ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਪੁਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਾਧਕਵਰਾਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਫਿਰ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਾਧਕ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਚੌਦਾਂ ਅਰਬ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਾਮਿਨੋ ਹृष੍ਟਾ ਬਲਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਸਂਕਰ੍षਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੋਗੀ ਫਿਰ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵੈਤਿ ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਯੇ ਨਿਰਞ੍ਜਨੇ
ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਜ਼ੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਿਰੰਜਨ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨਹੀਂ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਹੜੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮ੍ ਉਭੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਿਧਾਨੇਨ ਧੌਤਵਾਸਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਕੇ,
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਗਨ੍ਧੈਸ੍ ਤਥਾ ਦੀਪੈਰ੍ ਧੂਪੈਰ੍ ਨੈਵੇਦ੍ਯਕੈਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਦੀਵੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਉਪਹਾਰੈਰ੍ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ ਜਪ੍ਯੈਰ੍ ਹੋਮਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫੇ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਭਜਨ, ਦਿਵਿਆ ਗੀਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਸ੍ ਤਥੋਤ੍ਤਮੈਃ ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਉਤਮ ਜੈਕਾਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਕਥਾਂ ਵਾ ਗੀਤਿਕਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਗਾਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਃ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਗੀਤਿਕਾਯਾਃ ਫਲਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਮਹਾਮੁਨੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਃ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਰਾਤੀ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸੋ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ਗੀਤਿਕਾਯਾਃ ਫਲਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਜਾਗਰੇ ਯਦ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦਾ ਫਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਵਨ੍ਤੀ ਨਾਮ ਨਗਰੀ ਬਭੂਵ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਵੰਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ; ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਗਰ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਗੀਤਿਕੋਵਿਦਃ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਿਤਧਨੋ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਣੇ ਰਤਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਚੰਡਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ ਧਨ ਕਮਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਃ ਸ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸੋਪਵਾਸੋ ऽਥ ਗਾਯਤਿ
ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਪੱਕਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਗੀਤਿਕਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾਮਾਙ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਗਾਨ੍ਧਾਰषਡ੍ਜਨੈषਾਦਸ੍ਵਰਪਞ੍ਚਮਧੈਵਤੈਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗੀਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਂਧਾਰ, ਸੜਜ, ਨਿਸ਼ਾਦ, ਪੰਚਮ ਤੇ ਧੈਵਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਰਾਤ੍ਰਿਜਾਗਰਣੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਾਥਾਭਿਰ੍ ਉਪਗਾਯਤਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਸ਼ਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਗृਹਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਚ
ਰਾਤ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਾਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਸਵੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਜਾਮਾਤृਭਾਗਿਨੇਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਕਨ੍ਯਕਾਃ ਤਤਃ ਸਪਰਿਵਾਰਸ੍ ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤ, ਭਾਣਜੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਆਪ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾਸਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੀਣਨਮ੍ ਗੀਤਿਕਾਭਿਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ ਵਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗਤਂ ਬਹੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਏਕਦਾ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇ ਤੁ ਕृष੍ਣੈਕਾਦਸ਼ਿਗੋਚਰੇ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਵਨਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਵਨਜਾਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਤਟੇ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਭੀਤਕਤਰੋਰ੍ ਅਧਃ
ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਗੇ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਭੀਤਕਾ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਥ ਗृਹੀਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ ਚਾਣ੍ਡਾਲਸ੍ ਤਮ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਨਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਖਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਫੜ ਕੇ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਦਾ।'
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਪੁਨਃ ਅਦ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਮਹਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਞ੍ਚਸ੍ਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
'ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣਾ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ; ਮੈਂ ਸਚਮੁਚ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਖਸ।'
ਸ਼੍ਵਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਤਤਃ ਖਾਦਸਿ ਮਾਮ੍ ਇਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਰਾਤ੍ਰਿਜਾਗਰਣਂ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਵ੍ਰਤਵਿਘ੍ਨਂ ਮੇ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
'ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਸਚਮੁਚ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਜਾਗਣਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਨਾਂ ਰੋਕ, ਹੇ ਰਾਖਸ।'
ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਭੋਜਨਮ੍ ਮਮਾਭੂਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਚ ਭਵਾਨ੍ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧੋ ਮਤਙ੍ਗਜ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ, ਹਾਥੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤਙ੍ਗਸ੍ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਸ ਸਤ੍ਯਵਚਨੈਰ੍ ਦृਢੈਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗਾ ਨਹੀਂ; ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੇ ਸੱਚੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯਮੂਲਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਤਚ੍ ਛृਣੁ ਸਤ੍ਯੇਨਾਹਂ ਸ਼ਪਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰਾਗਮਨਾਯ ਚ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ, ਇਹ ਸੁਣ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਾਯੁਰ੍ ਭੂਰ੍ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਜਲਂ ਮਨਃ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਯਮਃ ਸਂਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਵਿਦੁਰ੍ ਨਰਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਮਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਯਮ, ਦੋ ਸੰਧੀਆਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।