਿਕृਤਂ ਸਾਧੋ ਮਮ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
'ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਇਕ ਰਾਤ ਦੇ ਜਾਗਣ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਏਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਰਿਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਭਾਗ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ
'ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਮੁਕਤੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਤਙ੍ਗਸ੍ ਤਮ੍ ਉਵਾਚਾਥ ਮਯਾਤ੍ਮਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਨਿਵੇਦਿਤਃ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਖਾਦਸ੍ਵ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾਪਿ ਮਾਮ੍
ਮਾਤੰਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।'
ਤਮ੍ ਆਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੂਯੋ ਯਾਮਦ੍ਵਯਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍ ਸਗੀਤਂ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਕृਪਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਯਾਮਾਂ ਦਾ ਜਾਗਣ ਤੇ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਦੇ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਮਾਤਙ੍ਗੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਅਸਂਬਦ੍ਧਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਖਾਦਸ੍ਵ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍ ਮਾਤਙ੍ਗਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮਾਤੰਗ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬੇਤੁਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਗਣ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।' ਮਾਤੰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋ ਹਿ ਦੁष੍ਟਮਤਿਰ੍ ਮਨ੍ਦੋ ਭਵਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਉਤ੍ਸਹੇਤ੍ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਪੀਡਯਿਤੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਣਾ
'ਕੌਣ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਜਾਂ ਤੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਦੀਨਸ੍ਯ ਪਾਪਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿषਯੈਰ੍ ਮੋਹਿਤਸ੍ਯ ਚ ਨਰਕਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਢਸ੍ਯ ਸਾਧਵਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਜੋ ਦੁਖੀ, ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ, ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਤਨ੍ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍ ਯਾਮਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਮੇ ਦੇਹਿ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਨਿਲਯਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ ਤੇ ਇਕ ਯਾਮ ਦੇ ਜਾਗਣ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ।'
ਤਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਜਂ ਗृਹਮ੍ ਨ ਚਾਪਿ ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਯਾਮਜਾਗਰਮ੍ ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਥ ਚਾਣ੍ਡਾਲਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਮ ਦੇ ਜਾਗਣ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।' ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਵਸਾਨੇ ਯਾ ਗੀਤਾ ਗੀਤਿਕਾ ਕੌਤੁਕਾਸ਼੍ਰਯਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਤ੍ਰਾਹਿ ਪਾਪਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਧਰ
'ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜੋ ਗੀਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਉੱਥੋਂ ਕੱਢ।'
ਏਵਮ੍ ਉਚ੍ਚਾਰਿਤੇ ਤੇਨ ਮਾਤਙ੍ਗਸ੍ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਤੰਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾ ਕਰ੍ਮ ਵਿਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਦੋषਜਾਤੇਨ ਸਂਭੂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣਿਆ?
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਤੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯੋ ऽਹਮ੍ ਆਸਂ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ ਚ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕृਤੇ ਪਾਪਯੋਨਿਂ ਗਤਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸੀ ਤੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਸਮ੍ ਅਹਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਧ੍ਯਯਨਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਜ੍ਵਨਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ-ਲਿਖਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸੂਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਬਹਿष੍ਕृਤਃ ਨृਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਸਕ੍ਤੇਨ ਯੂਪਕਰ੍ਮਸੁਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਇੱਕ ਯਜਮਾਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸੂਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਯੂਪਾ ਕਰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰਂ ਚਾਕਰੋਦ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਲੋਭਮੋਹਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਿਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਦਮ੍ਭਮ੍ ਅਨੁष੍ਠਿਤਃ
ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਯਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ।
ਯष੍ਟੁਮ੍ ਆਰਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੁ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ੂਲੋ ऽਭਵਨ੍ ਮਮ
ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਨ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤਥਾ ਕ੍ਰਤੌ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੀਯਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਆਹੁਤ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਯਜਨ ਅਜੇ ਮੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮृਤੋ ऽਹਂ ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸਂਭੂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਹੀਨੇਨ ਸੂਤ੍ਰਸ੍ਵਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਮਰ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਉਚਾਰਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਜਾਨਤਾ ਯਜ੍ਞਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ ਇष੍ਟਂ ਯਾਜਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਸਂਭੂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਕਰਵਾਇਆ, ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣਿਆ।
ਤਨ੍ ਮਾਂ ਪਾਪਮਹਾਮ੍ਭੋਧੌ ਨਿਮਗ੍ਨਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਗੀਤਿਕੈਕਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਗਰਣ ਦੌਰਾਨ ਮੈਨੂੰ ਆਖਰੀ ਗੀਤ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਉਵਾਚਾਥ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧਾਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਦਦ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਗੀਤਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਚਾਂਡਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਰੀ ਗੀਤ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਦਤ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਮਾਤਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਦਦੌ ਤਦਾ ਗੀਤਿਕਾਫਲਮ੍ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਰ੍ਧਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ', ਤੇ ਮਾਤੰਗ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੀਤ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਅੱਧਾ ਮੁਹੂਰਤ ਜਾਗਰਣ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੀਤਿਫਲੇ ਦਤ੍ਤੇ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹृष੍ਟਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਯਂ ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਜਦ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਤੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਦੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਨਸ਼ਨਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਜਹੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੀਤਿਕਾਫਲਬृਂਹਿਤਃ
ਉਥੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਕਸ਼ਸਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੀਤ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪृਥੂਦਕਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕੋ ऽਵਸਤ੍ ਤਤਃ
ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਉਥੇ ਵੱਸਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਜਾਤੋ ਬਭੂਵ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਨ੍ ਵਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਚਰਿਤਂ ਭੂਯਃ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਮਾਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਕਥਾਸ਼ੇषਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤੁ ਗਤੇ ਧੀਮਾਨ੍ ਗृਹਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਹੁਣ ਮਾਤੰਗ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਜਦ ਰਾਖਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰਚਰਿਤਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਦੌ ਭੂਮ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।