ਲੋਕਾਨ੍ ਭਾਸਯਸੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਤਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
''ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ।''
ਤਤਃ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮਣਿਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ ਤਦਾ ਸ ਤਮ੍ ਆਬਧ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਜਨਾਃ ਪਰ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਯਂ ਗਚ੍ਛਤੀਤਿ ਹ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸ ਵਿਸਿष੍ਮਾਯ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਥਾ
ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ, ਆਖਦੇ, ''ਸੂਰਜ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!'' ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ਦਦੌ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਨਰਪਤਿਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਰਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮਣਿਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਤੇ ਰੁਕ੍ਮਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਕਾਲਵਰ੍षੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਲਿਪ੍ਸਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨ ਚ ਤਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜਹਾਰ ਸਃ
ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਤੋਂ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੇ ਮਣੀ ਨਾ ਲਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਛੀਨਿਆ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ ਤੇਨ ਭੂषਿਤਃ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਸਿਂਹਾਦ੍ ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵਨੇਚਰਾਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਮਣੀ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਿਂਹਂ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਤਦ੍ ਆਦਾਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਗੁਹਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿੱਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਸੇਨਵਧਕਾਰਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਤਾਂ ਮਣੇਰ੍ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸ਼ਸ਼ਙ੍ਕਿਰੇ
ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਣੀ ਲਈ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਲਗੇ।
ਸ ਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯਮਾਨੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਅਕਾਰੀ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ ਆਹਰਿष੍ਯੇ ਮਣਿਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸ਼ ਲਗਣ ਤੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ''ਮੈਂ ਮਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ,'' ਤੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਮृਗਯਾਂ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਪਦਂ ਗृਹ੍ਯ ਪੁਰੁषੈਰ੍ ਆਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਚ ਗਿਰਿਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਨ੍ਵੇषਯਨ੍ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਲੂਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਿੰਧਿਆ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਖੋਜ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਹਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਤੁ ਨਾਵਿਨ੍ਦਤ ਚ ਤਨ੍ਮਣਿਮ੍ ਅਥ ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਤਾਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮਣੀ ਮਿਲੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਦਿੱਸਿਆ।
ऋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨਿਹਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਪਦੈਰ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤੁ ਸੂਚਿਤਃ ਪਦੈਸ੍ ਤੈਰ੍ ਅਨ੍ਵਿਯਾਯਾਥ ਗੁਹਾਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਾਧਵਃ
ਉਹ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਭਾਲੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਮਿਲ ਗਿਆ; ਭਾਲੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਕੇ ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ऋਕ੍ਸ਼ਬਿਲੇ ਵਾਣੀਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪ੍ਰਮਦੇਰਿਤਾਮ੍ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਕੁਮਾਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਸੁਤਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਪਾਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ।
ਕ੍ਰੀਡਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਣਿਨਾ ਮਾ ਰੋਦੀਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥੇਰਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਰੋ ਨਾ।'
ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਮ੍ ਅਵਧੀਤ੍ ਸਿਂਹੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਹਤਃ ਸੁਕੁਮਾਰਕ ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ ਤਵ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ
'ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਰੋ ਨਾ; ਇਹ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਤੇਰੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਏਵ ਬਿਲਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਦ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਬਿਲਮ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸਿੱਧਾ ਭਾਲੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰੇ ਯਦੂਂਲ੍ ਲਾਙ੍ਗਲਿਨਾ ਸਹ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾ ਬਿਲਸ੍ਥਂ ਤੁ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ, ਹਲ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ ਤੁ ਬਿਲੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਸਹ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮ੍ ਏਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਿਵਸਾਨ੍ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਇਕੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ऽਥ ਬਿਲੇ ਕृष੍ਣੇ ਬਲਦੇਵਪੁਰਃਸਰਾਃ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਹਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਗਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਲੇਭੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਯ ਸਂਮਤਾਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਮਣਿਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹਾਤ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਅਨੁਨੀਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਚ ਤਤੋ ਬਿਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਨਾ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਉਪਾਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ ਵਿਨੀਤੈਃ ਪੁਰਃਸਰੈਃ ਏਵਂ ਸ ਮਣਿਮ੍ ਆਹृਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਨਮ੍ਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ।
ਦਦੌ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਤਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਸਂਸਦਿ ਏਵਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਕृष੍ਣੇਨਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਾਲ ਮਿਤਰਾਂ ਦੇ ਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਨੇ ਮਣੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼ੋਧਿਤਃ ਪਾਪਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਦਸ਼ ਤ੍ਵ੍ ਆਸਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਸਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਦਸ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਖ੍ਯਾਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਰਯਸ੍ ਤੇषਾਂ ਭਗਂਕਾਰਸ੍ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਵੀਰੋ ਵਾਤਪਤਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਸੁਮੇਧਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ: ਭਗੰਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵੀਰ, ਵਾਤਪਤੀ, ਤੇ ਵਸੁਮੇਧ ਵੀ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵੈ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮੋਤ੍ਤਮਾ ਤਾਸਾਂ ਵ੍ਰਤਿਨੀ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਵੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਓ; ਸਤਯਭਾਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਵਚਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਿਨੀ ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਤਾਂ ਦਦੌ ਸਭਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਙ੍ਗਕਾਰਿਸ੍ ਤੁ ਨਾਵੇਯਸ਼੍ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਭਾਖਸ਼ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਭੰਗਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਾਵੇਯ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਵਡੇ ਮਾਣਯੋਗ ਪੁਰਖ ਸਨ।
ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਰੂਪਸਂਪਦਾ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਥ ਜਜ੍ਞੇ ऽਥ ਵृष੍ਣਿਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਾਜਿਤਃ
ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ: ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਾਜਿਤ।