ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਉਪਰ੍ਯ੍ ਉਪਰਿ ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਸਂਭਵੇ ਸਂਭਵੇ ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਤਤਃ ਦਸ਼ਜਨ੍ਮ ਯਦਾ ਤੇषਾਂ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵਂ ਪ੍ਰਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਜ਼ੇ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਸ ਜਨਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਤਦਾ ਲੋਕਂ ਹਰੇਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦ੍ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚੌਕਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮਜ਼ੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਯਾਵਜ੍ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵਾਰਾਹਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਵਾਰਾਹ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਾਃ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨੋ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਦਿਵਿਆ ਦੇਹ, ਗੁੰਝੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਭਾਵੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤਾਃ
ਉਹ ਦਸ ਅਰਬ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਸਦੀਵੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੁ ਤੇ ਧੀਰਾ ਨਰਸਿਂਹਗृਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਿਤਾ ਵਰ੍षਕੋਟ੍ਯਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਤਦਨ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਰਂ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸੌਖ੍ਯੇਨ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁੜ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਧਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਕਈ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਪੁਰਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸਾਧਕੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਵਰ੍षਕੋਟ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਧਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਜ਼ੇ ਲੈ ਕੇ, ਕਈ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਪੁਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਾਧਕਵਰਾਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਫਿਰ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਾਧਕ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਚੌਦਾਂ ਅਰਬ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਾਮਿਨੋ ਹृष੍ਟਾ ਬਲਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਸਂਕਰ੍षਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੋਗੀ ਫਿਰ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵੈਤਿ ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਯੇ ਨਿਰਞ੍ਜਨੇ
ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਜ਼ੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਿਰੰਜਨ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨਹੀਂ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਹੜੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮ੍ ਉਭੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਿਧਾਨੇਨ ਧੌਤਵਾਸਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਕੇ,
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਗਨ੍ਧੈਸ੍ ਤਥਾ ਦੀਪੈਰ੍ ਧੂਪੈਰ੍ ਨੈਵੇਦ੍ਯਕੈਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਦੀਵੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਉਪਹਾਰੈਰ੍ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ ਜਪ੍ਯੈਰ੍ ਹੋਮਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫੇ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਭਜਨ, ਦਿਵਿਆ ਗੀਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਸ੍ ਤਥੋਤ੍ਤਮੈਃ ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਉਤਮ ਜੈਕਾਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਕਥਾਂ ਵਾ ਗੀਤਿਕਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਗਾਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਃ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਗੀਤਿਕਾਯਾਃ ਫਲਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਮਹਾਮੁਨੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਃ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਰਾਤੀ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸੋ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ਗੀਤਿਕਾਯਾਃ ਫਲਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਜਾਗਰੇ ਯਦ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦਾ ਫਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਵਨ੍ਤੀ ਨਾਮ ਨਗਰੀ ਬਭੂਵ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਵੰਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ; ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਗਰ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਗੀਤਿਕੋਵਿਦਃ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਿਤਧਨੋ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਣੇ ਰਤਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਚੰਡਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ ਧਨ ਕਮਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਃ ਸ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸੋਪਵਾਸੋ ऽਥ ਗਾਯਤਿ
ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਪੱਕਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਗੀਤਿਕਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾਮਾਙ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਗਾਨ੍ਧਾਰषਡ੍ਜਨੈषਾਦਸ੍ਵਰਪਞ੍ਚਮਧੈਵਤੈਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗੀਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਂਧਾਰ, ਸੜਜ, ਨਿਸ਼ਾਦ, ਪੰਚਮ ਤੇ ਧੈਵਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਰਾਤ੍ਰਿਜਾਗਰਣੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਾਥਾਭਿਰ੍ ਉਪਗਾਯਤਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਸ਼ਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਗृਹਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਚ
ਰਾਤ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਾਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਸਵੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਜਾਮਾਤृਭਾਗਿਨੇਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਕਨ੍ਯਕਾਃ ਤਤਃ ਸਪਰਿਵਾਰਸ੍ ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤ, ਭਾਣਜੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਆਪ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।